บทที่ 1119

แดร์ริลถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะรีบตอบเธออย่างรวดเร็ว “ตกลง ฉันจะพาเธอกลับไปจักรวาลโลกด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ชีแห่งโชคชะตาจึงพยักหน้าอย่างมีความสุข

แดร์ริลสังเกตดูแม่ชีแห่งโชคชะตาและนึกบางอย่างขึ้นได้ “แต่เธอไม่มีพลังภายใน แล้วเธอจะลอยกลับไปกับฉันได้ยังไง? แล้วเราก็ไม่สามารถเดินเท้ากลับไปยังจักรวาลโลกได้ แต่เราต้องรีบไปแล้ว ตระกูลบ๊อกซ์กำลังตามล่าฉันอยู่”

'จริงด้วย!'

'แล้วเราจะทำยังไง?'

แม่ชีแห่งโชคชะตาตื่นตระหนก เธอกระซิบถามแดร์ริลเบา ๆ ว่า "นายแบกฉันไปไม่ได้เหรอ?"

ใบหน้าของเธอแดงก่ำเมื่อเธอพูดเช่นนั้น

"แต่เธอจะขี่หลังฉันไปได้ยังไง?" แดร์ริลถามกลับอย่างสงสัย

"เอ่อ..."

แม่ชีแห่งโชคชะตาก้มหน้าลงพร้อมกัดริมฝีปากแน่น จากนั้นเธอก็ฝืนพูดออกมาเบา ๆ ว่า “หรือว่า…หรือว่า…นายจะอุ้มฉันไปดี?!”

เมื่อพูดจบ ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับลูกแอปเปิ้ล

ว้าว!

'เธอคือแม่ชีแห่งโชคชะตาจริง ๆ เหรอ?'

'เธอไม่รังเกียจที่จะให้ฉันอุ้มเธอกลับบ้าน!'

แดร์ริลหัวเราะพร้อมพยักหน้าตอบรับ “ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเรียกฉันว่าสามี ดังนั้นเธอจึงไม่รังเกียจที่จะให้ฉันอุ้มเธอเอาไว้ในอ้อมแขนสินะ!”

แม่ชีแห่งโชคชะตากระทืบเท้าด้วยความโกรธ “นายเลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!”

'แดร์ริลไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ เขายังทำตัวกวนประสาทอยู่เสมอ!'

แดร์ริลหัวเราะชอบใจเบา ๆ ก่อนจะหยุดล้อเลียนเธอ จากนั้นเขาก็อุ้มเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนและรีบพาเธอออกจากสำนักงานไปทันที

ฮึบ!

แดร์ริลสูดหายใจเข้าและสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายอันหอมหวานจากร่างที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา