บทที่ 81

รถสปอร์ตสีเทาเงินแล่นผ่านฝูงชน

เมื่อใดก็ตามที่เขารอสัญญาณไฟจราจรเป็นสีเขียว ผู้ชายจะหันศีรษะไปมองเธอ

แต่เธออารมณ์ไม่ดี เอนกายพิงหน้าต่างและมองดูฉากกลางคืนที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

หลังจากเวลาผ่านไป

ในที่สุด พวกเขาก็กลับมายังครอบครัวแฮงค์

ชินี Yales ได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ เธอเดินเคียงข้างเขาโดยก้มศีรษะลง ไม่มีใครเห็นอารมณ์ในดวงตาของเธอ

ชาร์ลส์ Hanks ยื่นมือออกมาและต้องการจับเธอ

แต่มือของเธอก็กำแน่น เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

“เอ่อ คุณยังรู้ว่าจะกลับบ้านยังไง” ทันทีที่ จููลส์ Quinn เห็นพวกเขา เธอก็มอง ชินี อย่างเย็นชา

ชินี ไม่ได้พูดอะไรแต่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ฉันง่วงแล้ว ฉันจะขึ้นไปพักผ่อนก่อน"

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้นเธอก็ขึ้นไปชั้นบน

“แม่ ผมจะขึ้นไปด้วย!”

“เดี๋ยวก่อน คุณพ่อกำลังตามหาคุณอยู่!” จูลส์รีบพูดขึ้นว่า “อย่ายึดติดกับเธอทั้งวัน พ่อของคุณตามหาคุณอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับแปซิฟิก กรุ๊ป ไปที่นั่นเร็วๆ!”

"ตกลง!" ชาร์ลส์รีบไปศึกษาของแดนนี่ แฮงค์โดยไม่ลังเลใจ

ชินี กลับไปที่ห้องและนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกเหนื่อยแทน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!” "พี่สะใภ้."

ได้ยินเสียงของฟานี่จากประตู

ชินี เหลือบมองไปที่ประตู

ประตูถูกเปิดออก

Fanny Hanks เดินเข้ามาพร้อมกับชามที่ละเอียดอ่อนในมือของเธอ เธอพูดว่า "แม่ของฉันทำบิสกิตกุ้งล็อบสเตอร์ให้ฉันวันนี้ มันดีมาก คุณควรลอง!"

"ฉันไม่มีความอยากอาหารเลย" เสียงของ ชินี อ่อนแอ

ฟานี่รีบนั่งลงข้างๆ เธอแล้วพูดว่า "นี่ ฉันเก็บไว้ให้นายโดยตั้งใจ นี่คือกุ้งล็อบสเตอร์ที่ดีที่สุดเท่าที่เธอจะเคยชิมมา แม่ของฉันไม่กล้าแม้แต่จะกินเลย บางครั้งเธอก็ทำเพื่อฉันและฉัน เหลือไว้ให้คุณเป็นพิเศษ แน่ใจนะว่าไม่อยากลอง?”

ชินี มองดูเธอและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณควรกินมากกว่านี้"

“ฉันกินมาตอนเย็นแล้ว มาเถอะ เธอควรจะลอง มันอร่อยจริงๆ!” ฟานี่ยื่นให้ทันที “ฉันรอคุณมานานแล้ว ฉันมาเพื่อตอบแทนคุณ!”

"ฉันไม่มีความอยากอาหารมากนัก!"

ฟานี่ไม่พูดอะไร เธอเพิ่งถือชามอันละเอียดอ่อนไว้ในมือและนิ่งเงียบ

เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของฟานี่ เชนีย์ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเห็นด้วย "ตกลง ฉันจะมีบางอย่าง"

“งั้นก็รีบไปเถอะ ดีมาก” ขณะที่เธอพูด เธอรีบเปิดฝาแล้วยื่นให้

ชินี หยิบช้อนและเริ่มกินบิสกิต อย่างไรก็ตาม เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากกินไปหนึ่งช้อนเต็ม “ทำไมถึงได้กลิ่นแปลกๆ หน่อย”

ตาของฟานี่มองไปทางอื่น และนิ้วของเธอก็แข็งเล็กน้อย “เปล่า… ฉันไม่ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ เลย เราใช้กุ้งมังกรที่ดีที่สุด คุณเคยกินกุ้งมาก่อนหรือเปล่า”

“พี่เลี้ยงเซนทำทุกวันใช่ไหม” เชนี่กล่าว

ปากของฟานี่กระตุกและเธอพูดว่า "พวกนั้นราคาถูก นี่คือกุ้งล็อบสเตอร์ที่ดีที่สุด!"

