บทที่ 105

ริชาร์ดยิ้มกว้างขึ้นแล้วกล่าว "ดูเธอสิ ฉันจะลงโทษเธอได้ยังไง! เชลลี ฉันชอบเธอมานานแล้ว ถ้าเธอยอมคบกับฉัน ฉันจะดูแลเธออย่างดีเลย ตำแหน่งรองหัวหน้ายังว่างอยู่ แต่คู่แข่งก็เยอะ เธอรู้ใช่ไหม..."

ริชาร์ดจับแขนของเชลลีแล้วกอดเธอ

"หัวหน้า อย่าทำแบบนี้!" เชลลีอุทาน เธอดิ้นรน แต่ริชาร์ดจับเธอไว้แรงมาก เขาแสดงธาตุแท้ออกมาแล้ว เขาเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา เมินคำพูดของเชลลี แล้วกดเธอลงบนโซฟา

โครม!

ประตูออฟฟิศถูกถีบออก แดร์ริลเขามาด้วยรอยยิ้มร่าเริง เขากำลังตามหาเชลลีในห้องทำงานของเธอแต่กลับได้ยินว่าเธอถูกเรียกไปหาหัวหน้าบุคลากรที่ออฟฟิศเขา เขาจึงมาที่นี่แทน กลายเป็นว่าพอเขามาถึงประตู เขาก็ได้ยินเสียงเชลลีกรีดร้อง

"แก!" ริชาร์ดตกใจ เขาตะโกน "ใครให้-ึงเข้ามา? ไสหัวออกไปสิวะ!"

ริชาร์ดเคยคิดว่าแดร์ริลเป็นคนใหญ่คนโตที่เขาควรให้ความเคารพ แต่หลังจากได้ยินว่าแดร์ริลเป็นแค่ลูกเขยบ้านคนอื่น แล้วเขายังจะทำแบบนั้นทำไมอีก?

"หัวหน้าสโตน ดูคุณกำลังสนุกเลยนะ" แดร์ริลกล่าวอย่างร่าเริง

เชลลีลุกขึ้นมาจากโซฟาแล้วจัดเสื้อผ้าของเธอ ในเวลาเดียวกันเธอก็ตกใจด้วย ทำไมเขาอยู่ที่นี่?

อย่างไรก็ตาม เขามาได้ถูกเวลา เธอมองแดร์ริลด้วยความขอบคุณ ซึ่งนั่นมีเสน่ห์มาก

"ใครให้แกเข้ามาวะ? แดร์ริล แกควรไสหัวไปซะ แกมันก็แค่ลูกเขยไร้ค่า ของเล่นของผู้หญิง ฉันจะเตือนแกไว้ ถ้าแกทำให้ฉันโมโห ฉันจะเตะส่งพ่อแกออกไปซะ" ริชาร์ดขู่

แดร์ริลเดินเข้าหาริชาร์ดพร้อมรอยยิ้ม เขาคว้าคอเสื้อของริชาร์ดแล้วยกร่างของเขาขึ้น

"แกกำลังทำอะไร? ปล่อยฉันนะ!" ริชาร์ดอุทาน เขาไม่คิดว่าแดร์ริลจะแข็งแรงขนาดนี้ เขาเริ่มตื่นตระหนกทันที

เชลลีเองก็ตะลึง เธอรีบกล่าว "อย่าใจร้อนเกินไป"

แดร์ริลหันไปหาเชลลีแล้วดล่าวอย่างสุขุม "อะไรเนี่ย? คุณกำลังปกป้องเขาเหรอ? เขาเป็นไอ้สวะไร้ค่านะ"

เชลลีหน้าแดงแล้วกัดปาก