บทที่ 1280

จากนั้นชายในชุดขาวก็เริ่มสอนแดร์ริลเล่นหมากล้อม

แดร์ริลรู้สึกกระวนกระวายใจและต้องการออกไปจากที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเรียนรู้วิธีการเล่นหมากล้อม อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องบังคับตัวเองให้ฟังคำอธิบายของชายผู้นั้น

"อ้อ ใช่!" ขณะที่ชายชุดขาวอธิบายวิธีการเล่นหมากล้อมให้แดร์ริลฟัง เขาก็ถามขึ้นว่า “เจ้าชื่ออะไร? ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลย”

“ผม แดร์ริล ดาร์บี้!” หลังจากที่เขาตอบคำถามชายผู้นั้นแล้วเขาก็ถามขึ้นว่า “แล้วท่านล่ะท่านผู้อาวุโส ท่านมีชื่อว่าอะไร?“

ในขณะที่ถามเช่นนั้น แดร์ริลก็คาดเดาว่าชายผู้นั้นจะต้องเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในสมัยโบราณแน่ ๆ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาอาศัยอยู่ในพื้นที่ต้องห้ามเช่นนี้

"ข้าเหรอ?" เมื่อได้ยินคำถามของแดร์ริล ชายในชุดขาวก็ตอบขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า “ชื่อของข้านั้นโด่งดังมาก ข้าเกรงว่าถ้าหากข้าพูดออกไปแล้วจะทำให้เจ้าต้องตกใจ! จงฟังให้ดี ข้ามีชื่อว่าจูปาเจี๋ย ครั้งหนึ่งข้าเคยเป็นจอมพลแห่งสวรรค์…”

ในขณะที่จูปาเจี๋ยพูดเช่นนั้น จู่ ๆ เขาก็เงียบลง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “ลืมมันไปซะ อย่าพูดถึงอดีตอีกเลย!”

'จูปาเจี๋ยงั้นเหรอ?!' จิตใจของแดร์ริลปั่นป่วน!

จอมพลแห่งสวรรค์ จูปาเจี๋ย!

ร่างของแดร์ริลสั่นสะท้านขณะที่เขาอุทานขึ้นด้วยความตกใจ “คุณคือจอมพลแห่งสวรรค์ จูปาเจี๋ย!”

แดร์ริลจ้องมองจูปาเจี๋ยด้วยความประหลาดใจและพูดขึ้นว่า “แต่เดี๋ยวก่อนนะ ตามตำนานได้กล่าวเอาไว้ว่า คุณเป็นคนอ้วน หูกาง จมูกยาวและใบหน้าของคุณก็ดูเหมือนหมู! แต่ทำไมคุณถึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาเช่นนี้?”

"เฮ้! เจ้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร!” จูปาเจี๋ยพูดห้วน ๆ ว่า “เจ้าหมายถึงอะไรที่เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนอ้วน หูกลางและจมูกยาว? ข้าเป็นผู้ที่โด่งดังในเรื่องของความหล่อเหลา”