บทที่ 1147

ชายคนนั้นมีรูปร่างที่บึกบึน มีใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนาและดวงตากลมโต เขามีท่าทางที่น่าเกรงขาม

ในขณะที่เด็กสาวมีอายุราว ๆ 18 ถึง 10 เก้าปี เธอดูน่ารักน่าเอ็นดู ภายในอ้อมแขนของเธอมีเจ้าขุนปุยอยู่

พวกเขาคือโซรันและจีเวล!

และเจ้าขนปุยก็คือ เถาอู้ตัวน้อยของแดร์ริล!

'ทำไมพ่อทูนหัวและจีเวลถึงมาอยู่ที่นี่ได้?'

แดร์ริลทั้งรู้สึกดีใจและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน เขายื่นมือออกไปและผลักออโรร่าด้วยกำลังจนเธอถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นแดร์ริลก็เดินเข้าไปหาพวกเขาด้วยสีหน้าที่ดูตื่นเต้น!

“พ่อทูนหัว จีเวล!” แดร์ริลดูมีความสุขมาก

ออโรร่าวางดาบลงด้วยร่างกายที่สั่นเทาและครุ่นคิด 'ทำไมท่านคาร์เตอร์ถึงมาอยู่ที่นี่?!'

"นายท่าน!"

จีเวลตะโกนขึ้นด้วยความดีใจขณะวิ่งเข้าไปหาแดร์ริลและโผล่กอดเขาทันที "นายท่าน ฉันคิดถึงคุณมาก!"

แม้ว่าแดร์ริลจะจากไปได้ไม่ถึงครึ่งเดือน แต่จีเวลกลับรู้สึกว่ามันผ่านไปนานแสนนาน

จีเวลคิดว่าชีวิตของเธอช่างไร้สีสันเมื่อไม่มีแดร์ริลอยู่ข้าง ๆ

แดร์ริลยิ้มให้เธอและลูบศีรษะของเธอด้วยความเอ็นดู "ไม่ได้เจอเธอแค่เพียงไม่กี่วัน ดูเหมือนว่าเธอจะสวยขึ้นนะ!"

"นายท่าน!" จีเวลกอดแดร์ริลเอาไว้แน่น เธอมีความสุขจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

โซรันเดินเข้ามาใกล้ จากนั้นเขาก็หันมองไปยังออโรร่าและถามขึ้นว่า "แดร์ริล ออโรร่า พวกเธอทั้งสองคนมาทำอะไรที่นี่?"

“เรา…” ออโรร่าเดินไปข้างหน้าและรีบพูดขึ้นทันทีว่า “พอดีว่าฉันมีเรื่องต้องคุยกับแดร์ริลนิดหน่อย”

ออโรร่ากัดฟันแน่นก่อนจะพูดต่อว่า "ท่านคาร์เตอร์ ถ้าเช่นนั้นฉันขอตัวก่อน"