บทที่ 1208

ความตกใจและความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแอนดี้อย่างชัดเจน

แดร์ริลช่างเป็นคนมหัศจรรย์จริง ๆ ในทุก ๆ ครั้งที่แอนดี้พบแดร์ริล เขาก็มักจะได้ค้นพบสิ่งใหม่ ๆ เกี่ยวกับชายคนนี้เสมอ ในขณะที่เขาคิดเช่นนั้น เขาก็มองแดร์ริลด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความ ชื่นชม

แดร์ริลหันมายิ้มให้แอนดี้และพูดว่า “บราเธอร์แอนดี้ ผมมายังทวีปตะวันออกอันยิ่งใหญ่เพื่อรับตัวโมนิก้ากลับไป ผมไม่ได้มีเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ ถ้าหากคุณมาที่ทวีปจักรวาลโลกผมจะเลี้ยงไวน์รสเลิศและอาหารช้้นดีแก่คุณ”

"ได้เลย!" แอนดี้หัวเราะขณะยกมือขึ้นตบไหล่แดร์ริล

แดร์ริลพยักหน้า จากนั้นเขาก็จับมือของโมนิก้าและพาสาวกสำนักประตูสุราลัยนับแสนออกจากทุ่งหญ้าไป

ในขณะที่ชายคนนั้นจากไป แอนดี้และลินด์เซย์ก็มองหน้ากันด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ

ในเมื่อพวกเขาทั้งคู่รู้จักแดร์ริล พวกเขาควรจะต่อสู้กันต่อไปหรือไม่?

…

ในขณะเดียวกัน ที่สนามรบเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังมากมายในทวีปโลกใหม่

เด็กสองคนจับมือกันและวิ่งอยู่ในป่าอันมืดมิด พวกเขาคือแอมโบรสและเอร่า

หลายวันมานี้ พวกเขาทั้งคู่ได้ท่องไปในสนามรบเก่าแก่ด้วยกันจนพวกเขาสนิทสนมกันมากขึ้น

ในวันนี้ทั้งสองคนได้ตัดสินใจออกจากสนามรบเก่าแก่ แอมโบรสเตรียมพร้อมที่จะกลับไปยังสำนักประกายแสงในขณะที่เอร่าจะต้องกลับไปยังสำนักง้อไบ๊

“แอมโบรส เราจะได้เจอกันอีกไหม?”

เอร่าจ้องมองแอมโบรสด้วยดวงตาที่กลมโตขณะที่เธอกล่าวลาเขา

ไม่รู้ว่าทำไมแต่เอร่ารู้ว่ายิ่งเธออยู่กับแอมโบรสมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกใกล้ชิดกับเด็กหนุ่มคนนี้มากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่อยากแยกทางกับเขา

อย่างไรก็ตาม แม่ชีแห่งโชคชะตารอการกลับมาของเอร่าอยู่ข้างนอก ดังนั้นเธอจะต้องกลับไปที่สำนักง้อไบ๊กับแม่ชีแห่งโชคชะตา