บทที่ 122

มันคือดาบสีแดงโลหิตที่มีรูปสลักลายมังกรเหมือนจริงอยู่บนนั้น ความยาวของมันอยู่ที่ประมาณสามฟุตกับอีกสองนิ้ว คำว่า 'ดาบกลืนโลหิต' ถูกสลักไว้อีกด้านของใบดาบ

นี่นันเกิดอะไรขึ้น?

แดร์ริลตอบสนองไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงอื้ออึงปริศนาดังขึ้นในหัวของเขา

"ดาบกลืนโลหิตได้ยอมรับนายแห่งมัน ระดับปัจจุบัน: ลำดับชั้น สีแดง ขั้นหนึ่ง"

'ว้าว!' แม้แต่อาวุธก็มีระดับของมันด้วย 'ลำดับชั้นสีแดง ระดับหนึ่ง' มันต้องแข็งแกร่งแน่!' แดร์ริลคิดอย่างตื่นเต้น

เขาหยิบมือถือออกมาแล้วต่อสายหาเมแกน เมแกนนั้นเป็นศิษย์รุ่นพี่ของสำนักง๊อไบ๊ เธอต้องรู้เรื่องมากกว่าเขา

เมื่อสายถูกต่อติด แดร์ริลก็ถามทันที "เจ้าหน้าที่แคสเทลโล อาวุธมีความแตกต่างของระดับรึเปล่า?"

พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันมาหลายวัน และนี่เป็นคำถามแรกที่เขาถาม?

เมแกนพยักหน้า "ใช่ พวกมันมีระดับแตกต่างกัน" เธอตอบ "คุณได้รับมันมาเหรอ?"

"ดาบเล่มหนึ่ง" แดร์ริลหัวเราะ "ไม่นานนี้เอง มันดูประหลาด ผมเลยโทรหาคุณเพื่อขอคำแนะนำ แล้วระดับของลำดับชั้นล่ะ?"

"แล้วฉันจะบอกคุณทำไมล่ะ?" เธอหัวเราะคิกคัก

เอ่อ...

เมแกนกล่าวต่อ "เรียกฉัน 'พี่สาวที่ยอดเยี่ยมของผม' สิ แล้วฉันจะบอกคุณ"

ผู้หญิงคนนี้เจ้าคิดเจ้าแค้นชะมัด! ก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาถูกลักพาตัวไปโดยนิกายจ้าวสวรรค์ เขาทำให้เธอเรียกเขาว่า 'พี่ชายที่ยอดเยี่ยมของฉัน' มันชัดเจนว่าเธอยังไม่ลืมเรื่องนี้

แดร์ริลผงะ แม้แต่เปิดปากพูดยังไม่ได้

"เอาเป็นผมเลี้ยงคุณสักมื้อเป็นไง?" เขาเสนอ

"ไม่สนใจล่ะ ถ้าไม่เรียกฉันว่า 'พี่สาวที่ยอดเยี่ยมของผม' ฉันจะวางสาย" เธอตอบอย่างชัดเจน

ผู้หญิงคนนี้! แม้ว่าแดร์ริลจะอายที่ต้องเรียกเธอแบบนั้น แต่ความสงสัยของเขามีมากกว่าความภูมิใจในตัวเอง เมื่อเขามองดาบในมือ

"พี่สาวที่ยอดเยี่ยมของผม" เขากล่าวเสียงเบาหวิว

"ฉันไม่ได้ยินเลย!" เมแกนหัวเราะคิกคัก "ดังกว่านี้!"