บทที่ 12 คุณตามรังควานฉันเหรอ

บทที่ 12 คุณตามรังควานฉันเหรอ

"กินข้าวแล้ว"

ลู่เฉินถือกับข้าวออกมา และพูดกับหลินอี้จุน

วันนี้เขาพาฉีฉีไปเล่นทั้งวันและได้กินข้าวมาจากข้างนอกแล้ว แต่ก็ยังคงกลับมาทำกับข้าวให้กับหลินอี้จุนตรงเวลา

"ไม่กิน แค่เห็นหน้าคุณฉันก็อิ่มแล้ว"หลินอี้จุนพูดอย่างไม่พอใจ

ลู่เฉินหงายคิ้วขึ้นมา ช่วงเวลานี้เขากับหลินอี้จุนทะเลาะกันบ่อยมาก ตอนนี้เขาก็ขี้เกียจทะเลาะกับเธออีกแล้ว

"คุณต้องการให้ฉันป้อนคุณหรือ" ลู่เฉินพูดอย่างตลกเพื่อคลายอารมณ์เครียดของหลินอี้จุน

“คุณก็เป็นแต่ป้อนข้าวผู้หญิงแค่นั้นเอง ลู่เฉิน คุณสามารถมีความเป็นผู้ชายหน่อยและมีความสามารถมากกว่านี้ได้หรือไม่?” หลินอี้จุนมองไปที่ลู่เฉินอย่างดูถูก

“เกิดอะไรเหรอ?” ลู่เฉินขมวดคิ้วรู้สึกว่าหลินอี้จุนน่าจะเจอเรื่องปัญหาอะไร โดยทั่วไปแล้วเธอจะไม่โกรธโดยไม่มีเหตุผล

“เป็นเพราะคุณนั่นแหละที่ไปทำให้ฟ่านหมิงขุ่นเคือง เขาบังคับให้ฉันไปติดตามลูกค้าคนหนึ่ง ถ้าฉันไม่สามารถรับคำสั่งนั้นได้ เขาจะหักค่าโบนัสของฉันในเดือนนี้” หลินอี้จุนกล่าวอย่างโกรธเคือง

“ลูกค้าคนนั้นทำให้เธอต้องลำบากหรือ?” ลู่เฉินถาม

"มันมากกว่านั้น เขาต้องการให้ฉันไปที่โรงแรมกับเขา ... " หลินอี้จุน กล่าวอย่างโกรธเคือง

เมื่อลู่เฉินได้ยินเช่นนี้เขาก็โกรธเช่นกัน เขาระงับความโกรธและพูดว่า "เขาเป็นใคร ฉันช่วยคุณแก้ปัญหานี้ได้"

"คุณจะช่วยฉันแก้ปัญหาได้ยังไง"หลินอี้จุนมองไปที่ลู่เฉินอย่างเย็นชาและพูดอย่างดูถูก "คุณไม่เอ็นดูตัวเองก่อนหรือ คุณนึกว่าเพียงแค่ไปต่อยเขาก็จะสำเร็จทุกอย่างหรือ ลู่เฉินคุณคิดง่ายไปแล้ว คุณไปหางานทำ อย่างนั้นก็เป็นหนทางที่ช่วยเหลือฉันที่ดีสุดแล้ว และคุณรีบเลิกคิดแบบนี้โดยเร็วนะ ถ้าเพราะการกระทำของคุณทำให้ฉันต้องเสียลูกค้าคนนี้ไป ฉันจะเอาคุณให้น่าดูแน่ๆ "

“คุณอยากไปเปิดห้องกับเขาเหรอ?” ลู่เฉินยิ้มเยาะ

"คุณ! " หลินอี้จุนชี้ไปที่ลู่เฉินด้วยความโกรธและพูดอย่างเย็นชา " ลู่เฉิน ถ้าคุณสงสัยในตัวฉันนั้นพวกเรารีบหย่ากันดีกว่า! "

หลินอี้จุนกล่าวด้วยความโกรธและเดินกลับไปที่ห้องของ ฉีฉี อย่างโกรธขรึม

ลู่เฉินยักไหล่แล้วหยิบอาหารออกไปพร้อมนั่งดูทีวีที่ห้องรับแขก

วันรุ่งขึ้น หลังจากที่ลู่เฉินส่งฉีฉีไปโรงเรียนอนุบาลเสร็จ เขาก็ไปที่บริษัทอิเล็กทรอนิกส์ตองเจีย

เพื่อดูแลลูกสาวของเขาให้ดี เขาเลยไม่ได้ไปที่บริษัทตั้งแต่ที่ซื้อกิจการบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ตองเจียมา วันนี้เขามาที่บริษัทเพื่อค้นหาว่าลูกค้าของหลินอี้จุนคือใคร

ลู่เฉินเดินเข้าประตูบริษัทและพบยามหลายคนชี้มาที่เขา หลังจากได้ยินคำพูดของยามเขาก็โกรธมาก

“ได้ยินว่าเขาโดนไล่ออกไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมาที่บริษัทอีก”

“เขายังไม่ถูกไล่ออกใช่ไหม”

"หา ฉันจำได้ว่าหัวหน้าเหมือนจะบอกว่าไม่เพียงแต่จะทำให้เขาถูกไล่ออก ยังจะทำให้เขาไม่ได้รับเงินเดือนด้วยซ้ำ"

"ใช่ เดิมทีผู้อำนวยการฟ่านหมิงจะไล่เขาออก ในตอนนั้นฉันคิดว่าผู้ชายคนนี้จะถูกบริษัทไล่ออกแน่ๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ผู้บริหารเสี้ยกลับปรากฏตัวเพื่อปกป้องเขาไว้ แถมยังให้ฟ่านหมิงมาขอโทษกับเขา คุณรู้ไหมว่าทำไม”

"ทำไม? "

“ฉันได้ยินมาว่าหลินอี้จุนภรรยาของเขามีความสัมพันธ์กับผู้บริหารเสี้ย”

ลู่เฉินเหลือบมองยามหลายคนนี้อย่างเย็นชา ยามหลายคนนั้นจึงเงียบลงและยักไหล่เดินจากไป

เวลาที่จากไปดวงตาของพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยความหยอกล้อ

ลู่เฉินมาที่ห้องทำงานของเสี้ยจุนด้วยความโกรธและเสี้ยจุนก็รีบลุกขึ้นเพื่อทักทายเขา