บทที่ 109

กระจกแปดด้าน?

แดร์ริลหัวเราะเสียงเย็น เขามองหน้าแจ็คสันแล้วถาม "น้องชาย น้องก็คิดว่าพี่เป็นคนทำเหรอ?"

แดร์ริลสนิทกับแจ็คสันที่สุดในตระกูล พวกเขาเหมือนพี่น้องท้องเดียวกัน แดร์ริลเชื่อว่าแจ็คสันจะไม่เหมือนคนอื่น ที่โทษเขาโดยที่ไม่รู้ความจริง

ยังไงก็ตาม คำตอบของแจ็คสันทำให้หัวใจของแดร์ริลหล่นวูบ

"พี่รอง ผมเชื่อพี่ แต่ผมสงสัยมากกว่าในเรื่องกระจกแปดด้าน ทำไมมันอยู่ที่นั่น?" แจ็คสันถามอย่างไร้ความรู้สึก

วินาทีต่อมา แจ็คสันนั้นก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอันขุ่นเคืองใจ เขากรีดร้อง "พี่รู้ไหมผมคบกับรีเบคก้ามานานแค่ไหน? หลายปีมาก และในที่สุดเราก็ได้แต่งงานกัน แล้วทำไมพี่ทำแบบนี้? ทำไม?!"

"ไอ้ชั่ว ไสหัวออกไปซะ! ไปตายที่ไหนก็ไป!"

หลายคนเริ่มปาอาหารใส่แดร์ริล

"แดร์ริล ได้โปรดออกไป แกไม่ได้รับการต้อนรับที่นี่!"

"แกกับพ่อแม่แก ไปตายซะ! อย่าโผล่หัวมาที่นี่อีก!"

เสื้อผ้าของแดร์ริลเต็มไปด้วยเศษอาหาร หัวใจของเขาเจ็บปวด เขากำหมัดแน่นแล้วกล่าว "ได้ ได้เลย! ฉันมันโชคร้ายเอง! ก่อนหน้านี้ฉันช่วยพวกแกในการลงทุนสามพันล้าน และฉันก็ได้แค่บริษัท แพลทินัม กลับมา ฉันเกือบจะวางความเกลียดชังลงแล้ว จากนี้ไป ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวกับพวกแกอีก!"

จากนั้น แดร์ริลก็หันหลังจากไป

"ไอ้โง่!"

"โสโครก!"

"นี่มันยังกล้าทำแบบนั้นอีกเหรอ?"

"อย่าใช้นามสกุลดาร์บี้ไปหลอกคนอื่นเชียว!"

'นามสกุลดาร์บี้ พวกแกคิดว่าฉันสนเหรอ?' แดร์ริลคิด เขาหัวเราะ ดวงตาของเขารื่นไปด้วยน้ำตา เขาไม่ได้เสียใจเพราะถูกเตะออกจากตระกูลอีกครั้ง แต่เขารับไม่ได้ที่แจ็คสัน น้องชายที่เขาสนิทสนมที่สุด ก็ไม่เชื่อเขาด้วย

จากนั้น ฝนก็โปรยลงมา