บทที่ 80

"เชนี่ มากับฉัน ไป... ไปฝรั่งเศส... กลับฝรั่งเศสด้วยกันเถอะ..."

“คุณดื่มมากเกินไป!”

“เฮ้ ทำไมนายตัวหนักจัง?

อาจเป็นเพราะ ชินี ปฏิเสธที่จะดื่ม Liam เขาเมามาก

ซันนี่ Feld และ ชินี Yales ต้องช่วยเขาไปที่ห้องพักในโรงแรม

“เชนี่ มากับฉัน โอเคไหม” Liam Mate เอียงศีรษะและมอง ชินี ด้วยดวงตาสีแดง เขาพึมพำ "คุณสัญญาว่าจะ... รอฉันกลับมา!"

เชนี่ไม่ได้พูดอะไร แต่ซันนี่พูดอย่างไม่อดทน “พี่ พูดทั้งหมดนี้ทีหลังได้ไหม ตอนนี้คุณหนักมาก…”

เลียมยิ้มอย่างอ่อนแรงและพยายามยกตัวเองขึ้นเพื่อไม่ให้ผู้หญิงสองคนต้องทนทุกข์ทรมานมากนัก

“การ์ดประตู!” ซันนี่รีบตะโกนออกไป

ตั้งแต่เขากลับมา เลียมก็ยุ่งกับธุรกิจของเขา

เขาอยู่ในบรู๊คลินหรือเมืองใกล้กับบรูคลิน

ดังนั้นเขาจึงอยู่ในโรงแรมตลอดเวลา

ซันนี่ค้นในกระเป๋าเสื้อและในที่สุดก็พบการ์ดห้อง

จากนั้นเธอก็เคาะการ์ดที่ล็อคประตูอัตโนมัติ ประตูปลดล็อคด้วยเสียงบี๊บ

ทั้งสองคนเดินโซเซและในที่สุดก็ช่วยเลียมขึ้นเตียง

“โอ้ พระเจ้า เอวฉันจะหักแล้ว…” ซันนี่นั่งบนเก้าอี้ตรงขอบเอวที่เจ็บของเธอ

ชินี ก็เหนื่อยเล็กน้อย เธอหอบอย่างหนักและเสื้อผ้าของเธอก็เปียกไปด้วยเหงื่อ

“เฮ้ เชนี่ คุณสบายดีไหม” ซันนี่มองมาที่เธอและถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันสบายดี." ชินี ส่ายหัวของเธอ แม้ว่าเธอจะดื่มเบียร์บ้าง แต่สิ่งที่เขาพูดใน KTV ทำให้เธอตื่นขึ้น

หลังจากนั้นเธอก็ไม่ดื่มอีกเลย เธอแค่ฟังเขาเล่าเรื่องของเขา

เขากำลังบอกเธอว่าชีวิตของเขาในฝรั่งเศสเป็นอย่างไรในช่วงหกปีที่ผ่านมา

เขากำลังบอกเธอว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหนตลอดหกปีที่ผ่านมา...

และสัญลักษณ์แห่งความรัก...ที่เขาเก็บไว้

ชินี มองไปที่จี้ที่เธอมอบให้เขา

จี้เป็นแค่ของเล่นที่วางขายในร้านเล็กๆ

มีภาพวาดการ์ตูนสีชมพูที่มีส่วนโค้งโปร่งใสคลุมอยู่

ในขณะนั้น เธอฉีกสติกเกอร์การ์ตูนแล้วแปะรูปของเธอไว้ด้านบน

เธอมอบให้เขาเพราะเขากำลังจะจากไปในเวลาอันสั้น

แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะเก็บมันไว้กับเขาจนถึงตอนนี้

ซันนี่เห็นว่าเธอไม่ได้พูดอะไร เธอจึงลุกขึ้นและเดินไปหาเธอ

“เฮ้ จี้นี้เธอชอบไหมตอนเด็กๆ”

ชินี รู้สึกเขินเล็กน้อยและเธอก็รีบใส่จี้ในกระเป๋าของเธอ

ซันนี่มองมาที่เธอ และจากนั้นก็มองเลียมซึ่งนอนอยู่บนเตียง “เชนี่ ทำไมไม่ไปฝรั่งเศสกับเขาล่ะ”

