บทที่ 114

เมื่อสายถูกรับ คนขายวัตถุโบราณก็เปิดลำโพงขึ้น

ชัดเจนว่าเขาต้องการให้คนอื่นได้ยินบทสนทนาด้วย

"ว่าไงครับ พี่ชายเฟลิกซ์ ผมเองนะครับ" คนขายวัตถุโบราณพูดผ่านมือถือ เขาจ้องไปที่แดร์ริล

พี่ชายเฟลิกซ์?

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทุกคนถึงกับสั่นสะท้าน มีคนมากขนาดไหนกันในเมืองตงไห่ที่ชื่อเฟลิกซ์?

หรือว่า...

ทุกคนล้วนสงสัย

ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มลึกก็ดังลอดผ่านสายมา "เกิดอะไรขึ้น ลูกพี่ลูกน้องของฉัน?"

"เฟลิกซ์ เบลคลีย์?"

"เวรแล้ว หมอนี่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเฟลิกซ์ เบลคลีย์?"

ทำไมเฟลิกซ์ เบลคลีย์ ที่มีทรัพย์สินนับพันล้านเหรียญถึงมีลูกพี่ลูกน้องขี้โกงแบบนี้?

เป็นความจริง ชายที่อยู่ปลายสายเป็นประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์พยัคฆ์ดำ เฟลิกซ์ เบลคลีย์ เขามีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเมืองตงไห่ ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขา!

ทุกคนดูกังวล โดยเฉพาะเหล่าเจ้าของร้านวัตถุโบราณ พวกเขาไม่กล้าเปิดปากพูดอะไรเลย พวกเขาค่อย ๆ หลบฉากออก เพราะกังวลว่าพวกเขาเองจะมีปัญหา

อีวอนเม้มปากแน่น ดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะต้องเสียเงินสองล้านเหรียญไป

"ประธานยัง เราไปกันเถอะค่ะ" ลิลี่กระซิบ เธอเองก็กังวลเช่นกัน

อีวอนพยักหน้า เดินออกไปด้วยรองเท้าส้นเข็ม เธอคงไม่รอให้เฟลิกซ์มาถึงหรอก

"จะไม่มีใครไปจากที่นี่ได้ในวันนี้!" คนขายวัตถุโบราณตะโกนลั่น

"ลูกพี่ลูกน้อง" เขากล่าวต่อ "ผมกำลังขายของที่นี่ แต่ดูเหมือนจะมีคนต้องการสร้างปัญหา" คนขายวัตถุโบราณแกล้งทำตัวเป็นผู้ถูกกระทำ

"อะไรนะ? ใครกันที่กล้ามาตอแยนาย?" เฟลิกซ์ตะโกนมาจากปลายสายหลังจากได้ยินคำพูดของคนขายวัตถุโบราณ

เมื่อได้ยินคำจากลูกพี่ลูกน้อง เฟลิกซ์จึงรู้สึกปวดหัวกับเขามาก เขามันไม่มีอะไรดี ทำเพียงแค่สร้างปัญหาแล้วท้าต่อยตีไปเรื่อง เฟลิกซ์ต้องเป็นคนจัดการปัญหาให้เขาทุกครั้งไป ไม่นานมานี้เขาไปได้ยินมาว่าการนำวัตถุโบราณมาขายซ้ำนั้นจะทำเงินได้ดี เขาจึงใช้เงินของเฟลิกซ์มาเปิดร้านแผงลอยเล็ก ๆ นี้

เฟลิกซ์นั้นโล่งใจกับเรื่องนี้ เพราะอย่างน้อยเขาก็ทำบางอย่างที่ถูกกฏหมายบ้างแล้ว เฟลิกซ์มีแผนจะรับเขาเข้าทำงานในบริษัทของเขาเองเมื่อน้องชายคนนี้เลิกนิสัยเสียได้แล้ว

เฟลิกซ์จึงไม่พอใจเมื่อได้ยินว่ามีคนมาสร้างปัญหาให้ลูกพี่ลูกน้องเขา

อีวอนต้องการจะจากไปในตอนนั้น แต่คนขายของหยุดเธอไว้ เธอเริ่มกระวนกระวาน

"นายอยู่ไหน?" เฟลิกซ์ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว