บทที่ 1193

"ขอบคุณนะ" ออโรร่าพยักหน้า จากนั้นเธอก็พูดกับเขาว่า “ได้โปรดออกไปก่อน ฉันอยากอยู่คนเดียว"

มิสเตอร์เรดลีฟพยักหน้าก่อนจะหันหลังและเดินออกไป

เมื่อเขาจากไปแล้ว ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวทันที

'แดร์ริล ดาร์บี้' ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนายที่สุด!'

…

ในขณะเดียวกันที่เมืองตงไห่

ชายคนหนึ่งกำลังเดินอย่างอ่อนล้าอยู่ริมชายหาด ชายผู้นั้นคือแดร์ริล!

แดร์ริลถือแก่นแท้ของมังกรเอาไว้ในมือแน่น เมื่อได้เห็นเมืองตงไห่ที่คุ้นเคยเขาก็ยิ้มออกมา

แดร์ริลใช้เวลาหลบหนีจากทวีปโลกใต้เมฆีมายังจักรวาลโลกเป็นเวลาหนึ่งเดือน! เขาแย่งชิงแก่นแท้ของมังกรที่ควินซีขโมยไปกลับคืนมาได้ ควินซีจึงไล่ตามเขามาตลอด ดังนั้นเขาจึงต้องหลบเลี่ยงการโจมตีของเธอตลอดทาง เขาต้องซ่อนตัวและหลบหนีจากเธอจนในที่สุดเขาก็มาถึงยังจักรวาลโลก

ขอบคุณพระเจ้า เขากลับมาถึงเมืองตงไห่แล้ว! ในที่สุดเขาก็ได้แก่นแท้ของมังกรคืนมา!

'เทพธิดาตัวน้อย ภรรยาตัวน้อยของฉัน รอฉันอีกนิด ฉันจะรีบกลับไปกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของฉันอีกครั้ง'

แดร์ริลแทบจะอดใจรอไม่ไหว!

อีกด้านหนึ่งของชายหาด ผู้หญิงรูปร่างบอบบางและตัวเล็กคนหนึ่งกำลังเดินอยู่ไม่ไกลจากแดร์ริล เธอสวมหน้ากากอยู่บนใบหน้า เธอไม่ใช่ใครอื่นใดเธอคือลิลี่!

ลิลี่คิดถึงแดร์ริลจับใจ และในทุก ๆ ครั้งที่เธอว่าง เธอก็มักจะมาที่ริมชายหาดแห่งนี้เพื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เธอเคยใช้กับแดร์ริล

“สามีคุณอยู่ที่ไหน? ฉันคิดถึงคุณมาก" ลิลี่มองไปยังมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ก่อนจะก้มลงไปหยิบ ก้อนกรวดขึ้นมาแล้วโยนลงไปในมหาสมุทร

ก้อนกรวดตกลงในมหาสมุทรและทำให้เกิดระลอกคลื่น เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงช่วงเวลาหลายปีก่อนที่เธอได้ใช้ร่วมกับแดร์ริล

ลิลี่ยังจำได้ดี ในตอนที่เมืองตงไห่เคยจัดทริปท่องเที่ยวในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ในตอนนั้น ในขณะที่ทุกคนกำลังเล่นน้ำอยู่ในมหาสมุทรกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาถูกฉลามจู่โจมโดยไม่คาดคิด และแดร์ริลก็ได้เข้ามาช่วยพวกเขาเอาไว้อย่างกล้าหาญ