บทที่ 116

การรวมตัวกันของสามหญิงงามนั้นช่างเป็นภาพที่น่ายินดีจริง ๆ

แดร์ริลชื่นชมพวกเธอไปในขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มเบื่อแล้วเปิดทีวีดู

ฮัด-ชิ่ว!

ฮัด-ชิ่ว! ฮัด-ชิ่ว!

แดร์ริลจามออกมาหายครั้ง น้ำมูกเขาเริ่มไหล

'เวรเอ๊ย นี่ฉันต้องเป็นหวัดแน่ ๆ' เขาพึมพำกับตัวเองในขณะที่หยิบทิชชู่สองแผ่นมาซับน้ำมูก เขาโยนมันลงบนโต๊ะกาแฟแล้วหยิบรีโมททีวีขึ้นมากดเปลี่ยนช่อง เขากำลังช่องตงไห่ทีวี แต่ช่องหนังผู้ใหญ่กลับโผล่ขึ้นมาหลังจากกดเปลี่ยนไม่กี่ครั้ง

เวรเอ๊ย! นี่มันทีวีแบบไหนกัน? ทำไมมันถึงมีช่องแบบนี้ด้วย?

"แดร์ริล ให้ฉันหาน้ำให้คุณดื่มไหม?"

อีวอนเดินมาห้องครัว เป็นเวลาเดียวกับที่แดร์ริลเริ่มมีอารมณ์จากการดูช่องที่เขาบังเอิญเปิดไปพบเข้า

ด้วยความรวดเร็ว แดร์ริลก็ละออกมาจากหนังแล้วพยายามจะเปลี่ยนช่องด้วยความเร่งรีบ ทว่า ไม่ว่าเขาจะพยายามเปลี่ยนช่องยังไง มันก็ไม่ยอมเปลี่ยนให้เขาเลย

บัดซบ!

"แดร์ริล ทุกอย่างโอเครึเปล่า?" อีวอนถามด้วยความสับสน ก่อนที่เธอจะไปสะดุดเข้ากับสิ่งที่ฉายบนหน้าจอทีวี

ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงในทันที

'นี่...นี่มันช่องอะไรกัน? แดร์ริล...เขา..."

"อ๊า!" อีวอนกรีดร้องออกมา

"ไม่ อย่าร้องสิ ผมไม่...ผมไม่ได้ดูมัน..."

บัดซบ! เขาถูกจับได้ต่อหน้าต่อตา แล้วเขาจะรอดจากสถานการณ์นี้ยังไง?

ทั้งลิลี่และเจดเดินมาเมื่อพวกเธอได้ยินเสียงอีวอนตะโกน เมื่อพวกเธอเข้ามา พวกเธอก็เห็นสิ่งที่เล่นอยู่บนทีวี ไม่เพียงแค่นั้น พวกเธอยังเห็นทิชชู่สองแผ่นที่ถูกขยำ พร้อมกับเมือกสีเขียวในนั้น

ทันใดนั้น ลิลี่และเจดก็มองหน้ากันเมื่อพวกเธอเข้าใจสถานการณ์

"ไม่ สาว ๆ...ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิด! ผมเป็นหวัด..." แดร์ริลจนปัญญา