บทที่ 1034

แดร์ริลสัมผัสได้ถึงร่างกายที่เย็นลงของเทพธิดาตัวน้อย หัวใจของเขาแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

น้ำตาของเขาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเขารู้ว่า เทพธิดาตัวน้อยจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก!

“ตื่นได้แล้ว อย่าทำแบบนี้เลยนะภรรยาตัวน้อยของฉัน!” แดร์ริลยังคงพยายามปลุกเธอถึงแม้เขาจะรู้แก่ใจว่าเธอกำลังหลับใหลไปตลอดกาล

หัวใจของแดร์ริลว่างเปล่า น้ำตาของเขายังคงหลั่งไหลเป็นสายฝน

“เรากลับบ้านกันเถอะนะภรรยาตัวน้อยของฉัน…” แดร์ริลสะอื้นไห้ในขณะที่เขาพูดกับเธอ เขาลุกขึ้นยืนและอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเดินลงจากภูเขาไป

แดร์ริลไม่รู้ตัวว่าเขากลับมาถึงคฤหาสน์คาร์เตอร์ได้อย่างไร ราวกับว่าเขาได้สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

เมื่อเขาปรากฏตัวที่ทางเข้าหลักพร้อมกับเทพธิดาตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน สาวกคาร์เตอร์ทุกคนก็ตกตะลึง

เวลาผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่แดร์ริลกลับดูผอมซูบลงไปมาก

"นายท่านแดร์ริล!"

เมื่อพวกเขาเห็นร่างของเทพธิดาตัวน้อยในอ้อมแขนของแดร์ริล สาวกคาร์เตอร์หลายคนก็รีบเข้าไปเพื่อต้องการช่วยเขาแบกร่างของเทพธิดาตัวน้อยเข้าไปภายในคฤหาสน์

มันเป็นฉากที่น่าสลดใจยิ่งนัก

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลไม่ได้สนใจพวกเขาและยังคงแบกร่างของเทพธิดาตัวน้อยเข้าไปภายในคฤหาสน์ต่อด้วยตัวเอง

เมื่อมาถึงที่ห้องโถงใหญ่ แดร์ริลก็เห็นซินดี้ สี่เทพธิดา เดบร้า แด๊กซ์และทุกคนกำลังยืนรออยู่ที่นั่น และดวงตาของพวกเขาแต่ละคนก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

โลงศพคริสตัลอันงดงามวางอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่

ซินดี้เตรียมโลงศพคริสตัลเอาไว้

เมื่อซินดี้รู้ว่าเทพธิดาตัวน้อยมีเวลาอยู่บนโลกนี้ได้อีกแค่เพียงวันเดียวเท่านั้น เธอจึงรีบสั่งให้สาวกของเธอทำโลงศพคริสตัลด้วยน้ำแข็งอายุพันปีจากขั้วโลกเหนือทันที

ทันทีที่พวกเขาเห็นแดร์ริลแบกร่างของเทพธิดาตัวน้อยเข้ามา เทพธิดาทั้งห้าก็สะอื้นไห้ในทันที

“น้องเล็ก…”

หัวใจของพวกเธอกำลังแหลกสลาย

บรรยากาศทั่วทั้งห้องโถงถูกปกคลุมไปด้วยความเศร้าโศก