บทที่ 1258

กงกงกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอรู้สึกอับอายอย่างสุดจะพรรณนา พวกเขาเป็นศัตรูกันมายาวนานนับพันปีและพวกเขาก็จะเป็นศัตรูกันไปตลอดชีวิต!

กงกงแทบอยากจะฆ่าตัวตายที่เธอจะต้องเรียกซู่หรงว่า 'พ่อ'

"ฮ่าฮ่า..."

ก่อนหน้านี้ซู่หรงตกตะลึงเพราะความสามารถที่คาดไม่ถึงของแดร์ริล แต่เมื่อเขากลับมามีสติเขาก็หัวเราะขึ้นอย่างสะใจ "น้องชายของข้า เจ้ายอดเยี่ยมมากจริง ๆ!"

จากนั้นซู่หรงก็เหลือบมองไปที่กงกงด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและพูดขึ้นว่า "กงกง เจ้าเป็นคนรักษาคำพูดใช่ไหม? เรียกน้องชายของข้าว่าลุงสิ!"

หยวนลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกพอใจมากเช่นกัน "เจ้าเรียกตัวเองว่าเทพธิดาแห่งสายน้ำ แต่เจ้ากลับกลืนคำพูดของตัวเองเช่นนั้นได้อย่างไร!"

"เจ้า..." กงกงกัดริมฝีปากแน่น เธอกระทืบเท้าด้วยความโกรธ!

จากนั้นเธอก็เหลือบมองไปที่แดร์ริลและกล่าวขึ้นอย่างเย็นชาว่า "เอาล่ะ ข้าจะทำตามสัญญา แต่อย่าให้ถึงตาข้าบ้างล่ะ!"

จากนั้นกงกงก็เอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า "พะ..พ่อ!"

กงกงทั้งรู้สึกโกรธและอับอาย เธอได้สูญเสียความสง่างามในฐานะเทพธิดาแห่งสายน้ำไปโดยสิ้นเชิง

ซู่หรงมีความสุขมากเมื่อได้ยินเธอกล่าวเช่นนั้น ทว่าเขากลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด "ห๊ะ? เจ้าพูดว่าอะไรนะ? เสียงของเจ้าเบาไปหน่อย ข้าไม่ได้ยิน!"

ซู่หรงรู้สึกมีความสุขที่ได้กลั่นแกล้งเธอ

ซู่หรงต้องต่อสู้กับเธอมาเป็นเวลานานนับพันปี แต่การต่อสู้ของพวกเขาก็มักจะจบลงด้วยการเสมอกันอยู่เสมอ แต่วันนี้เขาเป็นฝ่ายชนะ แล้วซู่หรงจะปล่อยกงกงไปง่าย ๆ ได้อย่างไร!

ร่างของกงกงสั่นสะท้าน เธอแทบจะระเบิดอารมณ์ความโกรธออกมา จากนั้นเธอก็พูดขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า "พ่อ!"

ซู่หรงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ดีมาก!”

กงกงรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบเป็นบ้า! เธอระงับความโกรธและหันมองไปที่แดร์ริล จากนั้นเธอก็พูดขึ้นด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงว่า "ลุง!"

"ดี!"

แดร์ริลพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเขาก็พูดกับเธอว่า “เอาล่ะ! ก้าวไปข้างหน้าสี่ก้าว จากนั้นก้าวไปทางซ้ายสองก้าวแล้วคุณก็จะสามารถออกมาจากเขาวงกตนั้นได้”