บทที่ 89 ร้านเครื่องประดับทั้งหลายมาเยี่ยมเยือน

บทที่ 89 ร้านเครื่องประดับทั้งหลายมาเยี่ยมเยือน

"เอ้ย ลู่ คุณลู่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอเนี่ย ผมกำลังจะหาคุณอยู่พอดี" หลังจากเจิ้งเฉียสซานนั่งลงแล้วเห็นลู่เฉินนั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเขา ก็รีบร้อนลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปอย่างเคารพให้เกียรติ

"สวัสดีครับ" ลู่เฉินยิ้มบาง ไม่ได้ลุกขึ้น เพียงแค่นั่งเชคแฮนด์กับเจิ้งเฉียสซานเท่านั้น

เห็นลู่เฉินท่าทางไร้มารยาทเช่นนี้ จ่าวเสี่ยวเหรินแค่นยิ้มอยู่ในใจ คนเขาเป็นถึงร้านขายเครื่องประดับ เป็นเถ้าแก่ใหญ่ของจริง คุณแค่ช่วยพ่อตาให้ได้เงินแค่ไม่สิบล้านเท่านั้น ก็กล้าที่จะไม่เอาเถ้าแก่เจิ้งไว้ในสายตา?

ทว่าในพริบตาต่อมา ครอบครัวทั้งสามคนนี้ก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง

เจิ้งเฉียสซานกลับไม่ได้โกรธที่ลู่เฉินไร้มารยาท เขาหัวเราะฮึๆ ส่งถุงของขวัญถุงหนึ่งให้กับลู่เฉิน กล่าวอย่างให้เกียรติ "คุณลู่ ผมก็ไม่มีอะไรจะให้คุณ ได้ยินมาว่าภรรยาของคุณมีหน้าตาสวยงาม ที่ร้านเรามีสร้อยคอหยกเขียวเส้นหนึ่งพอดี ผมได้นำมันมาด้วย เป็นเพียงสิ่งของชิ้นเล็กน้อย หวังว่าคุณลู่และภรรยาคุณลู่อย่าได้ถือสากันเลย"

สร้อยคอหยกเขียวของจินซีฟู เป็นสร้อยคอชิ้นสำคัญ เขากลับเอาสร้อยคอล้ำค่านี้มอบให้กับลู่เฉิน จริงๆแล้วลู่เฉินเป็นใครกันแน่?

กูซินหยานตกใจ เธอเองก็ไปที่จินซีฟูซื้อเครื่องประดับอยู่บ่อยๆ แน่นอนว่าก็ต้องรู้จักสร้อยคอเส้นนี้

นั่นเป็นสร้อยคอที่ราคาเกือบสิบล้านเลยเชียวนะ!

ลู่เฉินพยักหน้า รู้จุดประสงค์ของเจิ้งเฉียสซาน เขาเอาสร้อยคอออกมาดู สวยงามมีราคามากจริงๆ หลินอี้เจียที่อยู่ด้านข้างมองแล้วก็รู้สึกอิจฉาไม่หยุด

เพียงแค่ว่าเถ้าแก่เจิ้งพูดว่าสร้อยคอเส้นนี้มอบให้กับพี่สาวของเธอ เธอเองก็รู้สึกไม่ดีที่จะได้มันมาแล้ว

ในส่วนนี้กูซินหยานก็ไม่สงสัยอีก แต่สายตาที่มองไปยังลู่เฉินกลับมีแต่ข้อสงสัยเต็มไปหมด

เมื่อกี้ก็ให้สร้อยคอที่ราคาเกือบสิบล้าน อีกทั้งยังเป็นสินค้าตัวเด่นของจินซีฟู เถ้าแก่เจิ้งคนนี้มีเรื่องสำคัญอะไรที่จะขอร้องกับลู่เฉินกัน?

