บทที่ 1007

ร่างนั้นคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก โดน็อก ดิกสัน!

ลิลี่ตกตะลึง

'ตอนนี้เขาควรจะอยู่ที่หอคอยดาวปรารถนาไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่นี่ล่ะ?'

ลิลี่กัดริมฝีปากแน่น จากนั้นเธอก็ขับรถไล่ตามโดน็อกไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและรีบกดโทรออกหาแดร์ริลทันที

เธอไม่เคยต้องการติดต่อหาแดร์ริลอีกเลยนับตั้งแต่ที่เธอมีใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัว แต่ในตอนนี้เธอจำเป็นต้องบอกให้เขาได้รับรู้ เพราะเส้นทางที่โดน็อกกำลังมุ่งหน้าไปนั้นคือเมืองมิด

…

ในขณะเดียวกัน ที่หอคอยดาวปรารถนา

ลินเซย์ยิ้มเยาะ เธอคิดว่าแดร์ริลเองก็ถูกพิษของเธอเล่นงานเช่นกัน เธอจ้องมองเขาอย่างเย้ยหยันก่อนจะพูดขึ้นว่า "อดใจรออีกนิดนะหัวหน้าพันธมิตร ในระหว่างนี้นายก็ควรจะเพลิดเพลินไปกับการบริการจากพวกเราก่อน ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะไม่ดื่มไวน์ของฉันอย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจึงต้องใช้กลอุบายเล็กน้อยเพื่อวางยาพิษพวกนายแทน"

แด๊กซ์กำหมัดแน่น เขานั่งไขว่ห้างและใช้พลังภายในของเขาเพื่อขับไล่พิษออกจากร่างกาย

แต่เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อร่างกายของเขาเริ่มชามากขึ้นไปอีก!

ลินเซย์ยิ้มเยาะและกล่าวว่า "อย่าพยายามขับพิษออกจากร่างกายจะดีกว่า เพราะว่ายาพิษที่ฉันใช้ คือยาพิษเถ้ากระดูกจากสำนักห้ายาพิษของฉัน ยิ่งนายพยายามขับพิษออกจากร่างกายมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งแพร่กระจายเร็วขึ้นมากเท่านั้น

‘ยาพิษเถ้ากระดูก!' เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของแด๊กซ์ เชสเตอร์และเดบร้าก็เปลี่ยนไปทันที

แค่ชื่อของมันก็น่ากลัวแล้ว

หวืด! หวืด!

ในเวลานั้นโทรศัพท์ของแดร์ริลก็ดังขึ้นพอดี เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาและมองดูหมายเลขผู้โทรเข้า มันเป็นสายจากลิลี่!

เขาตกตะลึงและรีบรับสายทันที

“แดร์ริล! โดน็อกกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองมิด! แดร์ริล ได้โปรดระวังตัวด้วยนะ” ลิลี่รีบพูดด้วยความกระวนกระวายจิตใจ จากนั้นเธอก็รีบวางสายไปโดยไม่รอให้แดร์ริลได้ตอบอะไรเลย

'อะไรนะ? โดน็อกกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองมิดเหรอ? เขากำลังมุ่งหน้าไปยังตระกูลคาร์เตอร์! นี่คงเป็นแผนของพวกมันสินะ!