บทที่ 1021

ก่อนที่การมองเห็นของเขาจะพร่ามัว แดร์ริลทั้งตกใจและเสียใจ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าอีวอนที่เขารักจะกล้าแทงเขาเช่นนี้!

"นายท่าน!"

จีเวลทั้งตกตะลึงและสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอสวมกอดแดร์ริลเอาไว้แน่นพร้อมกับตะโกนเรียกเขาอย่างกระวนกระวาย "นายท่าน! นายท่าน! ไม่นะ..."

จีเวลพยายามเอามือห้ามเลือดให้แดร์ริลอย่างงุ่มง่าม ทว่าใบมีดได้แทงทะลุหน้าอกของเขาและไม่มีวี่แววว่าเลือดจะหยุดไหลเลย!

ถึงแม้ว่าเธอจะติดตามเขาได้เพียงปีเดียวเท่านั้น แต่สำหรับเธอ แดร์ริลเป็นเหมือนดั่งครอบครัวของเธอ เธอเสียใจมากและแทบจะเป็นลมเมื่อได้เห็นแดร์ริลนอนจมกองเลือด

"อีวอน!"

ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของจีเวลกลายเป็นสีแดงเมื่อเธอจ้องเขม็งไปทางอีวอน ยัง “นายท่านปฏิบัติต่อคุณดีแค่ไหน เขาเอาแต่คิดถึงคุณทั้งวันทั้งคืนและเฝ้าภาวนาให้เขาได้กลับมาพบกับคุณอีกครั้ง แล้วในตอนนั้นคุณก็ทำร้ายฉันไปแล้ว คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ? ทำไมคุณต้องทำร้ายนายท่านด้วย!? คุณมันเป็นคนไร้หัวใจ!"

จีเวลโกรธจนตัวสั่น

'เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในตอนนั้น ฉันควรจะบอกกับนายท่านว่าอีวอนเป็นคนทำร้ายฉัน ฉันไม่น่าใจอ่อนเพราะเชื่อว่าเธอจะต้องมีเหตุผลที่ทำแบบนั้นเลย และในตอนนี้เธอต้องการที่จะฆ่านายท่านด้วย! เธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องทำแบบนั้นกันแน่?!'

ถึงแม้ว่าจีเวลจะต่อว่าเธอเช่นไร แต่ใบหน้าที่งดงามของอีวอนก็ยังคงเรียบเฉย เธอไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลย “ถ้าเธอเป็นห่วงแดร์ริลมากก็ไปลงนรกกับเขาซะ”

ถึงแม้ว่าลินเซย์จะถูกจับตัวเอาไว้ แต่เธอก็ยังสามารถควบคุมอีวอนได้อยู่

อีวอนหยิบดาบยาวขึ้นมาก่อนจะเล็งไปที่จีเวล

จีเวลเป็นแค่เด็กสาวธรรมดา ๆ เท่านั้น แล้วเธอจะหลีกเลี่ยงการโจมตีของอีวอนได้อย่างไร?

"ฆ่าฉันเลยสิ!"

จีเวลกัดฟันแน่น ใบหน้าของเธอทั้งหวาดกลัวและเศร้าโศก “ฆ่าฉันซะ ในเมื่อนายท่านของฉันไม่อยู่แล้วฉันจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม!”