บทที่ 1157

ในเวลานั้น เจ้าหญิงเอเวอร์กรีนก็เดินขึ้นมายืนตรงหน้าแดร์ริลทันที “ท่านแม่ เขาเป็นขันทีคนสนิทของลูก ลูกเป็นคนบังคับให้เขาเล่นกับลูกเอง ได้โปรดยกโทษให้เขาด้วยท่านแม่”

เจ้าหญิงเอเวอร์กรีนอ้อนวอนจักรพรรดินีด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะหาขันทีที่ถูกใจได้ แล้วเธอจะปล่อยให้เขาถูกประหารชีวิตได้อย่างไร?

ในเวลาเดียวกัน แดร์ริลก็รีบคุกเข่าลงและแสดงสีหน้าหวาดกลัวทันที ถึงแม้ว่าเขาลังเลที่จะต้องทำเช่นนั้นแต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

แดร์ริลจะต้องอดทนต่อความอัปยศอดสูเพราะเขายังต้องการอยู่ในพระราชวังเพื่อตามหาควินซีและนำแก่นแท้ของมังกรกลับคืนมาให้ได้เสียก่อน

จักรพรรดินีถอนหายใจยาวขณะจ้องหน้าแดร์ริลพร้อมพูดขึ้นว่า “วันนี้ฉันจะไว้ชีวิตนาย แต่จะไม่มีครั้งหน้า!”

เจ้าหญิงเอเวอร์กรีนเป็นลูกสาวคนเล็กของจักรพรรดินี เธอจึงได้รับการเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ ดังนั้น เมื่อจักรพรรดินี้ได้เห็นสายตาที่อ้อนวอนของเจ้าหญิงเอเวอร์กรีน ความโกรธในใจของจักรพรรดินีจึงลดลงไป

เจ้าหญิงเอเวอร์กรีนสวมกอดจักรพรรดินีอย่างยินดี “ลูกรู้ว่าท่านแม่จะปฏิบัติต่อลูกดีที่สุดเสมอ!”

ในเวลาเดียวกัน เจ้าหญิงเอเวอร์กรีนก็กระพริบตาเพื่อส่งสัญญาณให้แดร์ริล

แดร์ริลเข้าใจและรีบกล่าวขึ้นทันที “ขอบคุณจักรพรรดินีที่เมตตาผม!”

เมื่อพูดจบแดร์ริลก็รีบลุกขึ้นและถอยหลังไปด้านนอก เขากลัวว่าถ้าหากเขาอยู่ใกล้เกินไป ตัวตนของเขาอาจจะต้องถูกเปิดเผย

เมื่อออกมาด้านนอกแล้วแดร์ริลก็ยกมือขึ้นและปาดเหงื่อบนหน้าผาก

แดร์ริลแทบจะรอไม่ไหว เขาอยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะเขามาที่นี่เพื่อตามหาควินซีและนำแก่นแท้ของมังกรคืนมาจากเธอ แต่ที่ด้านนอกมีราชองครักษ์ที่คอยคุ้มกันจักรพรรดินีอยู่มากเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการเสี่ยงและทำได้เพียงยืนรออยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ

ภายในห้องโถง จักรพรรดินีสั่งให้สาวใช้ทั้งหมดออกไป