บทที่ 75

สตาร์รี่ สกาย คาเฟ่

ชินี Yales มองไปที่ชายตรงหน้าเธออย่างไม่ใส่ใจ

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กางเกงสูททรงตรง และรองเท้าคู่ที่ทำเองแวววาว เขาสวมทรงผมที่ทันสมัยเรียบร้อย

แต่มันเป็นสไตล์ที่เรียบง่ายของเขาที่เน้นออร่าที่สะอาด หล่อ และสดใสของเขา

"คุณสบายดีไหม?" เขาเปิดปากช้าๆ และเสียงของเขายังคงเป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคย ชัดเจนและน่าฟัง

มือของ ชินี กระสับกระส่ายขณะที่เธอประสานเข้าด้วยกัน ดวงตาของเธอกำลังหลีกเลี่ยงเขาอย่างใด

"ฉัน...สบายดี!"

เธอใช้เวลาสักครู่ในการตอบกลับ

“กริ๊ง--” โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม

“ไม่ต้องไปรับเหรอ?”

ชินี รีบหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา แต่ไม่มีชื่อบนโทรศัพท์ มันเป็นแค่ชุดตัวเลข

จากนั้นเธอก็ปิดเสียงโทรศัพท์แล้ววางลงบนโต๊ะ

อีกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

คราวนี้ดวงตาของเธอไม่ได้หลบเลี่ยงเขา

หกปี!

เขาหายไปหกปี!

ตลอดหกปีที่ผ่านมา เขามีวุฒิภาวะมากขึ้น

ต่อหน้าเธอ เขาดูทั้งคุ้นเคยและแปลก

ชินี มองดูเขาอยู่ครู่หนึ่งโดยลืมโต้ตอบ

“ฝันกลางวันอีกแล้วเหรอ?” เขามักจะเหยียดนิ้วออกเพื่อตบหน้าผากเธอเบาๆ

เชนี่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ถอยหลังตามสัญชาตญาณ

อย่างไรก็ตาม การหลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติของเธอทำให้มือของ Liam Mate แข็งค้างในอากาศ

ชินี หลบสายตาของเขา เธอรู้สึกอึดอัดมากครู่หนึ่ง

“ฉ- ฉันขอโทษ...”

“บึ้ง! บัก! บัก!”

โทรศัพท์ซึ่งขณะนี้อยู่ในโหมดปิดเสียงสั่นอีกครั้ง

ชินี พลิกโทรศัพท์ของเธอโดยสังเกตว่ายังคงเป็นหมายเลขที่คุ้นเคยที่เคยโทรไปเมื่อกี้

“ฉันขอโทษ ฉันยังมีงานต้องทำ ดังนั้นฉันต้องขอตัวก่อน” ขณะที่เธอพูดแบบนี้ เธอคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอและลุกขึ้นยืน

“คุณแต่งงานแล้วใช่ไหม” เลียมพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

จู่ๆ เชนี่ก็ชะงัก

“เขาปฏิบัติต่อคุณดีไหม”

เชนี่มองมาที่เขา ริมฝีปากของเธอสั่นขณะที่เธอพูดว่า “เขาใจดีกับฉันมาก ขอบคุณ!”

“ซันนี่บอกว่าการแต่งงานเป็นเรื่องโกหก จริงไหม?”

ชินี ไม่ได้พูดอะไร แต่คิ้วของเธอก็ขมวดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

“ซันนี่บอกฉันทุกอย่าง เธอบอกว่าคุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานกับเขา ว่าคุณมีปัญหาของตัวเอง คุณไม่รักเขา!”

“ฉันไม่เข้าใจที่คุณกำลังพูดถึง...” ขณะที่เธอพูด เธอพยายามเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม เลียมก็เร็วพอที่จะคว้าข้อมือของเธอไว้ได้ก่อนที่เธอจะทำได้

ชินี มองย้อนกลับไปที่มือที่จับข้อมือของเธอ

“ทำไมคุณไม่มาหาฉัน ฉันให้เบอร์คุณไปแล้วเหรอ ทำไมเธอไม่โทรหาฉันแม้แต่ครั้งเดียว ทำไมเบอร์ของคุณถึงกลายเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก”

เลียมโยนคำถามใส่เธออย่างหมดท่า

เชนี่เงียบไป พวกเขาแลกเบอร์กันก่อนที่เขาจะจากไป

ย้อนกลับไปตอนนั้น เธอยังเด็กและไร้เดียงสา เมื่อต้องเผชิญกับคำสารภาพของเขา เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดี ดังนั้นเธอจึงเคยติดต่อเขาบ่อยมาก

จนวันหนึ่ง เสียงแม่ของเขาดังมาจากมือถือของเขา...

