บทที่ 1233

“แดร์ริล!”

อีเวตต์เดินเข้าไปหาเขาด้วยความรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย เธอสะกิดเขาและกระซิบเบา ๆ ว่า ”เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว"

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือซู่หรง เทพอัคคี

แดร์ริลต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่เขากล้าพูดว่าเทพอัคคีอาจจะไม่สามารถเอาชนะหมีหิมะพันปีเช่นนั้นได้

เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เป็นกังวลของอีเวตต์ แดร์ริลก็หันมากล่าวกับเธอด้วยรอยยิ้มว่า "เชื่อฉันเถอะ ฉันเพียงแค่ต้องการให้คำแนะนำเขาก็เท่านั้น ผู้อาวุโสซู่หรงไม่ถือสาอยู่แล้ว"

"เจ้าหนุ่ม!"

ซู่หรงเหล่ตามองแดร์ริลอย่างถี่ถ้วน “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าจะไม่สามารถเอาชนะสัตว์ร้ายตัวนั้นได้?”

แดร์ริลยิ้มขณะที่เขาสบตากับซู่หรง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นช้าๆ ว่า "ผู้อาวุโสซู่หรง ตามที่ท่านอธิบายเอาไว้ก่อนหน้านี้ หมีหิมะตัวนั้นอาศัยอยู่ในป่าหิมะ ถ้าหากผมเดาไม่ผิด สถานที่ที่คุณต่อสู้กับมันคือ ที่ไหนสักแห่งในป่าหิมะ"

ซู่หรงพยักหน้า

แดร์ริลกล่าวต่อว่า "ผู้อาวุโสซู่หรง คุณเป็นที่รู้จักในฐานะเทพอัคคี แน่นอนว่าในบรรดาธาตุทั้งห้า คุณคือธาตุไฟ และหมีหิมะตัวนั้นก็เปรียบเสมือนดั่งน้ำ ทางเดินในป่าหิมะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะตลอดทั้งปีและยังเต็มไปด้วยธาตุน้ำมากมาย ดังนั้นมันจึงเป็นประโยชน์ต่อหมีหิมะมาก"

การแสดงออกของแดร์ริลมีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น "นั่นจะทำให้หมีหิมะได้เปรียบเป็นอย่างมาก มันสามารถแสดงความแข็งแกร่งออกมาเมื่อมันต่อสู้กับคุณในป่าหิมะ! หากคุณกลับไปต่อสู้กับมันอีกครั้งในสถานที่เดิม คุณจะไม่สามารถเอาชนะมันได้! ดังนั้นคุณจะต้องหลอกล่อให้มันออกมาจากป่าหิมะ และมันก็จะง่ายต่อคุณในการเอาชนะหมีหิมะพันปีตัวนั้นได้!"

แดร์ริลมีความรู้เรื่องฮวงจุ้ยมาก ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าธาตุทั้งห้ายับยั้งซึ่งกันและกันอย่างไร

เมื่อแดร์ริลพูดจบความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทันที

เมื่อหยวนลี่กลับมามีสติ เธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยันว่า “น้ำกับไฟ เจ้ากำลังพูดบ้าอะไร? เด็กหนุ่มอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร?”

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์พยักหน้าก่อนจะหันมายิ้มให้ซู่หรงและพูดขึ้นว่า “นี่แดร์ริล เขาเป็นคนไข้ที่ข้ารักษาเขาอยู่ เขาก็แค่พูดจาไร้สาระไปเรื่อย ไม่ต้องสนใจเขาหรอก”

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์เองก็รู้สึกว่าแดร์ริลพูดจาไร้สาระ เช่นกัน

ในสมัยโบราณผู้คนไม่ได้ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของฮวงจุ้ย ดังนั้น ดีไวน์ ฟาร์เมอร์และหยวนลี่จึงรู้สึกงุนงงเมื่อได้ยินเกี่ยวกับทฤษฎีธาตุทั้งห้าที่แดร์ริลกล่าว!