เชนี่ไม่พูดอะไร เธอมองดูคนที่นอนอยู่บนเตียงและความคิดของเธอก็เต็มไปด้วยความคิด

“คุณป้าไม่อยู่แล้ว เธอจะไม่ฟื้นคืนชีพแม้ว่าคุณจะหาทางแก้แค้น ยิ่งกว่านั้น... พวกมันไม่ง่ายที่จะรับมือ เชนี่ เธอควรไปกับเขา ไปฝรั่งเศสแล้วอย่ากลับมาอีก ฉันเชื่อว่าพี่เลียมจะดูแลคุณอย่างดี คุณจะมีความสุขมาก!” ซันนี่จับมือเธอแล้วพูดว่า "อย่าไปจมอยู่ในความทุกข์อีกต่อไป ถ้าป้ารู้ เธอก็คงจะเศร้าเหมือนกันใช่ไหม"

เชนี่ยิ้มอย่างขมขื่น เธอมองไปที่เลียมและก้มศีรษะลงทันที

“เชนี่...”

“ซันนี่ ฉันและเขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปในอดีตได้อีกแล้ว…”

“ทำไม? เป็นเพราะ... เชนี่ เขาบอกว่าเขาไม่เป็นไร!” ซันนี่รีบพูดขึ้นว่า "สังคมเปิดกว้างมากตอนนี้! เป็นเรื่องปกติสำหรับผู้ชายและผู้หญิงที่จะอยู่ด้วยกัน!"

“ซันนี่ ฉันรู้ว่าเธอทำเพื่อตัวเอง แต่ฉัน… ปล่อยมันไปไม่ได้!”

ชินี มองไปที่ Liam เธอไม่เต็มใจที่จะจากไปกับเขา

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าเธอต้องการอะไรมากกว่านี้

เธอต้องการแสวงหาความยุติธรรมให้กับมีอา เบลน

เธออยากรู้ความจริงเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน

นอกจากนี้ เธอได้สูญเสียท่อนำไข่ของเธอไปหนึ่งท่อ...

เธอไม่สามารถให้อภัยตัวเองในเรื่องนี้

“เชนี่ เลียมจะไม่กลับมาอีก อย่าติดต่อเขาอีก”

เธอยิ้มอย่างขมขื่น ดูเหมือนว่าแม่ของเขาจะไม่ชอบเธอมากเช่นกัน...

“เชนี่...”

“ซันนี่ หยุดพูดเรื่องนี้สักที!” ชินี ไม่ต้องการฟังเรื่องนี้อีกต่อไป

ซันนี่เปิดปากของเธอแต่กลืนคำพูดของเธอกลับ

ในขณะนั้น โทรศัพท์มือถือของซันนี่ก็ดังขึ้น

“ดูแลเขาด้วย ฉันจะรับสายนี้” ซันนี่กล่าว ซันนี่หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอและเดินไปที่ทางเดินด้านนอกเพื่อรับสาย

ชินี มองไปที่ Liam ซึ่งนอนอยู่บนเตียง เขานอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ขยับเขยื้อนและผิวของเขาเป็นสีแดงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

ชินี ไปห้องน้ำ เอาผ้าขนหนูจุ่มลงในน้ำ แล้วเธอก็มาเช็ดตัวของเขา

“เชนี่...” ทันใดนั้น เลียมก็คว้าข้อมือเธอแล้วพูดว่า “ตาม... ตามฉันมา!”

เชนี่มองมาที่เขา ตาของเขาปิดและเขายังคงพึมพำกับตัวเอง เขาดูไม่สบาย

“หยุด ให้ฉันทำความสะอาดคุณ!”

ขณะที่เธอพูด เธอกำลังจะดึงมือกลับ

ในเวลานี้ เลียมค่อยๆลืมตาขึ้น เขามองมาที่เธอและพูดด้วยตาสีแดง “เชนี่ ฉันชอบเธอ...”