[เชนี่ เลียมจะไม่กลับไปอเมริกาอีกในอนาคต อย่าติดต่อเขาอีกต่อไป!]

เป็นเพราะเหตุนี้เธอจึงเปลี่ยนหมายเลขของเธอ

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป้าจากไปหรือเธอต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน ทำไมเธอไม่ตามหาฉันล่ะ ฉันอยู่ที่นั่นมาตลอด คุณรู้ไหม ตราบใดที่คุณโทรหาฉัน จะต้องกลับมาหาคุณอย่างแน่นอน!”

เชนี่ไม่พูดอะไรสักคำ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอยุ่งเหยิงไปหมด

“เชนี่ ให้ฉันช่วยไหม!” เลียมพูดอีกครั้ง “เหมือนตอนเรายังเด็ก!”

"เกิดขึ้นที่นี่คืออะไร?!"

ก่อนที่ ชินี จะอ้าปากได้ เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

เชนี่ตกใจ เธอหันกลับมาเห็นชาร์ลส์ยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้ามืดมนบนใบหน้าของเขา สายตาของเขารู้สึกเหมือนเข็มน้ำแข็งจำนวนมากแทงเข้าไปในร่างกายของเธอทีละคน

วินาทีถัดมา เขาก็เดินไป เมื่อสายตาของเขากวาดมองไปทั่ว Liam ซึ่งกำลังคว้าข้อมือของ ชินี รอยยิ้มของเขากลับกลายเป็นดูถูกเหยียดหยามยิ่งขึ้นไปอีก

"นี่คือ..."

เลียมมองเขาก่อนจะปล่อยมือเธอ

“ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์ หือ?” ชาร์ลส์หันไปมอง ชินี และสายตาที่ดูชั่วร้ายและกดขี่ข่มเหงก็ตกลงมาเหนือศีรษะของเธอในทันใด

ขณะที่เธอถูกครอบงำด้วยแรงกดดันที่เขามอบให้เธอ เขาก็รีบเอาแขนโอบไหล่เธออย่างรวดเร็ว อุ้มเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

การกระทำนี้ทำให้ ชินี ตั้งรับอย่างลึกลับ เธอพยายามหนี แต่เขาคว้าเธอไว้แน่นจนเธอไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

“ทำไมคุณไม่แนะนำ 'เพื่อน' ของคุณคนนี้ล่ะ” ชาร์ลส์จับไหล่ของเธออย่างแรง

ชีนี่หันมามองเขาอย่างขมวดคิ้ว

“สวัสดี ฉันชื่อเลียม เมท ฉันเป็น... พี่ชายของเชนี่!” เลียมริเริ่มเอื้อมมือไปทักทายเขา

ชาร์ลส์หรี่ตามองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ "พี่ชาย?"

“ใช่ ฉันปกป้องเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก! และฉันจะปกป้องเธอต่อไปในอนาคต!”

“ตั้งแต่เด็ก? คู่รักในวัยเด็ก?” ชาร์ลส์ขมวดคิ้ว พูดคำนั้นด้วยน้ำเสียงสงสัยแปลกๆ

สีหน้าของเลียมเปลี่ยนไปในทันใด

“อย่ากังวลไปเลย ฉันแค่ล้อเล่น” หลังจากพูดอย่างนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของชาร์ลส์ เขาหันไปมอง ชินี ด้วยสายตาที่ค่อนข้างมืดมนและพูดอย่างใจเย็นว่า "วันนี้เราไม่ตกลงที่จะกลับบ้านพ่อแม่ของเธอด้วยกันเหรอ? เราควรจะไปเร็ว ๆ นี้พ่อคงกังวลมากที่จะพบคุณด้วย ตอนนี้!"

ด้วยประโยคเดียว เขาได้ประกาศตัวตนของเขา