บทที่ 1346

จากนั้นแดร์ริลก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ และพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่จริงจังว่า “ฉันไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนหยิบไข่มุกแห่งจิตวิญญาณไป แต่ฉันคิดว่าคนที่หยิบไข่มุกแห่งจิตวิญญาณไปจะต้องเป็นคนที่ฆ่าผู้เฒ่าไวท์ บราวส์ อย่างแน่นอน!”

อันที่จริงถ้าเป็นก่อนหน้านี้ แดร์ริลคงจะรู้สึกโกรธเคืองที่เขาถูกใส่ร้าย อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาถูกใส่ร้ายบ่อยครั้ง เขาจึงไม่รู้สึกโกรธเหมือนเมื่อก่อน แต่พยายามอธิบายตัวเองอย่างใจเย็น

เมื่อได้ยินคำพูดของแดร์ริล บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบทันที

สิ่งที่เขาพูดมีก็ความเป็นไปได้ คนที่หยิบไข่มุกแห่งจิตวิญญาณไปจะต้องเป็นคนที่ฆ่าผู้เฒ่าไวท์ บราวส์ และอีกอย่างหนึ่ง ไม่มีใครเห็นว่าแดร์ริลเป็นคนฆ่าผู้เฒ่าไวท์ บราวส์เช่นกัน

ปรมาจารย์ลีโอนาร์ด นาโอมิ แกรนด์และเจ้าสำนักคนอื่น ๆ หันมองหน้ากันอย่างไร้คำพูด

แด๊กซ์เย้ยหยันขึ้นด้วยความโกรธ “ที่พวกคุณสงสัยแดร์ริลก็เพราะว่าพวกคุณพบไข่มุกแห่งจิตวิญญาณอยู่ข้างศพของผู้เฒ่าไวท์ บราวส์งั้นเหรอ? พวกคุณจำไว้เลยนะว่า ต่อไปอย่าใส่ร้ายคนอื่นโดยไม่มีหลักฐานอีก!”

แด๊กซ์เป็นคนอารมณ์ร้อน เขาสามารถต่อว่าทุกคนได้ทันทีโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เมื่อพี่น้องร่วมสาบานของเขาถูกกล่าวหา ความเดือดดาลจึงพลุ่งพล่านภายในใจของเขาทันที

ทั่วทั้งพื้นที่ด้านล่างของภูเขาฮัวถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มหล่นลงบนพื้น!

“แต่ฉันมีหลักฐานว่าคุณเป็นคนฆ่าเขา!”

ทันใดนั้น เสียงอันเย็นชาก็ดังขึ้นจากไม่ไกล จากนั้น ผู้หญิงในกางเกงยีนส์รัดรูปก็ปรากฎตัวออกมาด้วยใบหน้าที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก

เธอคือเมแกน!

“เมแกน!” เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเมแกน เชสเตอร์ก็ตกตะลึง