บทที่ 1118

“อาจารย์เซเรนดิพิตี้!” โรเบิร์ตหันกลับมาถาม แม่ชีแห่งโชคชะตาว่า "เมื่อกี้คุณเห็นใครเข้ามาที่นี่บ้างหรือเปล่าครับ?"

แม่ชีแห่งโชคชะตากัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าโรเบิร์ตคือคนที่ตามล่าแดร์ริลอยู่

แม่ชีแห่งโชคชะตาตอบเบา ๆ ว่า "ฉันนั่งคัดลายมืออยู่ที่นี่คนเดียวและไม่มีใครเข้ามาเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าผู้อาวุโสบ๊อกซ์?

ใบหน้าของเธอยังคงสงบนิ่งขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้น

ใบหน้าของโรเบิร์ตดูผิดหวังเล็กน้อย จากนั้นเขาก็กล่าวว่า "ไม่มีอะไร ถ้าเช่นนั้นผมไม่รบกวนเวลาของอาจารย์เซเรนดิพิตี้แล้ว"

จากนั้นโรเบิร์ตก็เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อโรเบิร์ตเดินมา กลุ่มผู้บ่มเพาะก็เดินกลับมารวมตัวกันที่นั่น

“ผู้อาวุโสบ๊อกซ์ เราหาตัวแดร์ริลไม่เจอ”

“ฉันก็หาเขาไม่เจอเหมือนกัน!”

“เจ้าคนเจ้าเลห์นั่นไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันนะ!”

ใบหน้าของโรเบิร์ตมืดลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“หรือว่าเขาจงใจล่อลวงให้พวกเรามาเสียเวลาอยู่ที่นี่แล้วหนีออกไปแล้ว?”

'อาจจะใช่!'

'มันก็อาจจะเป็นไปได้!'

โรเบิร์ตครุ่นคิดก่อนจะกวักมือเรียกพวกเขา "ถ้าอย่างนั้นเรารีบออกไปตามหาเขาข้างนอกกันเถอะ!"

เมื่อพูดจบโรเบิร์ตก็เดินนำผู้บ่มเพาะออกจากอาคารสำนักงานไปทันที

เฮ้อ!

เมื่อได้ยินการสนทนาระหว่างโรเบิร์ตและผู้บ่มเพาะ แดร์ริลก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นไม่นานเสียงฝีเท้าของพวกเขาก็ค่อย ๆ ไกลออกไป

'พวกเขาน่าจะไปกันหมดแล้ว!' แดร์ริลหัวเราะอย่างมีเลศนัย

แม่ชีแห่งโชคชะตาก้มลงมองดูแดร์ริลด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “พวกเขาไปแล้ว นายออกไปได้แล้ว!”