บทที่ 1405

หลังจากดื่มไวน์แล้ว อีเวตต์ก็ใช้ตะเกียบคีบถั่วลิสงขึ้นมาป้อนให้แดร์ริลและพูดขึ้นว่า “อ้าปากสิฉันจะป้อนคุณเอง”

“คุณช่างดีกับผมเหลือเกิน ผมจะรินไวน์ให้คุณเอง!”

ใบหน้าของอีเวตต์กลายเป็นสีแดงเล็กน้อย “ฉันเป็นผู้หญิงของคุณ ปล่อยให้ฉันได้ปรนนิบัติคุณเถอะ…”

พวกเขาพูดจากระหนุงกระหนิง จนพวกเขาเกือบจะลืมไปว่าสโลนก็อยู่ที่นั่นกับพวกเขา

แน่นอนว่าพวกเขากำลังตั้งใจแสดงให้สโลนดู

แค่มองตาก็รู้ใจ ดังนั้นพวกเขาจึงเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แดร์ริลและอีเวตต์ยังคงทำตามแผนต่อไปโดยการแสดงความรักราวกับคู่แต่งงานใหม่ และเมื่อเป็นเช่นนั้น สโลนจะได้ปล่อยให้พวกเขาได้อยู่กันสองต่อสอง

“พวกคุณสองคน…”

สโลนกระทืบเท้าด้วยความโกรธเมื่อได้เห็นว่าแดร์ริลและอีเวตต์ปฏิบัติราวกับว่าเธอเป็นอากาศ

สโลนทนดูพวกเขากอดกัน รินไวน์ให้กันและป้อนกับแกล้มให้กันไม่ได้!

“แดร์ริล!”

สโลนกล่าวขึ้นอย่างหมดความอดทน "หมดเวลาแล้วแดร์ริล! คุณในฐานะประมุขสำนักประตูสุราลัย ดังนั้น คุณควรจะรักษาคำพูด! กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้ก่อนที่จะมีใครมาเห็น"

"ใจเย็น ๆ ก่อนสิสโลน! เธอจะรีบไล่ฉันไปไหน? ฉันเพิ่งดื่มไวน์ไปแค่สองแก้วเอง ทำไมเธอไม่มานั่งดื่มกับพวกเราล่ะ?”

แดร์ริลกล่าวในขณะที่แขนของเขาโอบรอบเอวที่บอบบางของอีเวตต์เอาไว้แน่น “มาดื่มด้วยกันสิ เราทั้งคู่ไม่รังเกียจหรอก จริงไหมอีเวตต์?”

แดร์ริลหัวเราะเบา ๆ

‘เธอคงจะทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นเธอก็ควรจะออกไป และปล่อยให้พวกเราได้อยู่กันสองต่อสองสิ!’

“ใช่แล้ว! มาดื่มกับพวกเราสิสโลน” อีเวตต์กล่าวพร้อมพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าอีเวตต์จะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจเธอกลับรู้สึกเป็นกังวล