บทที่ 91

"ไม่..."

“อย่า... อย่ามา...”

“ไป...ไป...ไป...”

ชาร์ลส์ แฮงค์สตื่นขึ้นในทันใด ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาเริ่มกระตุก แม้ว่าดวงตาของเธอจะยังปิดอยู่ แต่ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้าน

“ตื่นได้แล้ว เชนี่...” ขมวดคิ้วขมวดคิ้ว เขามีความกังวลอย่างมาก

“อย่า ได้โปรด ออกไป—”

“เชนี่ นี่ฉันเอง!” ชาร์ลส์รีบลูบผมบนหน้าผากไปทางด้านหลังหู เพียงพบว่าผมของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“ไปให้พ้น ไปให้พ้น—”

เสียงของเธอเร่งด่วนและวิตกกังวลอย่างยิ่ง

“เชนี่!” ชาร์ลส์ขึ้นเสียงและจับคางของเธอ “ฉันเอง ลืมตาซะ!”

เขาจับเธอแน่น และ ชินี Yales ก็ขยับไม่ได้

"มองฉันสิ!"

เสียงของชายผู้นั้นเหมือนยากล่อมประสาทที่ก้องผ่านหูของเธอ

ชินี หยุดดิ้นรนและค่อยๆลืมตาขึ้น...

“ไม่ต้องกลัว นี่ฉันเอง!”

ชินี จ้องมาที่เขาสองสามวินาทีและทันใดนั้นก็เอื้อมมือไปผลักเขาอย่างแรง ความแข็งแกร่งของเธอช่างน่ากลัวยิ่งนัก

ชาร์ลส์ถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อกดเข้าไป

ชินี ย่อตัวลงอย่างรวดเร็วและเอนตัวพิงกับเตียง

“เชนี่ นี่ฉันเอง!” เขาพูดเบาๆ

อย่างไรก็ตาม หากมีใครมองเขาใกล้ ๆ เขาจะเห็นความเจ็บปวดในรอยยิ้มของเขา

ชินี กอดตัวเองแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทา

“ฉันเอง เชนี่ ฉันจะพานายกลับบ้าน...”

“ไป... กลับบ้าน...” ชีนี่พึมพำอย่างกะทันหัน

ชาร์ลส์ประหลาดใจอย่างเร่งรีบ “ใช่ ฉันจะพาคุณกลับบ้าน”

ชินี ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพื่อมองเขา และดวงตาที่ไม่โฟกัสของเธอก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ยิ้มออกมา เธอมีรอยยิ้มเศร้าบนใบหน้าของเธอเมื่อเธอพูดว่า "ในที่สุดคุณก็อยู่ที่นี่!"

มันเจ็บ!

ชาร์ลส์อกหักเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าประโยคสั้นๆ เช่นนี้จะทำให้ใจเขาเต้นแรงมาก

ชั่วครู่หนึ่ง ดวงตาของชายคนนั้นเป็นประกาย และเสียงของเขาก็แหบห้าวและมืดมน “ผมมารับคุณ ไม่ต้องกลัว โอเคไหม”

เชนี่ไม่ได้พูด ขนตาของเธอกระพือปีก

หลังจากเงียบไปนาน เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

"คือ... ฉัน..."

"ไม่!" ชาร์ลส์ขัดจังหวะเธอแล้วพูดว่า "ดราโก้รีบมาทัน นายไม่เป็นไร!"

มุมปากของ ชินี กระตุกเล็กน้อย และขนตาของเธอก็สั่นอย่างรุนแรง น้ำตาของเธอไหลออกมา

เธอกัดริมฝีปากและกอดตัวเองแน่น จากนั้นเธอก็เริ่มเกาตัวเองอย่างไร้ความปราณี

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชาร์ลส์รีบวิ่งไปข้างหน้าและจับมือเธอ “หยุดนะ คุณจะทำร้ายตัวเอง!”

