บทที่ 1022

วินาทีต่อมา โซรันรีบตะโกนสั่งสาวกคาร์เตอร์ของเขาทันที “ไปบอกเดบร้ากลับมาที่นี่เร็วเข้า!”

"ครับท่าน!"

โซรันกระวนกระวายใจ

เขาหมดเรี่ยวแรงในระหว่างการต่อสู้อันดุเดือดกับโดน็อกจนเขาแทบจะยืนไม่ไหว

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเทพธิดาตัวน้อย เธอจ้องเขม็งอีวอนและพูดว่า "จิตใจของเธอมันเลวยิ่งกว่างูพิษ! ทำไมเธอต้องทำร้ายแดร์ริลด้วย? ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนเด็ดขาด!"

เมื่อพูดจบ เทพธิดาตัวน้อยก็ยื่นมือออกมาและสกัดจุดอีวอนทันที

เทพธิดาตัวน้อยเป็นถึงปราชญ์ยุทธ ดังนั้นอีวอนจึงไม่สามารถหลบลีกได้ทัน เธอยืนตัวแข็งทื่อและไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

ทันใดนั้น ร่างอันเพรียวบางหลายร่างก็ปรากฏขึ้นอยู่ไม่ไกล ทันทีที่พวกเธอมาถึงพวกเธอก็รีบเข้าไปหาแดร์ริลทันที

“แดร์ริล!”

น้ำตาของเดบร้าไหลลงมาราวกับสายฝนทันทีที่เธอพุ่งเข้าหาแดร์ริล แดร์ริลหายใจโรยรินในขณะที่ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกับกระดาษ เขาหมดสติไป

"แดร์ริล..." ดวงตาของเดบร้าแดงก่ำ จากนั้นเธอก็รีบตะโกนถามจีเวลว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงเป็นเช่นนี้! ใครกัน! ใครที่มันกล้าทำกับแดร์ริลแบบนี้?!"

เมื่อตอนที่พวกเธอไล่ตามโดน็อกไป เธอก็ยังเห็นว่าแดร์ริลสบายดี แต่เพียงแค่ชั่วพริบตา...

จีเวลเศร้าโศกและเหม่อลอย ในเวลานั้นเธอไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดอะไรแล้วอีกแล้ว

"จีเวล!" เดบร้ากัดริมฝีปากก่อนจะถามอย่างหนักแน่นว่า "อีวอนเป็นคนทำร้ายแดร์ริลใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นจีเวลก็สะอื้นไห้มากยิ่งขึ้น เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ มันเป็นฝีมือของอีวอน! เธอแอบแทงนายท่านจากด้านหลัง พี่เดบร้า ฉันเสียใจที่ไม่ได้บอกนายท่านเรื่องที่อีวอนทำร้ายฉัน!”

"อีวอน!" เดบร้ากำดาบในมือแน่น “เธอกับแดร์ริล ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย แต่ทำไมเธอถึงทำร้ายเขาแบบนี้?!”