บทที่ 1417

แดร์ริลอยู่ในระดับสูงสุดของจักรพรรดิยุทธ์ขั้นห้า!

แดร์ริลรู้สึกยินดีมาก เขาอยู่ห่างจากเทพยุทธ์เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น! หากเป็นคนอื่นพวกเขาอาจจะต้องใช้เวลานานกว่าที่พวกเขาจะเป็นจักรพรรดิยุทธขั้นห้าได้! แต่ด้วยโอสถพลังแห่งอนันต์และเม็ดยาวิเศษที่ทำให้แดร์ริลแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นได้อย่างทวีคูณ!

แดร์ริลรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาแทบจะรอกลับไป กลั่นโอสถที่ตระกูลคาร์เตอร์ไม่ไหว!

เมื่อคิดเช่นนั้น แดร์ริลก็รีบเร่งความเร็วและมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์คาร์เตอร์ทันที

หลังจากที่ลอยตัวอยู่นานหลายชั่วโมง ในที่สุดแดร์ริลก็มาถึงยังคฤหาสน์คาร์เตอร์

แต่เมื่อแดร์ริลลงมาถึงพื้นแล้วเขาก็ขมวดคิ้วทันทีที่ได้เห็นว่า ภายในคฤหาสน์คาร์เตอร์ทั้งหลังว่างเปล่า!

‘เกิดอะไรขึ้น?’

แดร์ริลตื่นตระหนก

แดร์ริลรีบเดินเข้าไปในคฤหาสน์และกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่แล้วเขาก็ไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว

บัดซบ!

กงกงจับตัวพวกเขาเป็นเชลยงั้นเหรอ?

แดร์ริลยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลปกคลุมหน้าผากด้วยความรู้สึกเป็นกังวลและโกรธ

“พ่อทูนหัว เดบร้า ซาร่า! มีใครอยู่ไหม?”

แดร์ริลเดินไปรอบ ๆ บ้านและตะโกนขึ้นด้วยความกระวนกระวาย วินาทีต่อมาเขาก็สัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากภายในป่าลูกท้อเบ่งบานที่เป็นพื้นที่ต้องห้ามของคฤหาสน์คาร์เตอร์!

เมื่อแดร์ริลก้มลงมองบนพื้น เขาก็ได้เห็นรอยเท้ามากมาย!

ดังนั้น แดร์ริลจึงสันนิษฐานได้ว่า พ่อทูนหัวของเขาจะต้องพาพวกเขาเข้าไปหลบในป่าลูกท้อเบ่งบานอย่างแน่นอน ซึ่งนั่นเป็นวิธีเดียวที่พวกเขาจะหลีกเลี่ยงกงกงได้!

ดังนั้น แดร์ริลจึงรีบเข้าไปในป่าลูกท้อเบ่งบานทันที

…

ภายในป่าลูกท้อเบ่งบาน

ผู้คนเกือบพันคนกำลังรวมตัวกันอยู่ที่จุดศูนย์กลางของป่าลูกท้อเบ่งบาน ในขณะที่ใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนต่างก็ดูอ่อนแอและเหนื่อยล้า