บทที่ 1000

ลิเดียตัวสั่นเทา เธอไม่สามารถเก็บซ่อนความกลัวเอาไว้ได้ “พ่อ เราจะทำยังไงกันดี?”

ลีรอยขมขื่น เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว

'หรือว่านี่จะเป็นแผนการของพระเจ้า? พระเจ้าต้องการทำลายฉันอย่างนั้นเหรอ? นี่มันไม่ยุติธรรม! มันไม่ยุติธรรมเลย!'

แด๊กซ์และเชสเตอร์ไล่ตามสองพ่อลูกได้ทันเวลา! เมื่อพวกเขาได้เห็นสองพ่อลูกมาถึงทางตัน แด๊กซ์ก็กำหมดแน่นและพูดขึ้นว่า "ลีรอย เฮนเดอร์สัน ถึงเวลาตายของแกแล้ว!" เมื่อแด๊กซ์พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าไปหาลีรอยพร้อมกับขวานยักษ์ในมือ!

ดวงตาของเชสเตอร์แดงก่ำและเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น!

"ดูเหมือนว่าการต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นสินะ? น่าสนใจดีนี่"

ทันใดนั้น เสียงที่ฟังดูทะเล้นก็ดังขึ้นจากไม่ไกล เสียงนั้นช่างฟังดูเย้ายวนใจ ใครก็ตามที่ได้ยินมันต่างก็จะต้องเหลียวหลังไปมองทันที

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แด๊กซ์ก็ต้องหยุดชะงักและเหลียวหลังกลับไปมอง เช่นเดียวกันกับเชสเตอร์ ลีรอยและลิเดีย

มีผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาทางพวกเขา และหนึ่งในนั้นก็เป็นหญิงสาวพราวเสน่ห์

เธออยู่ในชุดเดรสยาวสีม่วง ซึ่งเผยให้เห็นสัดส่วนที่โค้งเว้าวอนและช่างเย้ายวน เธอช่างดูงดงามไร้ที่ติ ทว่าใบหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน รอยยิ้มของเธอก็แอบแฝงไปด้วยความประสงค์ร้าย!

น่าเสียดายที่ความชั่วร้ายของเธอถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้รูปลักษณ์ที่งดงามจนไม่มีผู้ใดสัมผัสได้

ตะลึง!

ลีรอยอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นหญิงสาวผู้นั้น

'ช่างงดงามอะไรเช่นนี้!'

"หึ หึ แด๊กซ์ แซนเดอร์ส ไม่เจอกันนานเลยนะ" ทันใดนั้น เสียงอันเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลังของสาวงามผู้นั้นที่กำลังเดินเข้ามาใกล้พวกเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

เขาคือ โดน็อก ดิกสัน!