แล้วลู่เฉินมีอะไรดี สามารถทำให้เถ้าแก่ของจินซีฟูมีความเคารพนับถืออย่างนี้ได้

ในพริบตานี้ ไม่เพียงแค่ทำให้บ้านสกุลจ่าวทั้งสามคนเกิดความสงสัยในใจ แม้แต่ภายในใจของหลินดาไห่กับหลินอี้เจียก็เกิดความสงสัยมากมาย

ยิ่งกลับไปคิดถึงวันนี้ที่หวงยาวจุนโทรศัพท์หาเขา บอกว่าจะพาคนใหญ่คนโตคนหนึ่งมาที่บ้านเขา เรื่องที่ให้เขาเรียกลู่เฉินออกมา หลินดาไห่ก็เกิดความตกใจ

หรือว่า...

คืนวันนั้นที่หลังจากกลับไปก่อน ยังมีเรื่องสำคัญอะไรเกิดขึ้นอีก และก็เป็นลู่เฉินที่ก่อเรื่องขึ้น?

"สร้อยเส้นนี้ไม่เลวเลย ภรรยาของผมจะต้องชอบอย่างแน่นอนครับ" ลู่เฉินยิ้มบางๆ เก็บสร้อยคอเรียบร้อย

เจิ้งเฉียสซานเองก็ปล่อยลมหายใจออกมายกใหญ่ ความหมายของคำพูดที่ลู่เฉินพูดออกมาก็คือ น้ำใจของเขาลู่เฉินได้รับเอาไว้แล้ว ต่อไปจะไม่ขัดขวางเขาอย่างแน่นอน

"ปังปังปัง!"

และในตอนนี้ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลินอี้เจียออกไปเปิดประตูอีกครั้ง ผู้ชายหัวโล้นตัวโตยืนยิ้มอยู่ที่ด้านนอกประตูมองดูเธอ

ผู้ชายหัวโล้นถึงแม้จะสวมใส่ของแบรนด์เนม ดูดีมีสไตล์ แต่ด้วยความที่เขาหัวโล้นจึงทำให้หลินอี้เจียตกใจไปยกหนึ่ง

"รบกวนสอบถามหน่อยครับ ที่นี่คือบ้านของคุณลุงหลินดาไห่ใช่ไหมครับ?" เจ้าหัวโล้นถามยิ้มๆ

พอได้ยินว่ามีคนมาหาพ่อของตัวเองอีกครั้ง หลินอี้เจียจึงปล่อยลมหายใจ หมุนตัวหันไปพูด"พ่อ มีอีกคนมาหาพ่ออีกแล้วแน่ะ"

เจ้าหัวโล้นปิดประตูเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามา มองเห็นหลินดาไห่ที่ยืนอยู่เป็นคนแรก ก็รีบเดินเข้าไปแสดงความเคารพ "คุณลุงหลิน สวัสดีครับ ผมชื่อว่าหลิวจุนจี้ เป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับโบรา ผมไม่ได้แจ้งคุณลุงเอาไว้ล่วงหน้าก็เข้ามาเยือนแล้ว ต้องขออภัยอย่างสูงครับ"

คนที่ดูอยู่อยากจะหัวเราะ มองดูเจ้าหัวโล้นที่ท่าทางโหดร้าย ในใจพูดว่าชื่อที่ออกจะหล่อเหลาคมเข้มนี้ไม่เหมาะกับตัวคุณเลยสักนิด

"นายเองก็จะมาหาลูกเขยของฉันสินะ" หลินดาไห่พูด

"โอ้โห คุณลุงหลินเป็นคนที่มีสายตาเฉียบแหลมเลยเชียว แค่มองก็ดูออกแล้ว" หลิวจุนจี้หัวเราะฮึๆ ไม่ได้รู้สึกกระดากใจ เขาส่งถุงของขวัญใบหนึ่งให้กับหลินดาไห่ "คุณลุงหลิน นี่คือโสมอายุสองร้อยปี ผมตั้งใจไปประมูลมันมาเป็นพิเศษ น้ำใจเล็กน้อย ขอให้คุณลุงรับมันไว้"

โสมอายุสองร้อยปี นั่นจะต้องประมูลเกือบถึงหนึ่งล้านถึงจะได้มันมานะ