บทที่ 1035

ซินดี้ถอนหายใจก่อนจะพูดว่า "เอาล่ะแดร์ริล แต่นายต้องจำเอาไว้เสมอว่าเทพธิดาตัวน้อยเป็นเทพธิดาแห่งพระราชวังฟูเหยา ฉันจะวางร่างของเธอเอาไว้ที่นี่เพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น และหลังจากนั้นเมื่อนายรู้สึกดีขึ้น ฉันจะมารับร่างของเธอกลับไปยังพระราชวังฟูเหยา”

ซินดี้เหลือบมองดูร่างของเทพธิดาตัวน้อยอีกครั้งก่อนที่เธอจะหันหลังและเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไป

จากนั้นอีกสี่เทพธิดาก็เดินตามเธอไปด้วยใบหน้าที่ยังคงมีน้ำตาเอ่อล้น

"ขอบคุณมาก!" แดร์ริล รีบกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ จากนั้นเขาก็ใช้พลังภายในเพื่อเคลื่อนย้ายโลงศพคริสตัลเข้าไปไว้ในห้องของเขา

ในวันรุ่งขึ้น หลังจากงานศพของแม่ แดร์ริลก็นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพแม่ของเขาตลอดทั้งวัน

หลายวันต่อมา แดร์ริลเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องเขาทั้งไม่ยอมดื่มหรือกินอะไรเลย ใบหน้าของเขาจับจ้องไปยังโลงศพคริสตัลที่มีร่างของเทพธิดาตัวน้อยอย่างเงียบ ๆ เขาเสียใจมากที่ทั้งแม่และเทพธิดาตัวน้อยต่างก็เสียชีวิตลง

ถึงแม้ว่าแด๊กซ์ เชสเตอร์และคนอื่น ๆ จะพยายามปลอบใจแดร์ริลยังไง แต่เขาก็ยังทำใจยอมรับความจริงไม่ได้อยู่ดี

ผ่านมา 5 วัน

เป็นเวลาพลบค่ำ และแดร์ริลก็ยังนั่งอยู่ที่หน้าโลงศพคริสตัลของเทพธิดาตัวน้อย จิตใจของเขาเต็มไปด้วยภาพของพวกเขาทั้งสองคน ราวกับว่าเขากำลังจมดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้า

ในเวลานั้นใครบางคนก็เปิดประตูเข้ามาอย่างนุ่มนวล จากนั้นอีวอนก็เดินเข้ามาในห้อง

"แดร์ริล…"

หัวใจของอีวอนเจ็บปวด เธอรู้สึกเศร้าใจเมื่อได้เห็น แดร์ริลตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น เธอเดินเข้าไปหาเขาและโน้มตัวลงโอบกอดเขาด้วยใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา "ฉันขอโทษแดร์ริล ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เทพธิดาตัวน้อยต้องตาย นายจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ฉันยินดี"

อีวอนรู้สึกเสียใจไม่แพ้คนอื่น ๆ

ถ้าหากว่าเธอไม่ถูกคนอื่นควบคุมร่างกายของเธอ เธอก็คงไม่ต้องทำร้ายแดร์ริล

และถ้าหากว่าแดร์ริลไม่บาดเจ็บ เทพธิดาตัวน้อยก็คงจะไม่ต้องใช้พลังวิญญาณของเธอเพื่อช่วยชีวิตแดร์ริล

ดังนั้นอีวอนจึงคิดว่า เธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้เทพธิดาตัวน้อยต้องตาย

"อีวอน..."

แดร์ริลรู้ดีว่า อีวอนเองก็เสียใจไม่แพ้เขา ดังนั้นเขาจึงพูดปลอบใจเธออย่างอ่อนโยน “ฉันไม่โทษเธอเลยอีวอน เพราะมันไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอแค่โดนคนอื่นควบคุมร่างกายของเธอเท่านั้น อย่ารู้สึกผิดไปเลยนะ”