บทที่ 1103

“อ๊าก!" เสียงกรีดร้องดังขึ้น ตามมาด้วยเลือดที่พุ่งออกมาจากปากของยูจีนราวกับเม็ดฝน ร่างของเขากระเด็นออกไปหลายร้อยเมตรก่อนจะชนเข้ากับต้นไม้และร่วงลงสู่พื้นอย่างแรง

เมื่อร่างของยูจีนร่วงลงสู่พื้น เขาก็หยุดหายใจทันที!

'อะไร? เพียงแค่กระบวนท่าเดียว? หัวหน้าตายด้วยการเคลื่อนไหวเพียงแค่ครั้งเดียว!'

เหล่าสาวกสำนักชุดขาวอ้าปากค้างด้วยร่างทีเต็มไปด้วยเหงื่อ

คนบ้านั่นช่างทรงพลังยิ่งนัก!

ประมุขนิกายจ้าวสวรรค์กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า "มีใครเรียกร้องขอความตายอีกไหม?"

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

สาวกที่เหลือตัวสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว พวกเขารีบคุกเข่าลงทันที

"ผมขอความเมตตา!"

“เมตตาผมด้วย…”

หัวหน้าของพวกเขาถูกสังหารด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว แล้วใครจะกล้าโต้ตอบเขา?

โมนิก้าขมวดคิ้วขณะมองดูคนกลุ่มนั้นก่อนจะถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ดูจากเสื้อผ้าแล้วพวกนายดูไม่เหมือนโจรภูเขาเลย พวกนายเป็นใคร? ทำไมถึงมาปล้นผู้คนอยู่ในป่าเช่นนี้?”

พวกเขาปล้นผู้คนราวกับโจร แต่พวกเขาสวมชุดคลุมสีขาวที่ดูแตกต่างจากโจรป่าคนอื่น ๆ

สาวกคนหนึ่งตอบขึ้นอย่างรวดเร็วว่า "พวกเราเป็นสาวกสำนักชุดขาว…"

"โอ๊ย!"

แต่ก่อนที่สาวกผู้นั้นจะได้พูดอะไรต่อ สีหน้าของประมุขนิกายจ้าวสวรรค์ก็เปลี่ยนไปทันที เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง!

"สำนัก…สำนักชุดขาว…นิกายจ้าวสวรรค์…โอ๊ย…”

เมื่อได้ยินคำว่า ’สำนัก’ ประมุขนิกายจ้าวสวรรค์ก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ว่า "สำนัก…นิกายจ้าวสวรรค์!…โอ้ย!"

ความปรารถนาของการก่อตั้งนิกายจ้าวสวรรค์ขึ้นมาใหม่อยู่ในจิตใต้สำนึกของเขา

ถึงแม้ว่าสำนักชุดขาวจะไม่มีความสัมพันธ์กับประมุขนิกายเจ้าสวรรค์ แต่คำคำนั้นสามารถกระตุ้นให้เขาคลุ้มคลั่งขึ้นอีกครั้ง!

'เกิดอะไรขึ้น?'

สาวกสำนักชุดขาวตกตะลึง พวกเขานั่งนิ่งด้วยความกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เพราะพวกเขากลัวว่าพวกเขาจะทำให้ประมุขนิกายจ้าวสวรรค์โกรธและทำร้ายพวกเขา

โมนิก้าเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เธอตื่นตระหนกเล็กน้อย

'ทำไมเขาถึงคลุ้มคลั่งอีกแล้ว?'

โมนิก้าสูดหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นเธอก็หันมองไปยังสาวกสำนักชุดขาวและพูดขึ้นว่า "จากนี้ต่อไปพวกนายไม่ใช่สาวกสำนักชุดขาวแต่เป็นสาวกของนิกายจ้าวสวรรค์! และชายที่อยู่ตรงหน้าพวกนาย คือประมุขนิกายของพวกนาย ดังนั้นพวกนายทุกคนรีบกล่าวทำความเคารพเขาเสียตอนนี้!"

สาวกสำนักชุดขาวหันมองหน้ากันและไม่กล้าต่อต้านคำพูดของโมนิก้า พวกเขานั่งคุกเข่าและก้มหน้าลงด้วยความเคารพ ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างพร้อมเพียงกันว่า "ขอประมุขนิกายจ้าวสวรรค์จงมีอายุยืนนาน!"