บทที่ 1127

เมื่อได้เห็นความสูงของหน้าผา แอมโบรสก็น้ำตาไหลพราก เด็กชายกลัวมากจนร้องไห้ดังลั่น แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังเข่าแทบทรุดเมื่อได้เห็นความสูงอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ด้านล่าง

ซอว์เยอร์รำคาญเสียงร้องไห้ของแอมโบรส เขาจึงเอื้อมมือไปตีเด็กชายเพื่อต้องการให้เขาหยุดร้องไห้ ทว่าการเคลื่อนไหวของเขากลับทำให้ก้อนหินที่อยู่ใต้เท้าของเขาเคลื่อนตัวและแตกออกจนเกิดเสียงดังสนั่น วินาทีต่อมา ซอว์เยอร์ อีเวตต์และแอมโบรสก็ตกลงมาจากหน้าผาทันที!

"กรี๊ด!"

อีเวตต์กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

หวืด! หวืด!

ใบหน้าของอีเวตต์ซีดเซียวลงเมื่อได้ยินเสียงลมที่พัดผ่านเข้าหู ไม่เพียงแต่เธอจะรังเกียจซอว์เยอร์เท่านั้น แต่เธอยังรู้สึกรำคาญพฤติกรรมของเขาอีกด้วย

เขาไม่สามารถทำภารกิจกวาดล้างนิกายจ้าวสวรรค์ให้สำเร็จได้ เขาอยากทำตัวเป็นฮีโร่แต่กลับล้มเหลว!

อีเวตต์เคียดแค้นที่เธอและแอมโบรสจะต้องมาจบชีวิตลงร่วมกับซอว์เยอร์

อีเวตต์สิ้นหวัง! เธอคิดว่าเธอจะไม่มีชีวิตรอดแล้วเพราะว่าร่างของเธอกำลังจะกระแทกลงบนพื้น

ทว่าพวกเขาทั้งสามคนกลับตกลงบนต้นไม้ก่อนที่จะถึงพื้นดิน ต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านมากมายหักโค่นลงไปพร้อมกับพวกเขา

ฟึบ ฟึบ ฟึบ…

จากนั้นพวกเขาทั้งสามก็ร่วงไปบนพื้นดินทันที

“เรายังไม่ตาย!” ซอว์เยอร์หัวเราะ เขารู้สึกตื่นเต้นจนอธิบายไม่ถูก

"ฮือ! ฮือ!"

แอมโบรสส่งเสียงร้องไห้อีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะปลอดภัยแต่เขาก็ยังเป็นเด็ก ด้งนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมชาติที่เด็กจะกลัวเมื่อตกจากความสูงเช่นนั้น “แม่…ผมอยากไปหาแม่!”

ซอว์เยอร์ดึงมือแอมโบรสเข้ามาอย่างหงุดหงิดและต่อว่าเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “หุบปากซะ!”

เมื่อถูกซอว์เยอร์ต่อว่า แอมโบรสก็ร้องไห้หนักขึ้น "ปล่อยนะ! แม่ ผมอยากไปหาแม่..."

“อยากตายหรือยังไง?”

ซอว์เยอร์โกรธจัด เขายกมือขึ้นและกำลังจะตีแอมโบรส

อีเวตต์ก้าวออกไปและคว้าแอมโบรสเอาไว้ จากนั้นเธอก็ดึงเขาเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของเธอ “หยุดนะซอว์เยอร์! คุณไม่ละอายใจบ้างเหรอที่รังแกเด็กเช่นนี้?”