บทที่ 1175

“ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตของเจ้าศักดินาเคนนี่จะต้องจบลงเช่นนี้จริง ๆ”

“ฉันได้ยินมาว่าเป็นเพราะเจ้าศักดินาเคนนี่หลอกลวงจักรพรรดิและช่วยเหลือผู้หญิงที่ชื่อโมนิก้ากับลูกชายของเธอใช่ไหม? เขาก็เลยต้องถูกประหารชีวิต”

“เฮ้อ! ชีวิตเขาต้องมาจบลงเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว”

เจ้าศักดินาเคนนี่เงยหน้าขึ้นท่ามกลางสายฝนที่เย็นยะเยือกและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่ผู้คนกำลังซุบซิบนินทาเขา

ในวันที่ภรรยาของเขาถูกนำตัวออกมาประจานต่อสาธารณชน สายฝนก็ได้โหมกระหน่ำลงมาเหมือนดั่งเช่นวันนี้ ภาพของโมนิก้าผุดขึ้นมาในใจของเขาทันที ความทรงจำนั้นทำให้เขายิ้มได้

‘ยอดรักของผม คุณเป็นยังไงบ้าง? ผมรู้สึกละอายใจยิ่งนักที่ผมไม่สามารถปกป้องแอมโบรสได้ ผมขอโทษ ผมคงไม่กล้าสู้หน้าคุณอีกแล้ว'

เจ้าศักดินาเคนนี่ยังไม่รู้ว่า อีเวตต์ได้พาแอมโบรส หลบหนีไปกับเธอแล้ว

"ได้เวลาแล้ว เตรียมตัวประหาร!” ในเวลานั้น เสียงของเพชฌฆาตก็ดังขึ้น จากนั้นผู้ประหารก็ยกใบมีดขนาดใหญ่ขึ้นมา

เจ้าศักดินาเคนนี่หลับตาลงด้วยความรู้สึกสิ้นหวังภายใต้การจ้องมองของฝูงชน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสนิท

ในตอนที่โมนิก้าถูกนำตัวออกมาประจานต่อสาธารณะชน ฝูงชนได้ขว้างปาข้าวของใส่เธอ ดังนั้นเจ้าศักดินาเคนนี่จึงสั่งให้ทหารจับกุมตัวพวกเขาไปขังเอาไว้ ดังนั้นพวกเขาจึงมีความรู้สึกโกรธแค้นต่อเจ้าศักดินาเคนนี่ เบรด

พวกเขามองดูเจ้าศักดินาเคนนี่ด้วยใบหน้าที่ซึ่งไร้ความสงสาร

“ประหารชีวิต!” เพชฌฆาตพูดขึ้นด้วยเสียงอันดัง

ผู้ประหารยกมีดขึ้นและเหวี่ยงใบมีดไปทางเจ้าศักดินาเคนนี่ทันที

เปรี้ยง!

ทันใดนั้น ลำแสงอันทรงพลังก็พุ่งลงมาใส่ใบมีดของผู้ประหาร!

วินาทีต่อมา ปิ่นหยกก็ลอยลงมาและกระแทกลงบนร่างของผู้ประหารจนเขาเสียหลักถอยหลังไปหลายก้าว