ชินี ไม่ได้พูดอะไรและเพียงแค่จ้องมองที่เขา

"ฉันชอบคุณมาหลายปีแล้วและรอคุณมาหลายปี ... "

สายตาของ ชินี ค่อยๆ ลดลง เสียงของเธอสั่นเครือขณะที่เธอพูดว่า "คุณยังเป็นพี่ชายเลียมของฉัน... เรา... ยังเป็นเพื่อนกัน!"

“ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อน และฉันไม่อยากเป็นพี่เลียมของคุณ ฉันอยากเป็น...”

“คุณไม่เป็นไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ!” ชินี ไม่กล้าฟังสิ่งที่เขากำลังจะบอกเธอ เธอเพียงแค่ยืนขึ้นและพูดว่า “พักผ่อนให้สบาย ฉันจะกลับไปก่อน!”

“อย่าไป!” เลียมดึงมือของเธอ

ชินี เสียการทรงตัวและตกลงไปในอ้อมแขนของเขา

“อย่าไป!” เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนและพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้องไห้ “ฉันรักเธอ เชนี่ เธอไม่รู้เหรอ?”

“เลียม เมทส์!” ได้ยินเสียงหงุดหงิด

ร่างสูงเข้ามาผลัก ชินี ออกไป

วินาทีต่อมา "ปัง" เลียมถูกต่อยเข้าที่หน้า

เมื่อ ชินี ฟื้นคืนสติได้ เธอเห็นว่า Liam ถูกทุบตีที่พื้นแล้ว

เธอมองชายคนนั้นด้วยความตกใจ

“คุณบอกว่าคุณเป็นพี่ชายของเธอใช่ไหม” ชาร์ลส์คว้าปลอกคอของเลียมอีกครั้งแล้วพยุงเขาขึ้น เส้นเลือดที่หน้าผากโปนขึ้น

เลียมยิ้มและพูดว่า “ฉันรักเธอ และรักเธอมาสิบเจ็ดปีแล้ว แล้วเธอล่ะ?”

"ปัง". อีกหมัดลงบนใบหน้าของเขาอีกครั้งโดยไม่ลังเล

ทันใดนั้น เลือดก็ไหลออกมาจากมุมปากของเลียม

“ชาร์ล คุณบ้าหรือเปล่า” ชินี วิ่งไปอย่างรวดเร็วและยืนต่อหน้า Liam "คุณกำลังทำอะไรอยู่?"

ชาร์ลส์กำหมัดแน่นและเห็นกระดูกบนหลังได้ชัดเจน เขาบังคับตัวเองให้ระงับความโกรธและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณคิดว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?”

เชนี่ไม่ได้พูด เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นในดวงตาของเขา...

ความโกรธและความเจ็บปวด!

ด้วยเหตุผลบางอย่าง หัวใจของ ชินี ก็เต้นผิดจังหวะ ราวกับว่าเธอถูกจับได้ว่าโกงลับหลังเขา

“เชนี่ เธอไม่ได้รักเขาแล้ว มากับฉันและทิ้งที่นี้กับฉัน!” เลียมลุกขึ้น เขาเช็ดเลือดจากมุมปากและยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เลียม หุบปาก ฉันไม่ไปด้วย!” ชินี มองไปที่ชาร์ลส์อย่างรวดเร็วและถามว่า "คุณไม่ควรกลับมาในวันพรุ่งนี้หรือ ทำไม..."

"โอ้." มีคำพูดออกมาจากริมฝีปากบางของชายคนนั้น เขามองมาที่เธอและพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ถ้าฉันไม่กลับมาคืนนี้ เธอจะต้องอยู่ที่นี่ทั้งคืนใช่ไหม”

“คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร?” เชนี่ขมวดคิ้ว เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาพูดอะไรแบบนั้น

“ไร้สาระ?” เขาผลักเธอไปที่มุมทีละขั้นจนเธอไม่มีที่หนี “เมื่อกี้ฉันเพิ่งเห็นอะไรนะ คุณสองคนกอดกัน ฉันพูดเรื่องไร้สาระหรือเปล่า”

ชินี จ้องมาที่เขา และเธอเห็นการเสียดสีและดูถูกในสายตาของเขา