บทที่ 1097

นอกจากนี้แอมโบรสก็ยังเด็ก แล้วเขาจะอยู่โดยที่ไม่มีแม่ได้อย่างไร?

แต่ในเมื่อจักรพรรดิแห่งโลกใหม่ได้มอบคำสั่งไปแล้ว และถ้าหากว่าเจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดไม่ทำตาม นั่นก็เท่ากับว่าเป็นการทรยศ!

เมื่อได้เห็นเจ้าศักดินาเคนนี่มีสีหน้าที่วิตกกังวล จักรพรรดิแห่งโลกใหม่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เจ้าศักดินาเคนนี่ดูราวกับว่าจิตใจของเขาได้ลอยออกจากร่างไปแล้ว “เจ้าศักดินาเคนนี่ เบรด ในบรรดาราชวงศ์แห่งโลกใหม่ ข้ารู้สึกประทับใจในตัวเจ้ามาโดยตลอด ดังนั้นอย่าทำให้ข้าผิดหวัง อย่าทำลายชื่อเสียงของเจ้าเพียงเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว”

จากนั้นจักรพรรดิแห่งโลกใหม่ก็โบกมือพร้อมพูดว่า "ไปได้แล้ว!"

“ครับ!” เจ้าศักดินาเคนนี่ตอบก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินออกจากห้องโถงไป

ฝนที่ตกอยู่ด้านนอกสะท้อนถึงอารมณ์ของเจ้าศักดินาเคนนี่ในเวลานี้ เขารู้สึกหนาวเหน็บและสิ้นหวัง

เจ้าศักดินาเคนนี่ไม่รู้ตัวว่าเขากลับมาที่พระราชวังกวนเป๋งได้อย่างไร

ระยะทางจากวังหลวงมายังพระราชวังกวนเป๋งนั้นไม่ไกล อย่างไรก็ตาม เจ้าศักดินาเคนนี่รู้สึกว่ามันช่างยาวนานจนร่างกายของเขาเหนื่อยล้า เมื่อเขาเดินมาถึงที่สวนหลังบ้าน เขาก็ได้เห็นใบหน้าของแอมโบรสที่อยู่ไม่ไกล เมื่อเด็กชายเห็นการกลับมาของเขา เด็กชายก็วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว แอมโบรสกอดเขาและตะโกนขึ้นว่า “คุณพ่อกลับมาแล้ว!”

โมนิก้ายืนพิงขอบประตูด้วยท่าทางที่อ่อนโยนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

เจ้าศักดินาเคนนี่ฝืนยิ้ม ทว่าภายในใจของเขากำลังรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกมีดกรีด

'ฉันควรจะทำยังไง? ฉันต้องฆ่ายอดรักของฉันจริง ๆ เหรอ? แต่…ฉันจะทำเช่นนั้นได้ยังไง?’

โมนิก้าเดินเข้ามาหาเขาและถามอย่างอ่อนโยนว่า “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเจ้าศักดินาเคนนี่?”

เจ้าศักดินาเคนนี่สูดหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นเขาก็ลูบศรีษะของแอมโบรสก่อนจะหันมาพูดกับโมนิก้าอย่างขมขื่นว่า “ยอดรัก พาแอมโบรส…กลับไปยังจักรวาลโลก…ไปตามหาแดร์ริล…แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก!”