บทที่ 1163

เป็นที่ทราบกันดีว่าหยกในทวีปเวสต์ริงตันนั้น เป็นหยกคุณภาพดีและเป็นที่ลือเลื่องไปทั่วทุกแห่งหน หยกในมือของโยเอลมีสีขาวบริสุทธิ์ที่เป็นสมบัติล้ำค่าอันยิ่งใหญ่ตลอดกาลของทวีปเวสต์ริงตัน

“ช่างเป็นหยกที่งดงามและคู่ควรกับฝ่าบาทหากท่านนำหยกชิ้นนั้นมาร้อยเป็นจี้และสวมใส่!”

“ใช่แล้วฝ่าบาท! หยกชิ้นนี้จะงดงามเมื่อฝ่าบาทได้สวมใส่! ช่างเป็นการจับคู่ที่เหมาะสมยิ่งนัก!”

จักรพรรดินียิ้มอย่างปิติยินดีเมื่อได้ยินคำสรรเสริญเยินยอจากเหล่าข้าราชการ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเชื้อพระวงศ์และเป็นผู้ปกครองประเทศ แต่เธอก็เป็นผู้หญิงที่รักสวยรักงามมากเช่นกัน

ในเวลานั้น โยเอลเดินไปข้างหน้าพร้อมกับหยกที่อยู่ในมือ เขายิ้มและพูดขึ้นว่า “ฝ่าบาท! หยกที่ งดงามชิ้นนี้มีชื่อว่า หยกเก้าเสี้ยว มันเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่ทุกคนในทวีปเวสต์ริงตันต่างก็ต้องการมีไว้ในครอบครอง! สามปีที่แล้ว เมื่อตอนที่ทวีปเวสต์ริงตันยังไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน ผู้คนจากตระกูลต่าง ๆ จะประลองฝีมือกันโดยมีหยกเนื้อดีชิ้นนี้เป็นเดิมพัน แต่ในที่สุดจักรพรรดิแห่งเวสต์ริงตันก็สามารถทำให้พวกเขารวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้ ดังนั้นหยกเนื้อดีชิ้นนี้จึงตกมาอยู่ในมือของจักรพรรดิของเรา!”

ทั้งห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสนิทเมื่อได้ยินเช่นนั้น

โยเอลยิ้มและพูดต่อว่า “สาเหตุที่หยกชิ้นนี้มีชื่อว่าหยกเก้าเสี้ยวนั่นเป็นเพราะว่ารูเล็ก ๆ บนพื้นผิวของหยกมีเก้ารูและมี 18 โค้งอยู่ในรูเล็ก ๆ ดังนั้นถ้าหากว่าท่านต้องการนำหยกชิ้นนี้ทำเป็นจี้และสวมใส่ ท่านจะต้องสอดด้ายลงบนรูเล็ก ๆ ทุกรูบนหยกชิ้นนี้ ทว่าการสอดด้ายเข้าไปในแต่ละรูนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นมันจึงเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครสามารถสวมใส่หยกที่งดงามชิ้นนี้เอาไว้บนคอได้จนถึงทุกวันนี้”

ในขณะที่พูดเช่นนั้น โยเอลก็ชูหยกเก้าเสี้ยวในมือขึ้นเพื่อแสดงให้เหล่าข้าราชการดู

พวกเขาได้เห็นรูเล็ก ๆ ที่อยู่บนหยกเก้าเสี้ยวโดยมี รอยโค้งมากมายเต็มไปหมด

โยเอลหัวเราะและพูดกับจักรพรรดินีต่อว่า “ฝ่าบาท ก่อนที่ผมจะมาถึงที่นี่ ผมได้พยายามร้อยด้ายลงบนหยกชิ้นนี้ แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่สามารถสอดด้ายผ่านรูเล็ก ๆ ที่มีรอยโค้งมากมายเหล่านั้นได้เลย ผมไม่ได้เกิดมาฉลาด ดังนั้นผมจึงไม่สามารถร้อยหยกชิ้นนี้ได้”

เมื่อพูดจบโยเอลก็หยิบด้ายแดงออกมาจากกระเป๋าและพูดต่อว่า “อย่างไรก็ตาม ผมได้ยินมาว่าผู้คนในทวีปโลกใต้เมฆีมีความเฉลียวฉลาด ดังนั้นผมเชื่อว่าพวกคุณจะต้องมีวิธีร้อยด้ายลงบนหยกชิ้นนี้อย่างแน่นอน”

จักรพรรดิแห่งเวสต์ริงตันได้มอบหมายภารกิจให้นักการทูตโยเอลเดินทางมายังทวีปโลกใต้เมฆีเพื่อทดสอบความสามารถของเหล่าข้าราชการของทวีปโลกใต้เมฆี อันที่จริงพวกเขารู้อยู่แก่ใจว่าพวกเขาจะไม่สามารถเอาชนะความแข็งแกร่งของทวีปโลกใต้เมฆีได้ด้วยการต่อสู้ด้วยพละกำลัง ดังนั้นเขาจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้เหล่าข้าราชการของทวีปโลกใต้เมฆีต้องอับอาย

ในเวลานั้น เหล่าข้าราชการต่างก็ปรึกษาหารือกันด้วยใบหน้าที่จริงจัง

“มีรูเล็ก ๆ ตั้งมากมายและยังมีรอยโค้งถึง 18 โค้ง แล้วเราจะสอดด้ายเข้าไปได้ยังไง?”

“ใช่! มันเป็นไปไม่ได้!”

แม้แต่แดร์ริลเองก็ยังขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น จากนั้นเขาก็เริ่มสนใจหยกเก้าเสี้ยวขึ้นมาทันที

การใช้ด้ายร้อยเข้าไปในรูเล็ก ๆ ที่มีรอยโค้งมากมายนั้นเป็นไปไม่ได้สำหรับคนธรรมดาทั่วไป หรือแม้แต่ผู้บ่มเพาะเองก็ยังไม่สามารถใช้พลังภายในของพวกเขาร้อยหยกชิ้นนี้ได้ เนื่องจากว่าหยกเก้าเสี้ยวนั้นเปราะบางมาก ดังนั้นพวกเขาจะต้องระมัดระวัง

เห็นได้ชัดว่านักการทูตโยเอลกำลังพยายามทำให้ข้าราชการของทวีปโลกใต้เมฆีขายหน้า