บทที่ 216 ไปที่บ้านของเสี่ยวจิง

บทที่ 216 ไปที่บ้านของเสี่ยวจิง

ประตูถูกเปิดออกมา เห็นเพียงหญิงวัยกลางคนอายุ30กว่าปีเดินออกมา เธอสวมแว่นไว้ การแต่งตัวเรียบงค ดูคล้ายคลึงกับเสี่ยวจิง

"ครูเสี่ยว บ้านครูมีแขกมา อยู่นั่น" เมื่อเด็กเห็นมีผู้หญิง จึงชี้ไปยังลู่เฉินสี่คนที่ลงจากรถ

ผู้หญิงได้ดันแว่น แล้วตั้งใจจ้องมองดูลู่เฉินและคนอื่นๆ พวกเขาดูไม่ใช่คนธรรมดา แถมยังขับรถหรูอีก ในใจผู้หญิงเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

"วัสดีครับพี่สาว ไม่ทราบว่านี่คือบ้านของคุณเสี่ยวจิงหรือเปล่าครับ?" ซ่งไห่เดินขึ้นไปถาม

"พวกคุณคือ......"ผู้หญิงถามย่างสงสัย

"พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกับเสี่ยวจิง ไม่ทราบว่าเขาอยู่บ้านมั้ยครับ?" ซ่งไห่ถามอีก

เขามั่นใจได้แล้วว่าที่นี้คือบ้านของเสี่ยวจิง

"อ๋อ พวกคุณเป็นเพื่อนของเจ้าสี่เหรอ เชิญเข้ามา" ผู้หญิงต้อนรับพวกเขาอย่างมีน้ำใจอันอบอุ่น

หลังจากที่เข้าไปในสวน ทั้งสี่คนถึงเพิ่งรู้ว่านี่คือพี่สาวคนที่สองของเขาเสี่ยวหรง ลู่เฉินจ้องมองถึงเพิ่งรู้ว่าบ้านเสี่ยวยากจนขนาดนี้ บ้านที่ต่ำเตี้ย ครึ่งหนึ่งเป็นอิฐและครึ่งหนึ่งเป็นกำแพงดินฉันว่าคงจะไม่ได้รับการซ่อมแซมมานานกว่าสิบปีแล้วหละ

ในสวนมีครอกหมูที่สร้างจากหญ้า ในครอกมีหมูอยู่สองตัว ประมาณ50-60กิโลได้

และยังมีเล้าไก่ แต่ว่ามีไก่อยู่ไม่กี่ตัว

เมื่อได้ยินสถานการณ์นอกบ้าน ชายชราที่ผมขาว หน้าผอม สวมแว่น สวมเสื้อสูท ในมือยังมีปากกาอีกแท่ง ดูเหมือนจะเป็นครู

เขานี่แหละพ่อของเสี่ยวจิงเสี่ยวเจิ้งยี่

แต่เด็กเสี่ยวเจิ้งยี่ก็เรียนหนังสืออยู่ในหมู่บ้าน ต่อมาจากความพยายามจนกลายเป็นครูใหญ่ในโรงเรียนประถมศึกษา แต่ว่ายังไม่ทันสองปี ก็ถูกคนอื่นใส่ร้ายว่าเขาโลภ

แต่สุดท้ายเขาก็ได้ยืนยันความบริสุทธิ์ของเขา แต่ก็ได้ใช้เงินบ้านเสี่ยวไปมากเช่นกัน

ก็เพราะเหตุผลนี้ ตอนนั้นหลังจากที่เสี่ยวจิงเรียนจบมอต้นเขาก็ไม่มีเงินเรียนมอปลาย เลยไปเกรทหาร

แต่ว่าไอ้เจ้านั่นก็ใช่ย่อย แต่กองทหารหุนหันพลันแล่นเกินไป ได้ก่อปัญหา หลังจากที่หมดเวลาเกรทหาร ก็ถูกจับคุมตัว จึงไม่มีเงิน

และส่งผลให้บ้านเสี่ยวไม่ได้ซ่อมแซมบ้านมาตลอด

ที่จริงหลังจากที่เสี่ยวจิงถูกลู่เฉินเลื่อนขั้นมาเป็นเลขา เงินเดือนได้มากกว่าหมื่นห้าหยวนแล้ว แต่เขาทำงานเลขาได้เพียงสองเดือน จึงไม่ได้รับเงินมาก

"พ่อ พวกเขาเป็นเพื่อนของเจ้าสี่" เสี่ยวหรงพูด

"เพื่อนของเจ้าสี่เหรอ เชิญเข้ามาข้างใน" เสี่ยวเจิ้งยี่พยักหน้า แล้วทักทายทั้งสี่เข้ามานั่งในบ้าน

ในบ้านใช่ว่าจะสว่าง ชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่เรียบง่ายและหยาบกร้านเพียงไม่กี่ชุดและไม่แม้แต่เคลือบ

ลู่เฉินทั้งสี่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไน ต่างนั่งลงกันบนเก้าอี้