บทที่ 1216

เถาอู้ตัวน้อยของแดร์ริลมีขนาดเท่ากันกับของสโลนแต่มีสีที่แตกต่างกัน! เถาอู้ตัวน้อยของแดร์ริลมีแสงสายฟ้าเป็นสีม่วงและมีคุณสมบัติเป็นสัตว์เทพสายฟ้า!

เสียงคำรามดังกึกก้อง!

วินาทีต่อมา เถาอู้ตัวน้อยทั้งสองก็จู่โจมเข้าหากันทันที!

เถาอู้ตัวน้อยทั้งสองนั้นมาจากแม่เดียวกันและครอกเดียวกัน ดังนั้นพวกมันจึงมีสายเลือดเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อพวกมันมีเจ้านาย ดังนั้นพวกมันจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายของพวกมันแม้ว่าพวกมันจะรู้ว่าพวกมันเป็นสายเลือดเดียวกันก็ตาม!

ว้าว!

ฝูงชนตกตะลึงเมื่อได้เห็นสัตว์เทพทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ฉากการต่อสู้ของสัตว์เทพในครั้งนี้ช่างเป็นฉากที่หาดูได้ยากที่เกิดขึ้นในรอบพันปี!

แดร์ริลเหวี่ยงดาบกลืนโลหิตของเขาและพุ่งเข้าใส่เลขาธิการแคว้นโลกใหม่และสโลนอีกครั้ง!

ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะพึ่งพาพลังหยางพิสุทธิ์ในการส่งผ่านพลังภายในของเขา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะต้องต่อสู้กับเลขาธิการแคว้นโลกใหม่และสโลนที่กำลังรุมโจมตีเขาอยู่

“แดร์ริล!”

ในเวลานั้น เลขาธิการแคว้นโลกใหม่ก็พูดขึ้นอย่างเย้ยหยันว่า “นายบอกว่านายต้องการทำลายล้างราชวงศ์แห่งโลกใหม่งั้นเหรอ? ฉันจะบอกให้เอาบุญนะว่าไม่เพียงแต่นายจะไม่สามารถทำลายล้างราชวงศ์แห่งโลกใหม่ได้เท่านั้น แต่นายยังจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่อีกด้วย! และที่สำคัญ ฉันเองที่เป็นคนฆ่าชายง่อยผู้นั้น! ถ้าเก่งนักก็เข้ามาเอาชีวิตของฉันเลย!”

ดวงตาของเลขาธิการแคว้นโลกใหม่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามเมื่อเขากล่าวเช่นนั้น!

เขาพูดแบบนั้นเพื่อทำให้จิตใจของแดร์ริลไขว้เขว แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นกำลังก่อให้เกิดหายนะอันร้ายแรงกับตัวเขาเอง!

ดวงตาของแดร์ริลกลายเป็นสีแดงราวกับเลือด ในขณะที่เขาจ้องหน้าเลขาธิการแคว้นโลกใหม่ด้วยใบหน้าที่มืดลง “ถ้างั้นก็ดี ฉันจะได้เอาชีวิตของแกไปเซ่นไหว้อาจารย์ของฉัน ไปลงนรกซะ!”

ทันใดนั้นแดร์ริลก็ยกฝ่ามือขึ้นมา จากนั้นเปลวไฟสีขาวก็พุ่งขึ้นไปในอากาศและกลายเป็นรูปร่างราวกับดอกลิลลี่!

อุณหภูมิภายในห้องโถงร้อนระอุราวกับว่าอากาศกำลังจะลุกเป็นไฟ!

มันคือเปลวเพลิงเย็นไร้มลทิน!