บทที่ 1146

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดออโรร่าก็กลับมามีสติ

แดร์ริลนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอและทำได้เพียงรอคอยให้จุดสกัดคลายลงเท่านั้น

ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะมีช่วงเวลาที่น่าจดจำกับออโรร่า แต่การโจมตีของควินซีที่หอคอยดาวปรารถนาก่อนหน้านี้ ก็ทำให้แดร์ริลเจ็บหนักเช่นกัน

แดร์ริลนั่งสมาธิและพยายามฟื้นฟูร่างกายด้วยพลังภายใน ผ่านไปไม่นานเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

'โชคดีที่ฉันมีพลังหยางที่บริสุทธิ์ ดังนั้นร่างกายของฉันจึงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว'

'ใช่! ฉันจะต้องรีบหาทางไปนำแก่นแท้ของมังกรกลับคืนมาให้เร็วที่สุด'

ในขณะที่คิดเช่นนั้น แดร์ริลก็ได้ยินเสียงร่างกายที่ขยับไปมาของออโรร่าดังขึ้น เธอตื่นแล้ว

“แดร์ริล!” เมื่อออโรร่าตื่นขึ้นมา เธอก็จ้องมองแดร์ริลด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความอับอายและความโกรธแค้น!

ดวงตาของเธอน่ากลัวราวกับปีศาจร้าย!

แดร์ริลเหงื่อตกเมื่อได้เห็นรังสีสังหารที่เปล่งออกมาจากร่างกายของออโรร่า

ออโรร่าดูน่ากลัวถึงแม้ว่าเธอจะไร้พลังภายใน

‘แต่เธอเป็นคนที่เข้าหาฉันก่อน แล้วทำไมฉันจะต้องกลัวเธอด้วยล่ะ?’

“แดร์ริล! แก…” ออโรร่ากัดริมฝีปากแน่นด้วยแววตาที่เกลียดชัง “แกพรากความบริสุทธิ์ของฉันไป! ฉันจะฆ่าแก!”

ใบหน้าของออโรร่าเต็มไปด้วยความโกรธ!

เธอเป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักง้อไบ๊ แต่เธอกลับต้องเสียความบริสุทธิ์ให้แดร์ริล! นั่นเป็นความอัปยศอดสูที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!

“เจ้าสำนักออโรร่า!”

ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะสัมผัสได้ถึงความโกรธของเธอ แต่เขากลับยิ้มและหยอกล้อเธอว่า “ออโรร่า ทำไมเธอถึงทำตัวไร้เหตุผลเช่นนี้? เธอเป็นคนเข้าหาฉันเอง แล้วเธอมาตำหนิฉันได้ยังไง? และนอกจากนี้ ฉันก็เป็นคนช่วยให้เธอรอดออกมาจากหอคอยดาวปรารถนา อย่างน้อยเธอก็ควรจะขอบคุณฉันสิ”

ในขณะที่เขาพูดกับออโรร่า สายตาของเขาก็สอดส่องไปทั่วเรือนร่างของเธอ ราวกับว่าเขาไม่สามารถลืมช่วงเวลาที่น่าจดจำได้เลย เมื่อนึกถึงเรื่องอย่างว่าก่อนหน้านี้ แดร์ริลก็รู้สึกมีความสุขอยู่ภายในใจ