บทที่ 1267

เมแกนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบแอมโบรสว่า "ไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อการแข่งขันการกลั่นโอสถสิ้นสุดลงแล้วฉันจะล่อลวงโอฟีเลียไปที่เล้าจน์ของสำนักง้อไบ๊ จากนั้นนายก็หาโอกาสสกัดจุดของเธอและนำโอสถเจ็ดวิจิตรบรรจงมา แต่อย่าลืมว่านายยังติดหนี้เงื่อนไขสามข้อของฉันอยู่!”

"ตกลง!" แอมโบรสพยักหน้า สายตาของเขาจับจ้องไปที่โอสถเจ็ดวิจิตรบรรจงด้วยความตื่นเต้น ถ้าหากว่าเขาแย่งชิงมันมาได้ เขาก็จะสามารถนำมันไปรักษาอาการบาดเจ็บของมัตเตโอ แฮนสัน อาจารย์ของเขาได้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดการแข่งขันการกลั่นโอสถก็สิ้นสุดลง

เมแกนยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาโอฟีเลีย เลน จากนั้นเธอก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านประธานเลน พอดีว่าฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณเป็นการส่วนตัวสักหน่อย”

โอฟีเลีย เลนเป็นประธานหญิงแห่งสมาคมเจียงหนานโอสถและเธอก็อยู่ในเมืองตงไห่มานาน ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าเมแกนคือเจ้าสำนักง้อไบ๊คนใหม่

โอฟีเลียตอบโดยไม่ได้คิดอะไรมาก “ได้เลยเจ้าสำนักเมแกน ว่าแต่เราจะไปคุยกันที่ไหนดีล่ะ?”

“เราไปคุยกันที่เลานจ์ของสำนักง้อไบ๊กันเถอะ” เมแกนตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะพาโอฟีเลียไปที่เลาจน์ของเธอทันที

การแข่งขันการกลั่นโอสถในวันนี้ มีเล้าจน์ไว้เพื่อรองรับเจ้าสำนักจากทุกสำนักโดยเฉพาะ ดังนั้นเมแกนจึงพาโอฟีเลีย เลนไปที่เลานจ์ของสำนักง้อไบ๊ นอกจากสาวกของสำนักง้อไบ๊แล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าไปภายในเล้าจน์ของพวกเธอได้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ภายในเลานจ์พักผ่อนมีโต๊ะและโซฟาเพียงไม่กี่ตัว

เมื่อพวกเธอเข้ามาถึงภายในเล้าจน์แล้ว โอฟีเลียก็มองเมแกนด้วยรอยยิ้มและถามขึ้นว่า “ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับจริง ๆ คุณมีเรื่องอะไรต้องการปรึกษาฉันเหรอเจ้าสำนักเมแกน?”

เมแกนยิ้มพร้อมพูดขึ้นว่า “เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะท่านประธานหญิงโอฟีเลีย”

ในขณะที่เมแกนกล่าวเช่นนั้น ทันใดนั้นร่างของเด็กชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ตรงประตูและพุ่งเข้ามาภายในเล้าจน์อย่างรวดเร็ว เขาคือแอมโบรส!

ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!

จากนั้นแอมโบรสก็ยกมือขึ้นเพื่อสกัดจุดโอฟีเลีย เลนทันที

"นาย!"