บทที่ 283 ยี่สิบวินาที

บทที่ 283 ยี่สิบวินาที

“พ่อ คุณนี่เดาออกจริง ๆ ลู่เฉินเด็กหนุ่มนั้นยังคงมีทางออกอยู่ หลิวฉีฟูคุกเข่าลง ” ข้างๆสนามมีอาคารหนึ่ง เฉินกวงชิงมองทุกคนที่สนามจากกล้องส่องทางไกล

ชายชราเฉินนั่งบนโซฟาจิบน้ำชา แล้วพูดช้าๆว่า “คุณหลิวคุกเข่าครั้งนี้ เป็นการนำศักดิ์ศรีของตระกูลหลิวมาคุกเข่าลงด้วยนะสิ”

เฉินกวงชิงมองสถานการ์ณที่สนาม แล้วพูดว่า “ ใช่สิ แต่คราวนี้ฉันกลัวว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องศักดิ์ศรี ลู่เฉินทำให้พวกเขาคุกเข่าต่อสาธารณชนได้ แน่นอนว่าฐานของตระกูลหลิวต้องสั่นคลอน ไม่อย่างนั้นหลิวฉีฟูคงจะไม่ยอมรับความอับอายได้หลอก”

ชายชราเฉินพยักหน้า และพูดว่า “ อื้ม นี่คือสิ่งที่ฉันหมายถึงที่พุดก่อนหน้านี้ว่าลู่เฉินไม่สามารถคาดเดาได้ ดูสิ ทุกคนคิดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของทั้งสามบ้านใหญ่ แม้แต่ลูกสาวเปาคนนั้นก็ยังคุยกับฉันหลายครั้ง บอกให้ฉันชักชวนให้คุณออกช่วยลู่เฉิน ดูสิตอนนี้ทุกคนถูกตบหน้าไปแล้วสินะ ”

ชายชราเฉินลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าต่าง หยิบกล้องส่องทางไกลคู่หนึ่งขึ้นมาดู

“เด็กน้อยลู่เฉิน ยังมีหลายสิ่งที่เราไม่รู้ ดังนั้นบ้านเฉินของเรา ไม่สามารถเข้าใกล้กับเขามากเกินไป แต่เราก็ไม่สามารถไปไหนได้ไกล เพียงแค่รักษาความสัมพันธ์ที่ดีเอาไว้ ” หลังจากมองดูอยู่ครู่ หนึ่งชายชราเฉินพูดขึ้นว่า

“ อื้ม ” เฉินกวงชีพยักหน้า เข้าใจความหมายของปู่ของเขา

ลู่เฉินคือสิงโตที่เพิ่งตื่น ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ตอนนี้กับบ้านเฉินของพวกเขาจะไม่แย่มากนัก แต่ก็ไม่แน่สักวันหนึ่งมันอาจจะระเบิดและทำร้ายใครสักคน

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเฝ้าระวัง

“จั่วเจิ้งยี่ กับจางเชิงเฉินน่าจะใกล้ถึงแล้ว ในเมื่อหลิวฉีฟูคุกเข่าลง แน่นอนว่าชีวิตของเขาก็กำลังตกอยู่ในมือลู่เฉินด้วย งั้นนั้นบ้านจางและตระกูลจั่ว ก็ไม่มีข้อยกเว้น แน่นอนลู่เฉินกลุมชีวิตของพวกเขาแล้วสิ ” ชายชราเฉินกล่าว

เฉินกวงซิงใช้กล้องสส่องทางไกลมองไปที่ด้านนอก ไม่นานก็พบว่ามีรถหรูสองคันมาถึงสนามในเวลาไล่เลี่ยงกัน

รถหรูหยุดลง เฉินเชิงเฉียว และ จั่วเจิ้งยี่ ลงจากรถแยกกัน ทั้งสองก็มองหน้ากัน มีหมอกควันหนาทึบในดวงตาของเขา

“ มาแล้ว เพิ่งถึง ”เฉินกวงชิงพูด

“ มาแล้ว？งั้นไปกันเถอะ ไม่มีอะไรนะดูแล้ว ในเมื่อพวกเขาทั้งสองก็มาแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องคุกเข่าแน่นอน ลู่เฉินเด็กคนนี้ไม่อาจคาดเดาได้จริงๆ ” ชายชราเฉินเก็บกล้องส่องทางไกล พูดอย่างเคร่งขรึม

เฉินกวงชิงพยักหน้า ดูจากท่าทางที่ไม่เต็มใจของจางเซิงเฉียวและ จั่วเจิ้งยี่ ก็รู้แล้วว่าพวกเขาจะต้องไปคุกเข่าแน่นอน

ลู่เฉินเด็กนั้นเขาทำมันได้อย่างไรกัน?

เขาทำอย่างไรถึงทำให้ทั้งสามบ้านต่างก็ยอมมาคุกเข่าต่อหน้าสาธาราณชน ？

หากไม่ใช่เพราะสิ่งที่คุกคามผลประโยชน์หลักขอทั้งสามบ้าน บ้านทั้งสามบ้านไม่ยอมรับความอับอายนี้ได้อย่างแน่นอน

เวลานี้การมาถึงของจางชิงเฉียวและ จั่วเจิ้งยี่ ทำให้ทั้งสนามปั่นปวนขึ้นอีกครั้ง

“มาแล้ว มาแล้ว คุณจางและคุณจั่ว มาถึงแล้ว”

“ช่างเป็นการรอมาคนตายจริงๆ มาดูกันว่าครั้งนี้ลู่เฉินเด็กนั่นจะพลิกผันอย่างไร”

“ใช่สิ ไม่รู้ว่าคุณหลิวกินยาผิดหรือเปล่า คาดไม่ถึงว่าเด็กนั้นก็คุกเข่าลง ซ้ำตอนนี้ก็ยังคงคุกเข่าลง ตระกูลหลิวไม่สนใจเรื่องนี้ก็เลยทำให้ชายชราออกมาอับอายแบบนี้ ”

“ช่างเถอะ อย่าสนใจคุณหลิวเลย ดูคุณจางและคุณจั่วเถอะ ตระกูลหลิวเป็นกลางตลอด สำหรับทั้งสี่บ้านแล้วก็เป็นบ้านที่มีสถานะน้อยที่สุด”

“ใช่สิ เขาคุกเข่าวันนี้ ตระกูลหลิวคาดว่าคงจะออกจากทั้งสี่บ้านใหญ่สินะ ”

ครั้งนี้เห็นว่า จางเชิงเฉียว และ จั่วเจิ้งยี่ มาด้วยกัน ทุกคนก็จุดประกายความหวังขึ้นอีกครั้ง หลิวฉีฟู ทำให้พวกเขาเสียหน้า พวกเขารอจางเชิงเฉียวและ จั่วเจิ้งยี่ ทั้งสองช่วยกู้หน้าพวกเขากลับมา

ดังนั้นครั้งนี้หลิวฉีฟูเปลี่ยนความเคารพก่อน ได้กล่าวหา