บทที่ 1404

'บ้าฉิบ!'

‘ผู้หญิงคนนี้คิดว่าเธอจะสามารถต่อรองกับคนอย่างฉันได้งั้นเหรอ?’

แดร์ริลพึมพำอยู่ภายในใจ จากนั้นเขาก็ยิ้มแห้ง ๆ และพูดขึ้นว่า “บอกฉันมาตามตรงดีกว่าว่าเธอแอบชอบฉันอยู่ใช่ไหม เธอจึงไม่ต้องการปล่อยให้ฉันอยู่กับเจ้าหญิงอีเวตต์เพียงลำพัง ฉันไม่รังเกียจนะถ้าหากว่าเธอต้องการเป็นผู้หญิงของฉันด้วยอีกคน!”

แดร์ริลรู้ว่าอีเวตต์ไม่ต้องการให้เขาพูดจาหยอกล้อสโลนมากเกินไป แต่เขาเพียงต้องการระบายความโกรธที่เขามีต่อสโลนโดยการกลั่นแกล้งเธอก็เท่านั้น

"คุณ!"

สโลนตะคอกแดร์ริลทันที “อย่าพูดจาไร้สาระ ฉันจะชอบคุณก็วันที่หมูบินได้!”

“แดร์ริล!”

อีเวตต์จับแขนของแดร์ริลด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีแดง "เงียบเดี๋ยวนี้!"

อีเวตต์รู้ว่าที่แดร์ริลพูดกับสโลน เขาหมายความอย่างนั้นจริง ๆ!

แดร์ริลรู้สึกดีที่ได้เห็นสโลนโกรธ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องเก็บความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้ภายในใจเพื่อไม่ให้อีเวตต์ขุ่นเคือง

แดร์ริลหันกลับมาหาอีเวตต์และอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน จากนั้นเขาก็ถามขึ้นว่า "ครึ่งเดือนที่ผ่านมาคุณเป็นยังไงบ้าง?"

แดร์ริลแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของสโลนขณะที่เขากล่าวเช่นนั้น

'เธออยากเฝ้าอยู่พวกฉันอยู่ที่นี่ ก็เพราะว่าเธอกลัวว่าฉันจะพาอีเวตต์หนีไป ฉันอยากจะรู้ว่าเธอจะทนดูฉันแสดงความรักต่ออีเวตต์ต่อหน้าเธอได้นานแค่ไหน!'

"ฉัน…”

อีเวตต์รู้สึกเขินอายมากเมื่อแดร์ริลอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เธออยากจะดิ้นรนเพื่อต้องการให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนของแดร์ริล แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เปลี่ยนใจก่อนจะตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ฉันรอให้คุณมาหาฉันทุกวัน และในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!”

อาจฟังดูเหมือนว่าอีเวตต์กำลังต่อว่าเขา ทว่า รอยยิ้มอันอ่อนหวานกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

หลังจากที่อีเวตต์กินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน เธอก็ไม่สนใจความคิดของคนอื่นอีกต่อไป เธอเพียงต้องการได้อยู่ใกล้แดร์ริลให้นานที่สุด

และที่สำคัญ อีเวตต์รู้ว่าแดร์ริลกำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเล่นตามเกมของเขาอย่างไม่ลังเล

อีเวตต์โน้มตัวเข้าไปกอดแดร์ริลเอาไว้แน่น

'โอ้พระเจ้า สองคนนี้...'

สโลนหน้าแดงเมื่อได้เห็นฉากรัก ๆ ใคร่ ๆ ต่อหน้าต่อตาเช่นนี้

‘ที่แดร์ริลเป็นแบบนั้นยังพอเข้าใจได้ แต่เจ้าหญิงควรจะสงวนท่าทีหน่อยไหม?'