บทที่ 1260

ร่างกายของอีเวตต์สั่นสะท้าน เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจของแดร์ริล ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

อีเวตต์รู้สึกลังเลเมื่อเธอรู้ว่าเธอจะต้องลาจากอ้อมแขนของเขา

หลังจากผ่านไปสิบวินาที อีเวตต์ก็ผละออกจากอ้อมแขนของแดร์ริลและพูดขึ้นว่า “นาย…ทำอะไร?”

ถึงแม้ว่าอีเวตต์จะแสดงท่าทางที่ไม่พอใจออกมา แต่ถึงอย่างนั้น ภายในใจของเธอกลับรู้สึกมีความสุข

อีเวตต์ตระหนักได้ว่าเธอตกหลุมรักแดร์ริลตั้งแต่ที่เขาขโมยจูบแรกของเธอไป

ไม่นานอีเวตต์ก็พูดขึ้นด้วยความเขินอายว่า "แดร์ริล นายจะต้องรักษาสัญญา ถ้ามีโอกาสนายจะต้องมาหาฉันที่ทวีปโลกใหม่ ฉันจะรอ..."

น้ำเสียงของอีเวตต์สั่นเทาขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้น จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

…

ในขณะเดียวกัน ที่บนภูเขาอันแห้งแล้งที่อยู่ห่างจากเมืองตงไห่ราว ๆ 100 กิโลเมตร

เมแกนทั้งโกรธและทรมานเมื่อแอมโบรสถอดรองเท้าของเธอออกและกระตุ้นฝ่าเท้าของเธอด้วยหญ้าห่างจิ้งจอกจนเธอต้องหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

เมื่อเธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ในที่สุดเธอก็ต้องร้องขอความเมตตา

"ได้โปรดหยุด…"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แอมโบรสก็หยุดกระตุ้นฝ่าเท้าของเธอ เขายิ้มให้เธอและพูดขึ้นว่า "เอาล่ะ! ผมจะถามคุณอีกครั้งนะว่าเอร่าอยู่ที่ไหน?"

“ก็ได้ ฉันจะบอก!”

เมื่อแอมโบรสหยุดกลั่นแกล้งเธอ เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดขึ้นว่า "เธออยู่ในห้องแห่งความลับของสำนักง้อไบ๊"

ในขณะกล่าวเช่นนั้น เมแกนก็ก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาแอมโบรส เธอจำเป็นต้องโกหกเพราะเธอไม่รู้ว่าเอร่าอยู่ที่ไหน!