บทที่ 1016

เมื่อแดร์ริลพูดจบเขาก็ยกมือขึ้นมา ทันใดนั้น เปลวเพลิงเย็นไร้มลทินที่ลอยอยู่บนฝ่ามือของเขาก็พุ่งไปที่ใบหน้าของลินเซย์ทันที

ผู้หญิงทุกคนบนโลกล้วนให้ความสำคัญกับความงามของพวกเธอมากที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงที่มีใบหน้างดงาม พวกเธอจะหวงแหนใบหน้ายิ่งกว่าชีวิต

ลินเซย์ตื่นตระหนกทันทีที่เปลวไฟเย็นยะเยือกสีขาวพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเธอ เธอรีบพูดขึ้นด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา "ฉันยอมบอกแล้ว! ฉันยอมบอกแล้ว! ขวดสีขาวคือยาแก้พิษ!"

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความหยิ่งยโสของเธอก่อนหน้านี้ก็หายไปทันที

แดร์ริลรีบนำยาแก้พิษในขวดสีขาวป้อนให้เดบร้าและพี่น้องของเขาทันที

ในไม่ช้าพวกเขาก็เริ่มรู้สึกว่า ร่างกายที่อ่อนแอของพวกเขาในตอนแรกนั้นได้กลับสู่ภาวะปกติแล้ว

เพี้ยะ!

เมื่อแด๊กซ์ลุกขึ้นยืนได้ เขาก็เดินเข้าไปตบหน้าลินเซย์ทันที เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาอาฆาตแค้น "บัดซบ! ฉันจะฆ่าแก!"

แด๊กซ์กำขวานเอาไว้แน่นและกำลังจะฆ่าลินเซย์

“แด๊กซ์!” เชสเตอร์รีบเข้ามาห้ามเขาอย่างรวดเร็ว "ไว้ชีวิตเธอก่อน เธออาจจะมีประโยชน์กับเรา"

เชสเตอร์หันกลับมาหาแดร์ริล "รีบไปที่ตระกูลคาร์เตอร์กันเถอะ!"

"ตกลง!" แดร์ริลพยักหน้าตอบรับ จากนั้นเขาก็ กระโดดขึ้นไปบนหลังของอินทรีย์หิมะเพื่อมุ่งหน้าไปยังตระกูลคาร์เตอร์ทันที

…

ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ของตระกูลคาร์เตอร์

การต่อสู้ระหว่างโดน็อกและหกเทพธิดายังคงดำเนินต่อไป!

พวกเขาต่อสู้กันไปหลายร้อยกระบวนท่าจนทั้งคู่ต่างก็สามารถคาดเดาวรยุทธของกันและกันได้ ดังนั้น โดนน็อกจึงใช้โอกาสนี้ พุ่งเข้าโจมตีพวกเธอด้วยพลังภายในของเขาอย่างรวดเร็ว

โดน็อกมีขวานแยกนภาอันทรงพลังอยู่ในมือ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่หกเทพธิดาจะสามารถเอาชนะการต่อสู้ในครั้งนี้ได้ แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีสัญญาณว่าพวกเธอจะยอมแพ้!

"พักยก!"

โดน็อกคำราม! ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย

ใบหน้าของทั้งหกเทพธิดาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อโดน็อกคำรามขึ้น พวกเธอจึงหยุดและร่อนลงสู่พื้นดินทันที พวกเธอยกมือขึ้นแนบหน้าอกอย่างอ่อนแรง เห็นได้ชัดว่าพลังงานของพวกเธอแทบจะไม่เหลือแล้ว