บทที่ 1217

เมื่อได้ยินคำพูดของแดร์ริล จักรพรรดิแห่งโลกใหม่ก็ทั้งตกใจและหวาดกลัว ความโกรธก่อตัวขึ้นในใจของเขาทันที

แดร์ริลช่างหยิ่งผยอง!

ไม่เพียงแต่เขาจะฆ่าเลขาธิการแคว้นโลกใหม่ เท่านั้น แต่เขายังต้องการเอาชีวิตของจักรพรรดิอีกด้วย

"ดี!"

จักรพรรดิแห่งโลกใหม่จ้องหน้าแดร์ริลอย่างดุเดือด จากนั้นเขาก็พูดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ถ้าเจ้าเก่งนัก ก็เข้ามาตัดหัวข้าสิ!”

ทันใดนั้น ทหารมากกว่าแสนนายของกองทัพหลวงที่รวมตัวกันอยู่ด้านนอกก็รีบเข้ามาภายในห้องโถงราวกับฝูงผึ้งอย่างพร้อมเพรียง พวกเขามีหอกอยู่ในมือ

"คุ้มครองฝ่าบาท! สังหารแดร์ริล!"

“คุ้มครองฝ่าบาท!”

เมื่อกล่าวจบกองทัพหลวงก็รีบพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงคำรามที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งทวีปโลกใหม่แต่ละคนดูมุ่งมั่นและไม่เกรงกลัว!

กองทัพหลวงของราชวงศ์ล้วนแต่เป็นทหารชั้นยอดของโลกใหม่ ภารกิจของพวกเขาคือการอยู่ในพระราชวังทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อคุ้มครองจักรพรรดิ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าพวกเขาจะต้องเสียเลือดจนหยดสุดท้ายก็ตาม!

จักรพรรดิแห่งโลกใหม่ยืนมองด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ โดยที่การแสดงออกของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย

'แดร์ริลมีเปลวเพลิงเย็นไร้มลทิน แล้วยังไงล่ะ?'

'เพราะไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเอาชนะกองทัพหลวงของข้าได้อยู่ดี!'

'แดร์ริลจะต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่เขาคิดว่าเขาจะสามารถทำลายราชวงศ์ของโลกใหม่และตัดหัวข้าได้'

เมื่อได้เห็นทหารกองทัพหลวงแดร์ริลก็หัวเราะเยาะ ดวงตาของเขาฉายแววความบ้าคลั่งขณะที่เขากำดาบกลืนโลหิตเอาไว้แน่น

“ดี! ถ้าไม่กลัวตายก็เข้ามาเลย! วันนี้ฉันจะต้องล้างแค้นให้กับอาจารย์ของฉัน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่สามารถหยุดฉันได้!” แดร์ริลตะโกนขึ้นด้วยใบหน้าที่มืดลงและดวงตาที่แดงราวกับสีของเลือด เมื่อพูดจบเขาก็พุ่งเข้าจู่โจมกองทัพหลวงทันที!

ภายในหัวใจของแดร์ริลเต็มไปด้วยความโกรธและจิตสังหาร!

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วทั้งพระราชวังราวกับว่ามันเป็นวันสิ้นโลก เลือดสีแดงแปดเปื้อนไปทั่วทั้ง ห้องโถงสีทอง!