บทที่ 1268

มันเป็นเรื่องที่น่าอับอาย!

และที่สำคัญไปกว่านั้น โอฟีเลียเป็นหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง เธอไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับชายใดมาก่อน และถึงแม้ว่าแอมโบรสจะยังเป็นเด็ก แต่เขาก็เป็นเด็กผู้ชาย!

ร่างของโอฟีเลียสั่นสะท้านเพราะความโกรธ เธอตะโกนใส่แอมโบรสอย่างต่อเนื่อง “หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

แอมโบรสรู้สึกรำคาญเสียงตะโกนของโอฟีเลีย เขาจึงพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “คุณจะตะโกนอะไรนักหนา? ผมแค่ต้องการโอสถเจ็ดวิจิตรบรรจง ผมไม่ได้สนใจคุณเลยสักนิด!”

“นาย…” ใบหน้าที่งดงามของโอฟีเลียแดงก่ำ คำพูดของแอมโบรสทำให้เธอรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้น!

โอฟีเลียไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มอย่างเขาจะพูดจาราวกับผู้ใหญ่เช่นนี้!

เธอเป็นถึงเทพธิดาในโลกยุทธภพที่มีผู้ชายมากมายหมายปอง แต่เธอกลับต้องมาถูกเด็กหนุ่มพูดจาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยโดยบอกว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเช่นนี้! ดังนั้นเธอจึงรู้สึกโกรธมาก

มันเป็นความอัปยศอดสู!

“ถ้าหากว่านายกล้าแตะต้องฉันอีก ฉันจะหักแขนหักขานาย!” โอฟีเลียตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว

แอมโบรสสูดหายใจเข้าขณะที่เขาจ้องมองทรวดทรงอันโค้งเว้าของโอฟีเลีย ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ในชุดเดรสยาว แต่มันก็ไม่ได้ปกปิดรูปร่างที่น่าดึงดูดใจของเธอเอาไว้เลย

แม้ว่าแอมโบรสจะมีอายุเพียงแค่ 10 ปีเท่านั้นแต่เขาก็มีความรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง เมื่อได้เห็นท่าทางของโอฟีเลีย เขาจึงพูดขึ้นอย่างขบขันว่า “ถ้าคุณไม่อยากทนทุกข์ทรมานกับความอัปยศอดสูที่เกิดขึ้น คุณก็ควรบอกผมมาว่าโอสถเจ็ดวิจิตรบรรจงอยู่ที่ไหน ผมจะได้ไม่ต้องแตะเนื้อต้องตัวคุณยังไงล่ะ”

“นาย!” โอฟีเลียกัดฟันแน่นด้วยความรู้สึกเดือดดาล!

แอมโบรสพูดถูก ถ้าหากว่าโอฟีเลียยอมบอกเขาว่าโอสถเจ็ดวิจิตรบรรจงอยู่ที่ไหน เขาก็จะได้ไม่ต้องตรวจค้นร่างกายของเธอเช่นนี้!

อย่างไรก็ตาม โอฟีเลียเป็นผู้รับผิดชอบการแข่งขันการกลั่นโอสถในวันนี้ ดังนั้นถ้าหากว่าเธอทำโอสถของผู้แข่งขันหายไป ก็เท่ากับว่าชื่อเสียงของเธอจะต้องโดนทำลายไปด้วย

ดังนั้นโอฟีเลียจึงปิดปากเงียบ