บทที่ 11 ขออภัย

บทที่ 11 ขออภัย

เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมาของลู่เฉิน สีหน้าของสามีภรรยาวัยกลางคนก็เปลี่ยนไปทันที

ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาว่าลู่เฉินจะหน้าแตกหรือเปล่า

สิ่งที่พวกเขากังวลในตอนนี้คือลู่เฉินมีฐานะเป็นอะไรและเขาจะแก้แค้นต่อพวกเขาหรือเปล่า

ถ้าลู่เฉินเป็นคนใหญ่คนโตในกลุ่มแกรนด์ไฮแอทจริงๆ นั้นจะง่ายเกินไปที่จะมาแก้แค้นพวกเขา

แม้กระทั่งเขาเพียงแสดงความคิดนี้ออกมาสักหน่อย ก็จะมีกลุ่มคนที่ต้องการประจบสอพลอเขามาทำจนพวกเขาล้มละลาย

“ฉันจำได้ว่าคุณสองคนบอกว่าถ้าฉันสามารถซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดที่นี่ได้ พวกคุณคนหนึ่งก็จะคุกเข่าขอโทษกับฉันและอีกคนจะคุกเข่าลงและเลียรองเท้าของฉัน” ลู่เฉินพูดด้วยกึ่งยิ้ม

สามีและภรรยาสองคนตัวสั่นทันที พวกเขากลัวอะไรสิ่งนั้นก็มาตาม

"คุณลู่ ฉันขอโทษครับ พวกเราไม่รู้ฐานะแท้จริงของคุณ โปรดยกโทษให้พวกเราและปล่อยพวกเราไปเถอะ" ชายวัยกลางคนรีบขอโทษลู่เฉิน ถ้าเขาถูกบังคับให้คุกเข่าขอโทษเขาจะรู้สึกอายมาก

"คุณลู่ เรารู้ว่าเราทำผิด เราไม่ควรแย่งเสื้อผ้าจากลูกสาวของคุณ โปรดยกโทษให้เราในครั้งนี้เถอะ เพราะมันจะมีอิทธิพลที่ไม่ดีต่อเด็ก" หญิงผู้ร่ำรวยกล่าวด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว

ถ้าวันนี้เธอคุกเข่าลงและเลียรองเท้าของลู่เฉิน นั้นเธอไม่รู้ว่ามันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของลูกสาวเธอมากแค่ไหน

แน่นอนว่าถ้าลู่เฉินเพียงมีเงินซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดในร้านนี้อย่างเดียว นั้นทั้งสองคนจะไม่ยอมทำตามที่เดิมพันไว้อยู่แล้ว มากสุดพวกเขาก็แค่จะถูกลู่เฉินล้อเลียนไม่กี่ประโยค จากนั้นพวกเขาก็จะไปที่ร้านอื่นเพื่อซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกสาวของพวกเขา

แต่เมื่อรู้ว่าลู่เฉินน่าจะเป็นคนใหญ่คนโตในกลุ่มแกรนด์ไฮแอท พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะตอบกลับสิ่งที่พวกเขาพูด

Grand Hyatt Groupเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในเมืองยวี่โจว ลู่จงในฐานะที่เป็นซีอีโอของGrand Hyatt Group ยิ่งมีชื่อปรากฏอยู่ในรายชื่อ Forbes ต้นๆ ของโลก

แน่นอนพวกเขาไม่กล้าไปยั่วผู้ชายคนมีอำนาจเช่นนี้

หลินอี้เจียและคนอื่น ๆ เห็นว่าคู่สามีภรรยาวัยกลางคนกลัวมาก พวกเขาจึงรู้เกิดความเกลียดชังในใจ

แม้ว่าลู่เฉินจะรู้จักคนคนนี้ แต่ก็ไม่น่าจถึงทำให้พวกเขาต้องกลัวขนาดนี้?

แต่หลินอี้เจียอยากรู้มากๆ ว่า ทำไมตอนนี้ลู่เฉินถึงรู้จักคนใหญ่คนโตอย่างสิงปิงได้ล่ะ

"แกกล้ามาแย่งเสื้อผ้ากับเจ้าหญิงน้อยของเราได้ยังไง ใครเป็นผู้สนับสนุนแก" สิงปิงเข้าใจความเป็นมาของเรื่องแล้ว จากนั้นก็มองไปที่พวกเขาด้วยความโกรธ

เจ้าหญิงน้อย!

เป็นไปได้ไหมที่ชายหนุ่มธรรมดาคนนี้เป็นพระราชทายาทของกลุ่มแกรนด์ไฮแอทจวินเยวี่ย?

พระเจ้าช่วย!

พอทั้งสองคนคิดเช่นนั้น ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

“ประธานสิง ฉันขอโทษด้วยครับ พวกเราตาบอดไม่รู้จักตัวตนของคุณลู่ พวกเราสมควรไปตายแล้ว! " ชายวัยกลางคนร้องไห้และหวาดกลัวมาก

เขาแค่ได้เปิดบริษัทเล็กๆ ด้วยงบเงินจำนวนน้อย พอได้เผชิญหน้ากับคนรวยอย่างสิงปิง เขาก็แค่เป็นมดตัวเล็กๆ เท่านั้นเอง

และเบื้องหลังของสิงปิงยังมีกลุ่มแกรนด์ไฮแอทจวินเยวี่ยอยู่ด้วย

“พอแล้ว พวกแกออกไปให้พ้นเถอะ ฉันหวังว่าคราวนี้จะเป็นบทเรียนที่ดีให้พวกแกได้จำนะ คราวหน้าอย่าดูถูกคนอื่นอีก” ลู่เฉินมองไปที่ลูกสาวของพวกเขา ซึ่งมีขนาดเท่ากับลูกสาวของเขา และตอนนี้เธอกำลังมองไปที่พ่อแม่ของเธออย่างมึนงง

คำพูดของแม่เด็กสาวทำให้ลู่เฉินเห็นใจ ลู่เฉินไม่อยากให้สาวน้อยน่ารักคนนี้ได้รับอิทธิพลที่ไม่ดีต่อจิตใจของเธอ

"ขอบคุณลู่มากๆ และขอบคุณประธานสิงด้วยครับ! "เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่โกรธอีกแล้ว ทั้งสองคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกโล่งใจและจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับลูกสาว

พนักงานรีบจัดเก็บเสื้อผ้าของสาวน้อย 20 ชุดขึ้นมา