แต่ทันทีที่เขาสัมผัสมือเธอ เธอก็ถอยกลับโดยไม่รู้ตัว

เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ตื่นตัวอย่างยิ่ง

สายตาของเธอทำให้ชาร์ลส์ตกตะลึงเล็กน้อย

“อย่า... อย่ามาแตะต้องตัวฉัน…” เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการสงบสติอารมณ์ เธอมองเขาแล้วยิ้มอย่างเขินอาย “อย่า... เข้ามาใกล้ฉัน เข้าใจไหม”

ในเวลานี้หัวใจของชายคนนั้นก็เจ็บปวดอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าความเจ็บปวดได้ไหลผ่านแขนขาและกระดูกของเขาราวกับกระแสไฟฟ้า

จู่ๆทั้งห้องก็เงียบลง

ชินี ยังคงเงียบราวกับว่าเธอเป็นหุ่นเชิด

ไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

ชาร์ลสไม่ได้เคลื่อนไหว เขานั่งบนเก้าอี้ข้างเธอและรอเธอ

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

จนกระทั่งพยาบาลเดินเข้ามา ความเงียบก็ถูกทำลายลงในที่สุด

“คุณเยลส์ คุณตื่นแล้ว ได้เวลากินยาแล้ว” เมื่อเธอพูดแบบนี้ พยาบาลก็หยิบยามายื่นให้เธอ

ชินี ขมวดคิ้วเคาะยาและถ้วยน้ำในมือของเธอ

“ปัง” ดังมากในค่ำคืนอันเงียบสงัดนี้

พยาบาลก็อึ้ง

“เชนี่” ชาร์ลส์รีบเดินไปเพื่อตรวจดูว่ามือเธอบาดเจ็บหรือไม่

“อย่าเข้ามานะ!” ชินี พูดอย่างเย็นชาเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะมา

ชาร์ลส์หยุดเมื่อเขาอยู่ห่างจากเธอประมาณครึ่งเมตร

อากาศกลับสู่สภาวะเงียบสงบที่น่าขนลุก

"ฉันขอโทษ... ฉันจะไปซื้อยาใหม่ ... " พยาบาลตัวสั่น

นี่เป็นวอร์ดวีไอพีที่ดีที่สุดในโรงพยาบาล และผู้ป่วยที่อาศัยอยู่ที่นี่มีทั้งฐานะร่ำรวยหรืออยู่ในระดับสูง

พยาบาลอย่างเธอไม่สามารถทำร้ายพวกเขาได้

“ไม่จำเป็น ออกไปซะ!” เขาพูดเบาๆ

พยาบาลก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที เธอรีบหยิบถ้วยน้ำและยาจากพื้น แล้วปิดประตูอย่างรวดเร็วและจากไป

เธอกัดริมฝีปากสีแดงและใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคับข้องใจ ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“ไม่เป็นไร ถ้าคุณไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน” ชาร์ลส์พูดขณะเทน้ำหนึ่งแก้วให้เธอ

เขาเดินเข้าไปหาเธอและอยากจะมอบมันให้กับเธอ แต่เขากลัวว่าเธอจะปฏิเสธ

เขาวางมันลงบนโต๊ะ

“ฉันขอโทษ...” น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง

"ทุกอย่างปกติดี." ชาร์ลส์ยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขาอยู่ได้ไม่นาน

ความกังวลในดวงตาของเขารุนแรงยิ่งขึ้น

ชินี มองขึ้นไปที่เขาและจ้องที่เขาด้วยดวงตาสีเข้มของเธอ เธอดูซีดเมื่อเปรียบเทียบ “ฉันไม่อยากอยู่โรงพยาบาล ฉันอยากกลับบ้าน...”

"ไม่เป็นอะไร!" เขาไม่ได้ปฏิเสธและเขาไม่สามารถปฏิเสธได้

"ขอขอบคุณ..."

นัยน์ตาของนางหรี่ลงอีกครั้ง ขนตาที่ยาวและบางของนางก็ฉายเงาบนผิวอันบอบบางของนาง...

เวลาบ่ายสามโมงครึ่ง

รถคันหรูแล่นไปในคืนที่เงียบสงบ

ชินี นั่งที่เบาะหลังและห่อเสื้อผ้าของเธอไว้แน่นรอบหน้าอก เธอมองออกไปนอกหน้าต่างและถนนก็เงียบราวกับสุสาน

ชาร์ลส์มองผ่านกระจกมองหลังเป็นบางครั้ง และมองเห็นแต่ความเหงาในดวงตาของเธอเท่านั้น

สี่สิบนาทีต่อมา

พวกเขามาถึงคฤหาสน์ตระกูลแฮงค์

ชีนี่ลงจากรถและเดินเข้าไปข้างใน

ชาร์ลส์เอนตัวไปข้างเธอ และเชนี่ก็ย้ายไปอีกด้านหนึ่งโดยไม่รู้ตัว