บทที่ 130

เมแกนกัดริมฝีปากของเธอแล้วหยุดพูดลงเมื่อสังเกตเห็นแดร์ริลกำลังมองเธอด้วยรอยยิ้ม

'นี่เราเป็นห่วงเขามากไปรึเปล่า?'

"มันไม่จำเป็นจริง ๆ นี่มันกลางดึกแล้ว ไม่มีหมอที่ไหนทำงานหรอก"

"งั้น...แผลของคุณ คุณจะทำยังไงกับมัน?" เมแกนขมวดคิ้ว เธอเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะกล่าวเบา ๆ "ทำไมคุณไม่ไปที่บ้านฉันล่ะ? ฉันจะช่วยคุณล้างแผลแล้วทายาให้"

แดร์ริลหัวเราะแล้วแกล้งเธอ "ทำไมคุณถึงเป็นห่วงผมนักล่ะ? กลัวผมจะตายเหรอ?"

"ฉัน..." เมแกนตื่นตระหนกอย่างไม่มีเหตุผล "ยังไงซะ แผลของคุณก็เกิดขึ้นเพราะฉัน..."

มันดึกมากแล้ว เมแกนรู้ว่ามันไม่สมควรที่จะเชิญชวนบุรุษเข้าบ้านในเวลาแบบนี้

อย่างไรก็ตาม เขากำลังบาดเจ็บ แผลของเขาจะถูกปล่อยไว้ไม่ดูแลได้ยังไง? และมันเป็นเพราะเธอ เขาถึงได้รับแผลนั้นมา...

แดร์ริลพยักหน้า "งั้น ก็ดีที่คุณจะให้ผมไปที่บ้านของคุณเพื่อรักษาแผล แต่คุณต้องสัญญาผมมาหนึ่งข้อ"

"อะไรเหรอ?" เมแกนถามอย่างรวดเร็ว

แดร์ริลยิ้มอ่อน "คุณต้องเรียกผม 'พี่ชายแสนดี'"

เมแกนตะลึง ใบหน้าของเธอแดง เธอกระทืบเท้าด้วยความโกรธ "คุณ..."

ทำไมแดร์ริลถึงยังทำเป็นตลกหลังจากเกิดเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น?

เป็นอีกครั้ง ที่เมแกนไม่มีทางเลือกนอกจากประนีประนอมให้ เธอกล่าว "พี่ชายแสนดี"

แดร์ริลตอบสนองอย่างดีใจ แล้วสตาร์ทรถ

เมแกนทั้งโกรธและยินดี

'เขาอายุเท่าไหร่? แล้วเขายังเล่นมุกได้ยังไงหลังจากเจ็บปวดจากการถูกยิง?'

เมื่อพวกเขาไปถึงบ้านของเมแกน แดร์ริลก๋นั่งลงบนโซฟา และเมแกนก็รีบนำกล่องปฐมพยาบาลออกมา ก่อนที่เธอจะถอดส้นสูงออก

เธอเตรียมผ้ากอซ น้ำยาฆ่าเชื่อ และของจำเป็นอีกเล้กน้อย ก่อนจะโน้มตัวไปตรวจดูแผลของแดร์ริล

เมแกนเป็นหญิงสาวที่งดงาม

ด้วยระยะที่ใกล้ แดร์ริลถูกดึงดูดโดยร่างกายที่งดงามของเมแกน

เขาดูไม่ออกเลยว่าภายใต้ชุดเครื่องแบบตำรวจ ว่าร่างกายของเธอจะมีสัดส่วนดีขนาดนี้

เมแกนเริ่มหน้าแดงเมื่อเธอสังเกตเห็นแดร์ริลจ้องเธอ มือของเธอกดแผลของเขาทันที

โอ้ย!