บทที่ 115

คนขายวัตถุโบราณตกใจแต่ก็ยังพยักหน้า เขาไม่กล้าต่อต้านต่อคำพูดของ

"ส่งมือถือไปให้ลูกพี่แดร์ริล!" เขาสั่ง

เมื่อมือถือถูกส่งไปให้แดร์ริล เสียงอันสั่นเทาของเฟลิกซ์ก็ดังออกมาจากปลายสาย

"ลูกพี่แดร์ริล เป็นความผิดของผมเองครับ ผมควบคุมคนของผมไม่ดี ผมจะไปที่นั่นเดี่ยวนี้เพื่อขอโทษคุณยังตอนนี้เลย..."

"ไม่ ไม่จำเป็นหรอก..." อีวอนพูดขึ้น เธอยังตะลึงอยู่ เธอจะให้เฟลิกซ์มาขอโทษเธอได้ยังไง?

แดร์ริลส่ายหัว "ไม่เป็นไร นายไม่ต้องมาที่นี่หรอก แค่ควบคุมคนให้ดีในอนาคตต่อไป เขายังโชคดีที่วันนี้เป็นฉัน ไม่งั้นเขาอาจจะสร้างปัญหาใหญ่ได้"

"ครับ แน่นอนครับลูกพี่แดร์ริล คุณพูดถูกแล้วครับ" เฟลิกซ์ตอบ

แดร์ริลไม่ต้องการจะพูดอะไรอีก เขากล่าวลาแล้ววางสายไป

คนขายวัตถุโบราณดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ เขายังคงก้มลงขอขมาแดร์ริลต่อไป

"ผมขอโทษ ขอโทษอย่างสูง ลูกพี่แดร์ริล ถ้าผมรู้ว่าคุณคือเพื่อนของพี่เฟลิกซ์ ผมคงไม่กล้าทำแบบนี้แน่ครับ"

จากนั้นเขาก็ขอโทษอีวอนและส่งจานดินเผาให้เธอในขณะที่กล่าวขอโทษ

"งั้นก็ไปกันเถอะ" แดร์ริลกล่าว เขาหันหลังเพื่อจะจากไป แต่ร้านแผงลอยเล็ก ๆ ตรงมุมถนนไปเตะตาเขาเข้า มันคือหม้อที่มีดอกไม้อยู่ในนั้น

ดอกไม้นั่นพิเศษ กลีบดอกสุกงอม แต่พวกมันกลับเบ่งบานอย่างสวยงาม แต่สิ่งที่น่าทึ่งไปกว่านั้นคือใบของมัน ครึ่งหนึ่งเป็นสีเขียวสว่าง และอีกครึ่งเป็นเขียวเข้ม ภายในการกวาดสายตาเดียว มันดูเหมือนกับรูปวาดด้วยซ้ำ

"นี่มันดอกไม้ชนิดไหนกัน?" แดร์ริลทึ่งในขณะที่ถามคนขาย

คนขายส่งหม้อดอกไม้ให้เขา

"ลูกพี่แดร์ริล ผมเก็บมันมาจากหุบเขาได้โดยบังเอิญ ผมคิดว่ามันเป็นพันธุ์หายาก ผมเลยนำมันกลับบ้านด้วย หลังจากที่ใช้เวลาค้นคว้าอยู่พักหนึ่ง ผมจึงรู้ว่ามันคือบุพผาสองสี มันเป็นพืชหายากจริง ๆ ครับ"

บุพผาสองสี?

ชื่อมันฟังดูคุ้น ๆ เขาเคยได้ยินมันมาจากไหนกันนะ?

แดร์ริลใช้เวลาคิดอย่างหนัก ใช่แล้ว มันถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ "โอสถแห่งอนันต์" นั่นเอง ดอกบุพผาสองสีนี้เป็นวัตถุดิบสำหรับยาหลากหลายชนิด

ในความเป็นจริง บุพผาสองสีนั้นเป็นกุญแจสำคัญสำหรับการกลั่นยามากมายเลยด้วยซ้ำ

"นายจะขายมันเท่าไหร่?" แดร์ริลถาม

"ลูกพี่แดร์ริล คุณตัดสินใจเองเลยครับ ผมไม่กล้าขออะไรจากคุณหรอก" คนขายยิ้ม "เอาเป็นผมขอมอบบุพผาสองสีนี้ให้คุณเป็นของขวัญแล้วกันครับ"