ชีนี่ทำซุปเสร็จอย่างรวดเร็วแล้ววางลงบนโต๊ะโดยไม่พูดอะไร

ฟานี่หันไปมอง เธอยิ้มและพูดว่า "คุณทำเสร็จแล้ว!"

จากนั้นนางก็ยืนขึ้นและกล่าวว่า "พี่สะใภ้พักผ่อนเสียก่อน ข้าจะกลับก่อน!"

ชินี ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วถามว่า “คุณกำลังจะออกไปเหรอ? เร็วมาก"

“ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ฉันอยากกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียน!” ฟานี่ยืดตัวและพูดว่า “ฉันรอคุณเพราะฉันอยากช่วยคุณ ไม่อย่างนั้นฉันจะเข้านอนเร็ว!”

"ช่วยฉันด้วย?" เชนี่ขมวดคิ้ว “ช่วยอะไรครับ”

มุมปากของฟานี่กระตุกแล้วเธอก็พูดว่า “ฉันหมายถึง ฉันรอคุณอยู่ ฉันรอให้คุณกลับมาดื่มกุ้งล็อบสเตอร์!”

เชนี่ไม่พูดอะไร กลับมองเธอด้วยความสับสน

“ทำไม จ้องฉันทำไม ฉันไม่ทำอะไรให้นายเจ็บหรอก!” สายตาของฟานี่ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

ชินี ไม่ได้คิดมาก และละสายตาจากเธอ

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้

“งั้นผมกลับก่อนนะ” ด้วยเหตุนี้ ฟานี่จึงรวบรวมสิ่งของของเธอทันทีและลุกขึ้นยืน

ชินี เงยหน้าขึ้นมองเธอ แต่ Fanny ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าเธอเป็นขโมย

"ปัง!" ประตูถูกปิด

“ฮะฮะฮะ” ฟานี่ยืนอยู่ที่ประตู พยายามสงบสติอารมณ์

มันน่ากลัวมาก!

“ครั้งแรกที่ฉันเป็นขโมย มันน่ากลัวนะ แต่...”

เธอหันกลับมามองที่ประตู

เธอยกมุมปากของเขาขึ้น

“ฉันจะตอบแทนน้ำใจของคุณอย่างแน่นอน ยิ่งคุณมีลูกเร็วเท่าไหร่ แม่ของฉันก็จะยอมรับคุณเร็วขึ้นเท่านั้น!”

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอยิ้มและขอให้คนใช้นำของลง

จากนั้นเธอก็กลับไปที่ห้องของเธอ

หลังจากที่ฟานี่จากไป เชนี่ก็ไปที่ระเบียง

คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ แต่อากาศก็ร้อนระอุ

เธอนั่งบนระเบียงและมองดูท้องฟ้าสีเทา รู้สึกหดหู่

เธอไม่รู้ว่า Liam Mate สบายดีหรือเปล่า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและต้องการกดหมายเลข

แต่...

ในความคิดของเธอ เธอนึกถึงฉากที่ชาร์ลส์ต่อยเลียม

ถ้าเขารู้ว่าเธอเรียกเลียม...

แล้วผลที่ตามมา...

เธอกำโทรศัพท์แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

เธอลังเลมาก

“ติงตง” จู่ๆ เธอก็ได้รับข้อความ

เชนี่รีบเปิดดู

มันมาจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ดีว่ามันมาจากใคร

[ก็ได้ อย่าคิดถึงฉันสิ!]

ในที่สุดหัวใจของ ชินี ก็สบายใจ

เธอค่อยๆเอนตัวพิงโซฟา รู้สึกเหนื่อยมาก

เธออยากพักบ้าง...

เธอไม่รู้ว่าเธอได้พักผ่อนมานานแค่ไหนแล้ว

แต่เธอก็ตื่นขึ้นจากความร้อนในทันใด

มันอบอุ่นมาก...

เธอแตะโทรศัพท์มือถือข้างๆ เพื่อดูเวลา

เมื่อมองแวบแรก เธอพบว่าเธอได้พักผ่อนเพียง 20 นาทีเท่านั้น

เธอลุกขึ้นและรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นคือ เธอรู้สึกอบอุ่นมาก

และกระหายน้ำ...

เธอทิ้งโซฟาไว้ที่ระเบียงแล้วเดินไปที่โต๊ะเพื่อรินน้ำให้ตัวเองสักแก้ว

น้ำเย็นเสร็จในอึกเดียว แต่ดูเหมือนจะไม่สามารถบรรเทาความร้อนในตัวเธอได้

เธอดึงเสื้อผ้าของเธออย่างหงุดหงิด

เกิดอะไรขึ้น? เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

มันร้อนมาก และ... อึดอัดมาก!

หน้าผากของเธอเริ่มเหงื่อออก

ใบหน้าของเธอเริ่มแดง

“ฉันจะไปอาบน้ำ...” เธอขมวดคิ้วและรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

แต่เธอยังคงไปห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว

น้ำเย็นไหลลงบนร่างกายของเธอ แต่ไม่สามารถช่วยลดความร้อนในร่างกายของเธอได้

ยิ่งเธออาบน้ำมากเท่าไหร่ ชินี ก็ยิ่งหายใจลำบากมากขึ้นเท่านั้น

เป็นผลให้เธอห่อตัวเองอย่างเรียบง่ายและเดินออกไป

ทำไมมันอบอุ่นจัง!

รู้สึกอึดอัดมาก!

เธอรวบผมไว้หลังใบหูแล้วเดินเท้าเปล่าไปที่ระเบียง

ทันทีที่ชาร์ลส์เข้ามาในห้อง เขาเห็นว่าเธอสวมผ้าเช็ดตัวและยืนเท้าเปล่าอยู่ที่ระเบียง ภาพตรงหน้าเขาช่างยั่วยวนใจเหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม เขามีปฏิกิริยาไม่มากนัก กลับรู้สึกโกรธเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ดูแลร่างกายของตัวเองให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือ?

เขาก้มลงหยิบผ้าห่มบนเตียงแล้วเดินไปที่ระเบียงอย่างรวดเร็ว

“คุณไม่ได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ อยากป่วยไหม” ทันใดนั้นชายคนนั้นก็คลุมเธอด้วยผ้าห่มและกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยคำตำหนิ

ชินี มองดูเขาอย่างน่ารักและถามด้วยน้ำเสียงสับสน “ชาร์ลส์.. ?”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความสงสัย และความอ่อนโยนเล็กน้อย

เขาไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้จากเธอมาก่อน

"ใช่ฉันเอง!" ชายคนนั้นมองมาที่เธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “กลับห้องไป เดี๋ยวเป็นหวัด!”

“ชาร์ลส์...” เธอเรียกอีกครั้ง ดวงตาของเธอฟุ้งซ่านเล็กน้อย

"กลับห้องกันเถอะ ข้างนอกลมแรง!"

ชายคนนั้นโอบเอวเธอแล้วเดินเข้าไปข้างใน

อย่างไรก็ตาม ชินี ก็โอบแขนรอบเอวของเขาทันทีและเอนตัวพิงร่างกายของเขา

ชาร์ลส์ตกตะลึงกับการกระทำของเธอ

"มีอะไรผิดปกติกับคุณ?"

เธอไม่รู้

เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอย่างเหลือเชื่อ...

เมื่อเธอเข้าใกล้ร่างกายของเขามากขึ้นเท่านั้นที่เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

“เชนี่...” ชาร์ลส์ขมวดคิ้วแล้วถาม “คุณเป็นอะไรไหม ส่วนไหนที่คุณรู้สึกไม่สบายใจ”

เชนี่ไม่รู้จะพูดอะไร

“ไอ้เ**้ย!”

ชาร์ลสสาปแช่งและพาเธอเข้าไปในบ้าน

จากนั้นเขาก็กดรีโมตคอนโทรล

ประตูบานเลื่อนถูกปิดโดยอัตโนมัติ

ผมของเธอไม่แห้งสนิท เต็มไปด้วยความชุ่มชื้นและกลิ่นหอมของแชมพู