บทที่ 1120

แดร์ริลและแม่ชีแห่งโชคชะตาเดินทางต่อเป็นเวลาสี่ชั่วโมง จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยังภูเขาง้อไบ๊

อากาศในวันนี้ไม่ค่อยดีนัก มีฝนตกลงมาตลอดทั้งวัน

แดร์ริลอุ้มร่างของแม่ชีแห่งโชคชะตาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะลอยตัวลงบนยอดเขาง้อไบ๊ช้า ๆ

“ปล่อยฉันลงได้แล้วแดร์ริล” แม่ชีแห่งโชคชะตากระซิบเบา ๆ

มันคงจะเป็นเรื่องที่น่าอับอายถ้าหากว่าเจ้าสำนักพี่สาวของเธอและสาวกคนอื่น ๆ เห็นเธออยู่ในอ้อมแขนของเจ้าคนกะล่อนนี่!

แดร์ริลยิ้มและพูดจาหยอกล้อเธอ "เธอเรียกฉันว่าสามี แล้วทำไมฉันถึงจะกอดเธอไม่ได้?"

"แดร์ริล! วางฉันลงเดี๋ยวนี้!" แม่ชีแห่งโชคชะตาต่อว่าแดร์ริล

พวกเขาทะเลาะกันตลอดการเดินทาง จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยังทางเข้าหลักของสำนักง้อไบ๊

อย่างไรก็ตาม ทั้งคู่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ โดยปกติแล้วแม่ชีแห่งโชคชะตาจะเห็นสาวกของสำนักง้อไบ๊เดินตรวจตราอยู่บริเวณโดยรอบในทุก ๆ วัน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้บรรยากาศโดยรอบจะเงียบสงัดจนผิดสังเกต

ทั้งคู่สบตากันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยก่อนจะมองเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นพวกเขาก็อ้าปากค้าง!

ทุกพื้นภายในสำนักง้อไบ๊กลายเป็นทะเลเลือด! ห้องโถงของสำนักง้อไบ๊พังยับเยินโดยมีร่องรอยของการต่อสู้เกิดขึ้น!

พวกเขายังสังเกตเห็นว่าเลือดที่อยู่บนพื้นยังไม่แห้งสนิท

เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์สังหารหมู่เพิ่งจะเกิดขึ้นได้ไม่นาน

เชี่ย!

'นี่มันเกิดอะไรขึ้น?'

แดร์ริลและแม่ชีแห่งโชคชะตาขมวดคิ้วและมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกตะลึงเมื่อได้เห็นร่างของสาวกสำนักง้อไบ๊นอนจมกองเลือดอยู่ทั่วทั้งพื้นที่โดยที่พวกเขาเสียชีวิตทั้งหมด!

"มันเกิดอะไรขึ้น?"

แม่ชีแห่งโชคชะตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนหัวเข่าของเธอแทบจะทรุดลงกับพื้น เธอรีบเดินเข้าไปภายในห้องโถงหลักของสำนักง้อไบ๊ทันที

แดร์ริลที่ยังคงตกตะลึงรีบเดินตามเธอเข้าไปทันที

เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงภายในห้องโถงหลักของสำนักง้อไบ๊ ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง