บทที่ 1209

"น่าทึ่งมาก!”

มัตเตโอมองไปที่แอมโบรสด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชมและปิติยินดี

"ดูเหมือนว่าความรักที่ฉันมีต่อนายตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาจะไม่สูญเปล่าเลย แอมโบรส นายไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยจริง ๆ"

มัตเตโอมีความสุขมาก

สาวกคนโปรดของเขามีทั้งพรสวรรค์และความเฉลียวฉลาด ไม่เพียงเท่านั้น เขายังมีอาวุธที่ยิ่งใหญ่อยู่ในมืออีกด้วย เมื่อเขามีสาวกที่แข็งแกร่งเช่นนี้ สำนักประกายแสงจะต้องเติบโตได้อย่างแข็งแกร่ง

มัตเตโอไม่สามารถเก็บซ่อนความหวังที่เขามีต่อแอมโบรสได้ เขามองไปที่เด็กชายและพูดขึ้นว่า "แอมโบรส สำนักประกายแสงของเราจะกลับมายิ่งใหญ่ได้ด้วยมือของนาย!” มัตเตโอสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพูดต่อว่า “แอมโบรส มีบางอย่างที่ฉันจะต้องบอกนาย"

แอมโบรสรีบเก็บค้อนทรราชย์ลงและรอฟังคำพูดของมัตเตโออย่างตั้งใจ "มีเรื่องอะไรหรอครับท่านอาจารย์?"

ในเวลานั้นดวงตาของมัตเตโอฉายแววความมุ่งมั่น จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า "สำนักประกายแสงของเรามีศัตรูตัวฉกาจ เขามีชื่อว่าแดร์ริล ดาร์บี้! เขาเป็นประมุขสำนักประตูสุราลัยจากทวีปจักรวาล เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว แดร์ริลได้เป็นแกนนำนำพี่น้องร่วมสาบานของเขาและสาวกนับแสนเข้าทำลายล้างสำนักประกายแสงของฉัน และพวกเขาก็ยังเป็นคนที่ทำร้ายฉันอีกด้วย แอมโบรส เมื่อนายแข็งแกร่งขึ้น นายจะต้องไปล้างแค้นให้ฉันเข้าใจไหม?”

มัตเตโอกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกเดือดดาลอยู่ภายในใจ

'แดร์ริล ดาร์บี้! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถฆ่าหรือแก้แค้นนายได้ แต่ลูกศิษย์คนโปรดของฉันจะทำเพื่อฉันและชำระแค้นให้ฉันได้ในที่สุด!'

'แดร์ริล ดาร์บี้? อีกแล้วเหรอ?' แอมโบรสขมวดคิ้ว จากนั้นใบหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

เมื่อเจ็ดปีก่อน อีเวตต์ได้พาแอมโบรสหนีออกมาจากเมืองหลวงและพักอยู่ในวิหารเก่าแก่แห่งหนึ่ง เธอเคยเอ่ยถึงชื่อ แดร์ริล ดาร์บี้

แอมโบรสจำได้ว่าอีเว็ตต์ได้บอกกับเขาว่า แดร์ริล ดาร์บี้สามารถเอาชนะเธอได้

และในวันนี้ อาจารย์ของเขาก็ยังกล่าวถึงชายคนเดียวกันที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของสำนักประกายแสง และยังทำให้อาจารย์ของเขาได้รับบาดเจ็บ แอมโบรสรู้สึกโกรธเกรี้ยวเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจะต้องจดจำแดร์ริล ดาร์บี้เอาไว้!

"ท่านอาจารย์!"

แอมโบรสกำหมัดแน่นและกล่าวอย่างมุ่งมั่น "ไม่ต้องห่วงนะท่านอาจารย์ ผมจะจัดการแดร์ริล ดาร์บี้ ผู้นั้นและทำให้เขาต้องชดใช้อย่างสาสม!"

"ดีมาก!”