บทที่ 1017

เมื่อแดร์ริลมาถึง เขาก็ได้เห็นคฤหาสน์คาร์เตอร์ที่เคยสง่างามและยิ่งใหญ่กลายเป็นหลุมศพขนาดใหญ่ที่ถูกปลุกคุมไปด้วยเลือด สาวกของตระกูลคาร์เตอร์นอนตายเกลื่อน!

ในเวลานั้น โดน็อกกำลังจะเหวี่ยงขวานแยกนภาในมือของเขาไปทางจีเวล!

"ย๊าก!"

แดร์ริลคำรามอย่างบ้าคลั่ง ดาบกลืนโลหิตของเขาพุ่งไปข้างหน้าและฟาดลงบนขวานแยกนภาของโดน็อกทันที!

ปัง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำเอาทุกคนอกสั่นขวัญหาย!

โดน็อกถอยหลังไปหลายก้าวเมื่อเขาจ้องมองไปที่แดร์ริล

"จีเวล!" แดร์ริลโผลเข้ากอดจีเวลทันที

"นายท่าน!" จีเวลน้ำตาไหลพรากเมื่อเธอได้เห็นแดร์ริล

แดร์ริล!

ในที่สุดเขาก็มาถึง

ในเวลานั้น เทพธิดาทั้งหกถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อได้เห็นการปรากฏตัวของเขา!

เทพธิดาตัวน้อยตื่นเต้นเป็นพิเศษเมื่อเธอได้เห็นการปรากฏตัวของแดร์ริล ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอไม่อาจซ่อนความรู้สึกของเธอเอาไว้ได้เลย

“แดร์ริล!” โดน็อกกำขวานแยกนภาเอาไว้แน่นจนมองเห็นเส้นเลือดบนท่อนแขนของเขา

เมื่อศัตรูมาพบกัน รังสีสังหารก็แผ่กระจายไปทั่วพื้นที่!

โดน็อกจ้องมองแดร์ริลอย่างเย็นชา 'มันผู้นี้คือคนที่ทำลายตระกูลดิกสันของฉัน! สองปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยนอนหลับสนิทเลยสักคืน ฉันเอาแต่คิดถึงการแก้แค้นทุกครั้งที่หลับตา!'

โดน็อกฝันถึงการได้ฆ่าแดร์ริลทุกคืน!

แต่เขาสงสัยว่า 'ทำไมแดร์ริลถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? เขาควรจะอยู่ที่หอคอยดาวปรารถนาไม่ใช่เหรอ?'

'ฉันยังไม่ได้ทำลายตระกูลคาร์เตอร์ให้สิ้นซากเลย แต่ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่? แล้วลินเซย์ทำอะไรอยู่? ทำไมเธอถึงหยุดเขาไม่ได้?'

แดร์ริลกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็สั่นเทาอย่างรุนแรง!

เมื่อเขาได้เห็นแดเนี่ยล พ่อของเขากำลังกอดร่างที่เปื้อนเลือดของลูน่าเอาไว้

ภายในอ้อมกอดของแดเนี่ยล ลูน่านอนแน่นิ่งด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เธอหมดลมหายใจแล้ว!

"แม่!"

แดร์ริลตะโกนสุดเสียง ดวงตาของเขาพร่ามัวเพราะมันเปียกปอนไปด้วยน้ำตา!

ความเศร้าโศกเสียใจและความเคียดแค้นที่ไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้อีกต่อไปได้แล่นเข้ามาในจิตใจของเขา ราวกับว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสามารถพังทลายลงได้ทุกเมื่อ!

ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แดร์ริลไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับพ่อแม่ของเขามากนักและเขาก็ยังปฏิบัติต่อพ่อแม่ของเขาไม่ดีพอ! แดร์ริลคิดว่าเมื่อเขาได้เป็นหัวหน้าพันธมิตรแล้ว เขาจะใช้เวลากับพ่อและแม่ของเขาให้มากขึ้น